Pasożyty » Podział pazożytów

Fascjoloza

marcin — Mon, 27 Apr 2009 10:43:28 +0000

Fascjoloza (Fasciolosis) choroba wywołana jest przez motylicę wątrobową Fasciola hepatica Linnaeus. Powszechna jest na całym świecie, rozpoznawana przeważnie wśród zwierząt domowych – bydło, świnie, króliki, konie oraz wśród dzikich zwierząt. U człowieka pasożyt zagnieżdża się w wątrobie i drogach żółciowych. Szacuje się że na świecie jest około 50 milionów ludzi zarażonych motylicą wątrobową. Rejony, w których występuje żyje najwięcej zarażonych to Ameryka Południowa i Ameryka Łacińska. Ten rodzaj przywry składa w drogach żółciowych każdego dnia ok. 6000 jaj, które wydalane są na zewnątrz wraz z kałem. W wodzie w temperaturze 22 – 25 st wylegają się pierwsze larwy (miracidium) z cyklu życiowego przywr. Są żywotne przez kilka godzin w tym czasie przedostają się do ciał żywiciela pośredniego, czyli do ślimaka. Po okresie trzech tygodni od wniknięcia do ciała żywiciela pośredniego larwa miracidium uwstecznia się i powstaje kolejna postać larwalna – sporocysta, która przekształca się w pierwsze pokolenie redii. W następnym tygodniu powstaje drugie pokolenie redii i cerkarii. Cerkarie wydostają się ze ślimaka i przedostają się do wody, po czym encystują na wodnych roślinach. Ponieważ ssaki zjadają rośliny zarażają się motylicą wątrobową. Do zarażenia ludzi dochodzi w przypadku zjedzenia świeżej, surowej, niedogotowanej wątroby zwierząt chorych na fascjolozę. Przywry przysysają się do śluzówki gardła i innych części przewodu pokarmowego, powodując obrzęki oraz stany zapalne. W czasie wnikania i wędrówki w jamie brzusznej nie ma objawów. Pierwsze symptomy zarażenia pojawiają się po około 2 tygodniach. Zmiany urazowe i obumieranie tkanek i komórek następuje w czasie przemieszczania się przywr przez wątrobę. U osób zarażonych występują trzy charakterystyczne objawy: hepatomegalia, nieregularna gorączka i eozynofilia. Często pojawią się również pokrzywka, mdłości, wymioty, problemy trawienne, nerwowość, bóle stawów i mięśni, żółtaczka. Znane są przypadki przedostania się motylicy do płuc, ośrodkowego układu nerwowego, mięśni, tkanki podskórnej i gałek ocznych. W ostrej fazie choroby stwierdza się zapalenie wątroby.

Cykl rozwojowy motylicy wątrobowej

Rzęsistek pochwowy

ela — Thu, 23 Apr 2009 11:35:23 +0000

Rzęsistek pochwowy (Trichomonas vaginalis)

Rzęsistek pochwowy należy do dość pospolitych w Polsce wiciowców przenoszonych najczęściej drogą płciową . W przewlekłych stanach zapalnych rzęsistek występuje w pochwie i cewie moczowej u kobiet oraz w cewie moczowej, gruczole krokowym i pęcherzykach nasiennych u mężczyzn. Nierzadko podczas porodu zarażeniu ulegają noworodki ( znika ono samoistnie w ciągu miesiąca). Trofozoity wielkości 7×10 uq, powodują uszkodzenie komórek nabłonka pochwy, drobne ubytki i owrzodzenia. Okres wylęgania wynosi 1-4 tygodni. U 50 % kobiet zarażonych występują obfite, piankowate, żółtawe upławy, towarzyszy im podrażnienie pochwy i sromu. Objawy nsilają się w czasie miesiączki. Badaniem stwierdza się stan zapalny pochwy, nagromadzenie wydzieliny w sklepieniu pochwy, drobne wybroczyny błony śluzowej pochwy lub szyjki macicy. Rzęsistkowica jest często powikłana zakażeniem bakteryjnym lub grzybiczym. Kandydoza szczególnie często nasila się w wyniku leczenia rzęsistkowicy, związku ze zmieniona biocenozą pochwy. Przewlekła rzęsistkowica może mieć pewien wpływ na stany zapalne miednicy mniejszej, niepłodność powikłania ciąży, długość okresu rekonwalescencji po hiterektomii. U mężczyzn rzęsiek niekiedy zagnieżdża się w cewce moczowej, gruczole krokowym, najądrzach i owrzodzeniach prącia. Inwzję u mężczyzn najczęściej przebiegają bezobjawowo; należy je różnicować z zakażeniem i dwoinką rzeżączki.

Powikłania rzęsistkowicy

Zakażeniom rzęsistkiem towarzyszą zazwyczaj zakażenia bakteryjne i grzybicze (np. Candida albicans). Przewlekła nie leczona rzęsistkowica może powodować niepłodność oraz być przyczyną powikłań ciążowych.

Objawy rzęska pochwowego

upławy (wydzieliny z dróg rodnych): bardzo obfite, pieniste, cuchnące, o barwie przeważnie żółtej lub zielonkawej,
świąd pieczenie
ból w okolicy krocza
podrażnienie sromu i pochwy

Gdy do infekcji dróg płciowych dochodzi zarażenie dróg moczowych, może wystąpić pieczenie, częstomocz, parcie na mocz, a nawet bolesne oddawanie moczu oraz bóle w podbrzuszu

Cykl rozrodczy rzęsistkowicy

Czerwonka pełzakowata

ela — Thu, 23 Apr 2009 10:03:41 +0000

Czerwonka pełzakowata (Entamoeba histolytica). Pełzak czerwonki należy do Sarcodina – pierwotniaków poruszających się za pomocą pseudopodiów, rzędu Amoebida. Występuje on w dwóch postaciach: aktywnego trofozitu, przebywającego w świetle jelita grubego, lub atakującego tkanki, oraz w postaci otorbinowej – cysty będącej postacią zakaźną. Trofozoit jest wielkości 10-60 uq, średnio 25 uq, ma pojedyńcze jądro z obwodowo ułożoną chromatyną i centralmie ułożonym kariosomem. Cytoplazma trofozoitów dzieli się na jednorodna ektoplazmę i zróżnicowana endoplazmę, zawierająca liczne wodniczki i ziarnistości

Pełzakowica -jest rozpowszechniona w świecie inwazją jelita grubego człowieka wywołana przez pełzaka czerwonki. Rozpoznane czerwonki pełzakowatej jest trudne, a powikłania jakie niesie ze sobą to:
pełzakowy ropień wątroby, który może być śmiertelności perforacja nieczęsto wywołuje objawy tzw. ostrego brzucha. U mniej więcej 1 % chorych w jelicie ślepym lub w okrężnicy wytwarza się guz z mas ziarniczych. Zmiany pełzakowe jelita ślepego i wyrostka robaczkowego mogą powodować zespół objawów sugerujących zapalenie wyrostka robaczkowego. Istnienie zespołu po czerwonkowego nieżytu jelita grubego jest nadal kontrowersyjne, gdyż przyjmuje się, że okres zdrowienia może przedłużyć się do kilku miesięcy. Trwałymi następstwami pełzakowicy mogą być zwężenia jelita grubego, zaburzenia czynności jelita, przetoki do układu moczowo-płciowego lub skóry. Amebofobia jest zjawiskiem dość częstym. W mniej wiecej 10% przypadków jelitowych pełzakowicy powstaje ropień pełzakowy wątroby, najczęściej pojedyńczy (80%). Tworzy się on kilkakrotnie częściej u mężczyzn niż u kobiet. Pierwsze objawy ropnia pojawiają się zwykle w ciągu roku po inwazji jelitowej, lecz mogą ujawnić się dopiero w kilka lub kilkanaście lat po po powrocie z tropiku. Ropień wątroby może mieć przebieg ostry, zwłaszcza u osób młodych, wówczas występuje gorączka silne bóle w nadbrzuszu, promieniujące do barku, a niekiedy, a niekiedy objawy perforacji do klatki piersiowej. W przebiegu przewlekłym dominuje chudnięcie, ból brzucha stany podgorączkowe. U osób starszych ropień może mieć przebieg przewlekły z nieokreślonymi bólami brzucha, uczuciem pełności w nadbrzuszu, wstrętem do alkoholu. Przedmiotowo stwierdza się tkliwość powłok w rzucie wątroby i i powiększenie wątroby. Wyraźna leukocytoza, przyspieszone opadanie krwinek czerwonych i znaczna aktywniść fosfatazy alkalicznej sugerują ropień. Ropień pełzakowy wątroby może powodowacćpowikłania, tj. perforacja do jam: otrzewnej, opłucnej lub osierdzia, rzadziej bezpośrednio do tkanki płucnej. Śmiertelność z powodu tych powikłań wynosi mniej więcej 35%. Pełzakowica mózgu występuje rzadko, lecz z uwagi na nagły początek i szybkie postępowanie zmian często prowadzi do zmiany w ciągu kilku dni. Pełzakowice mózgu sugeruje występowanie objawów ogniskowych lub zaburzeń psychicznych w przebiegu pełzakowicy jelitowej lub pozajelitowej. Zmiany wrzodziejące skóry na tle pełzakowym występują najczęściej w okolicy odbytu, na parciu lub w pochwinie oraz w okolicy przetok.

Pełzakowica występuje wyłącznie u osób podróżujących do krajów endemicznych, ale mogą zdążyć się pełzakowice nabyte w kraju od osoby zarażonej za granicą. Choroba nie rozpoznana w porę może być przyczyna wielu powikłań, niekiedy kończących się zgonem. Dlatego po powrocie z tropików zaleca się badania raz przestrzeganie dodatkowych zasad higieny podczas pobytu w krajach o odmiennych warunkach sanitarnych.

Objawy czerwonki pełzakowatej

Ostra pełzakowica jelitowa (czerwonka pełzakowa) charakteryzuję się:

krwawą biegunką
podwyższoną temperaturą ciała (38-39 ºC)
bólami w jamie brzusznej
bólami głowy
osłabieniem

Pełzakowica nieleczona może spowodować nagłą śmierć pacjenta wywołaną krwotokiem, perforacją jelita lub niewydolnością krążenia. Postać ostra często przechodzi w postać jelitową przewlekłą, w której obserwuje się objawy:

przewlekłego wrzodziejącego zapalenia jelita grubego
powiększenie wątroby,
niedokrwistość
wyniszczenie
stany podgorączkowe

Pełzakowica pozajelitowa najczęściej dotyczy wątroby, w której tworzy się pełzakowy ropień wątroby. Chory odczuwa:

bóle w okolicy wątroby
ma podwyższoną temperaturę ciała
chudnie

Badania krwi wskazują na:

stan zapalny wątroby
podwyższone OB (dokł. przyspieszone opadanie krwinek) i
wysoką leukocytozę (zwiększoną liczbę białych krwinek w krwi obwodowej)

Owrzodzenia wątroby mogą rozszerzać się na inne tkanki, takie jak: płuca, worek osierdziowy, śledziona i mózg. Przy obniżonej odporności choroba może się zakończyć zgonem.
Zarażenie bezobjawowe (nosicielstwo) charakteryzuje się pozostawaniem trofozoitów w świetle jelita. Istnieje hipoteza, że śluzówka jelita niektórych ludzi może wydzielać substancje dezaktywujące enzymy pierwotniaka, przypisuje się też pewną rolę florze bakteryjnej jelita.
Rozpoznanie choroby potwierdza się badaniami laboratoryjnymi:

badaniem koproskopowym kału w celu znalezienia trofozoitów i cyst
badaniami serologicznymi w celu wykrycia przeciwciał w krwi chorego
obecnie, badaniami DNA pełzaka.

Cykl rozwojowy czerwonki pełzakowatej

Zarazić można się tylko drogą pokarmową, kiedy do przewodu pokarmowego dostanie się cysta pełzaka. Trofozoity nie są inwazyjne, ponieważ giną w kwaśnym środowisku żołądka, szybko giną także w środowisku zewnętrznym. Cysty wydalane wraz z kałem chorego przedostają się do wody, na uprawy nawożone odchodami, przenoszone są przez muchy, na brudnych rękach, a stamtąd do przewodu pokarmowego następnego żywiciela.

Balantidioza

ela — Thu, 23 Apr 2009 08:27:47 +0000

Balantidioza (Balantidium coli)
Balantidium coli pasożytuje w postaci trofozoitu i cysty. Obie wyżej wymienione formy Balantidium mają największe rozmiary spośród wszystkich pierwotniaków mających zdolność do prowadzenia pasożytniczego trybu życia na terenie organizmu człowieka. Trofozoit Balantidium coli osiąga wielkość 30-200 µm, cysta osiąga wielkość 45-90 µm, mikroskopowa identyfikacja tego pierwotniaka ze względu na wielkość i cechy charakterystyczne formy cysty i trofozoitu nie nastarcza wielu trudności analitykowi.
Trofozoit Balantidium coli o charakterystycznym gruszkowatym, asymetrycznym kształcie jest gęsto i równomiernie pokryty krótkimi rzęskami. Na biegunie przednim trofozoitu znajduje się cytostom, przez który pierwotniak pobiera substancje pokarmowe; natomiast na biegunie tylnym widoczny jest otwór (tzw. cytopyge), przez który usuwane są niestrawione resztki pokarmowe. Na terenie cytoplazmy trofozoitu widoczny jest charakterystyczny dla Balantidium coli aparat jądrowy złożony z dużego jądra o nerkowatym kształcie (tzw. macronucleus) oraz drugiego mniejszego jądra (micronucleus) leżącego po stronie wklęsłej jądra dużego. Na terenie cytoplazmy widoczne są również 2 wodniczki tętniące oraz liczne mniejsze wodniczki pokarmowe. Balantidioza – to choroba zakaźna, rozwijająca się w wyniku zakażenia pierwotniakiem Balantidium coli.

Objawy balantidiozy

biegunka z okresowo występującymi dużymi ilościami śluzu i krwi
nudności i wymioty
brak łaknienia
bóle brzucha
bóle głowy
utratę masy ciała
niedokrwistość w morfologii krwi

Cykl rozwojowy Balantidiozy

Pierwotniak ten jest szeroko rozpowszechniony i zakażenie typowo występuje u świń, które zarówno są rezerwuarem jak i gospodarzem pasożyta. Do zakażenia człowieka dochodzi drogą oralną, poprzez spożycie pożywienia lub wody skażonych świńskim kałem, który zawiera cysty Balantidium coli. Opisywano również zakażenia drogą bezpośredniego kontaktu z osobą zakażoną. Połknięte cysty uwalniają trofozoity, które przebywają i namnażają się w świetle jelita grubego, powodując jej naciek zapalny z ogniskową martwicą i wytworzeniem owrzodzeń. U większości chorych przebiega to bezobjawowo, jednak u niektórych pojawia się biegunka – główny objaw choroby. Choroba bardzo rzadko przebiega z objawami krwawienia z przewodu pokarmowego, który może imitować czerwonkę. Nigdy w przebiegu balantidiozy nie dochodzi do zajęcia drogą krwi innych narządów (jak ma to miejsce w pełzakowicy).

Włosogłówka ludzka

ela — Thu, 23 Apr 2009 07:56:42 +0000

Włosogłówka ludzka (Trichuris trichiura) ma 3-5 cm długości. Przednia nitkowatą częścią ciała włosogłówka wnika pod nabłonek jelita grubego, zwłaszcza w jelicie ślepym i odbytnicy. Samica płodzi dziennie ok. 2000 jaj, które – podobnie jak jaja glisty ludzkiej – rozwijają się w glebie do postaci inwazyjnej w ciągu kilku tygodni T. truchiura nie odbywa wędrówki przez wątroba i płuca człowieka, lecz osiedla się bezpośrednio w jelicie grubym człowieka. Jaj pasożyta pojawiają się w kale w 3 miesiące po zarażeniu. Włosogłówki żyją kilka lat. Ich inwazje w świecie są pospolite, zwłaszcza w krajach ciepłych i tropikalnych np. W Wietnamie zarażonych jest 80% populacji ludzkiej, lecz na ogół inwazje są mało intensywne. Masywne inwazje występują w niektórych rejonach Karaibów, w południowej Afryce i Malezji. W Polsce częstość występowania trichuriozy ocenia się mniej więcej na 10 % populacji, zarażone są najczęściej dzieci szkolne na wsi. Intensywność tych inwazji jest na ogół mała – od 4 do 10 pasożytów, tylko sporadyczne zdarzają się inwazje masywne.

Objawy włosogłówka ludzkiego

następstwem uszkodzenia nabłonka jelita grubego są zakażenia bakteryjne i stany zapalne
swędzące wysypki
bóle brzucha
nudności
biegunki
zaparcia
nerwowość
bezsenność
osłabienie
eozynofilia, niedokrwistość

Cykl rozwojowy włosogłówka ludzkiego

Samica składa około 3 tys. jaj. Jaja wydostają się wraz z kałem do wody lub gleby, gdzie dojrzewają w ciągu kilku tygodni. Zakażenie następuje przez spożycie pokarmu lub wody zanieczyszczonej jajami. Jaja w przewodzie pokarmowym (jelito cienkie kręte) żywiciela uwalniają larwy. Dojrzewają w ciągu miesiąca, po czym przedostają się do jelita grubego.

Owsiki

ela — Thu, 23 Apr 2009 07:18:51 +0000

Owsik ludzki (Enterobius vermicularis) jest pasożytem jelita ślepego i występuje wyłącznie u człowieka. Samica owsica ma długość ok. 1 cm i szerokość nitki 0,4 mm, tylna część jej ciała jest przejrzysta i zaostrzona. Samiec o długości ma kilka milimetrów i trudno jest dostrzegany gołym okiem. Samice owsika żyją ok 4 tygodni, po tym czasie wychodzą czynnie przez odbyt, kilkanaście minut pełzają po skórze krocza i potem wysychając giną. Wędrowanie owsików zwykle następuje wieczorem, po zaśnięciu człowieka. Jaja w liczbie ok 11000 na każdą samicę, są przylepiane do skóry w ślad za wędrującym pasożytem. Z większości jaj wylęgają się larwy inwazyjne już w ciągu 6 h. Zdarza się, że larwy opuszczają otoczkę jajową na skórze odbytu i wracają z powrotem do jelita grubego. Częściej jaja inwazyjne trafiają do tego samego lub innego żywiciela przez nos lub usta. Po opuszczeniu otoczki jajowej larwy osiedlają się początkowo w jelicie krętym, a dojrzewają w jelicie cenkim.

Owsiki

Owsik przenosi się łatwo droga pokarmową lub wziewną , za pośrednictwem brudnych rąk, skażonego pożywienia lub kurzu. Inwazyjne jaja owsika zachowują żywotność co najmniej przez kilka tygodni, zwłaszcza w pomieszczeniach klimatyzowanych o stałej temperaturze i odpowiedniej wilgotności. Dlatego środowisko zewnętrzne np. mieszkanie, internaty, szkoły przedszkola , zawierające w kurzu jaja pasożyta , może być traktowane jako rezerwuar inwazji. Zarażenie owsikiem często następuje poza domem. Przestrzeganie higieny osobistej i mieszkania ma duże znaczenie w zapobieganiu owsicy. Pasożyty w jelicie ślepym powodują zmiany nieżytowe błony śluzowej. Inwazja robaczka wyrostkowego może prowadzić do znacznego odczynu zapalnego, niekiedy z wybroczeniami krwawymi i martwicą , a także do uszkodzenia naskórka w wyniku drapania się. Niekiedy samice owsika przedostają się do rzńskiego układu rozrodczego. W okół tych pasożytów, którym udaje się przedostać do jamy otrzewnej, tworzą się na otrzewnej ziarniaki o średnicy 1 cm, niekiedy obserwowane podczas laparotomii lub laparoskopii. Owsica jest najczęstszą robaczycą w Polsce i wielu krajach zurbanizowanych, gdyż łatwo rozprzestrzenia się w środowiskach o populacjach zagęszczonych.

Owsik ludzki może zakażać wyłącznie ludzi. Początkowo zasiedla się w jelicie cienkim, a potem w jelicie grubym, następnie w jelicie ślepym. Robaki żyją do 2 miesięcy. Samiczka składa ok. 15 tys jaj jednorazowo. Jaja, która znajdują się na skórze odbytu może spowodować kolejne zakażenie. Największa aktywność tych robaków jest duża w temp 35 stopni .

Owsiki objawy

uporczywe swędzenie w okolicy odbytu, a u dziewczynek pochwy i sromu
zaczerwieniona skóra w okół odbytu
nerwowość i rozdrażnienie
osłabienie
brak apetytu
nudności
bóle brzucha

Powikłania owsicy

zapalenie wyrostka robaczkowego
zmiany skórne okolicy odbytu
przewlekłe stany zapalne okolicy pochwy i sromu

Aby nie dopuścić do zarażenia należy przestrzegać zasad higieny, obcinanie krótko paznokci u dzieci, własna pościel i ręcznik, unikanie zabaw w brudnej piaskownicy, dokładne mycie owoców, warzyw i zabawek.

Cykl rozwojowy owsika ludzkiego

Śidrowce

ela — Wed, 22 Apr 2009 09:05:57 +0000

Świdrowiec gambijski (Trypanosoma gambiense) rząd wiciowców zwierzęcych reprezentowany przez pasożyty jelita bezkręgowców, krwi kręgowców lub mleczka roślin kauczukowych; ciało wydłużone, z jedną wicią; rozmnażają się przez podział podłużny; poruszają się ruchem wkręcającym za pomocą błony falującej; przenoszone przez owady kłujące i pijawki; kształt ciała często zmienia się, gdy następuje zmiana żywiciela; niektóre mają znaczenie chorobotwórcze, jak np. świdrowiec gambijski (Trypanosoma gambiense) przenoszony przez muchę tse-tse i wywołujący śpiączkę afrykańską u człowieka.

Objawy zarażenia świdrowcem gambijskim

gorączka
powiększenie węzłów
pobudliwość
W drugim stadium choroby: zaburzenia psychiczne i okresy pobudzenia z okresami śpiączki i apatii

Świdrowiec amerykański (Trypanosoma cruzi) występuje w Ameryce Środkowej i Ameryce Południowej. W postaci trypomastigota, występuje w osoczu krwi człowieka, natomiast w postaci amastigota występuje w komórkach układu siateczkowo-śródbłonkowego. Rezerwuar stanowią tutaj zwierzęta dzikie jak i domowe. Przenosicielem są pluskwiaki – to poprzez kał tych pasożytów zawierający postać trypomastigota zaraża się człowiek wcierając go przez spojówkę, uszkodzoną skórę bądź błonę śluzową jamy ustnej. Istnieje także zagrożenie wystąpienia zakażenia u noworodków poprzez ssanie mleka karmiącej matki.

Objawy zarażenia świdrowcem amerykańskim

powiększenie węzłów chłonnych, głównie karkowych (objaw Winterbottona)
powiększenie wątroby i śledziony
występują 1-4 dniowe ataki gorączki
wysięki okołostawowe
swędzące plamy i wysypki skórne
opuchnięcie okolic oczu

Gdy pasożyt przedostanie się do płynu mózgowo-rdzeniowego dochodzi do zaburzeń neurologicznych i ruchowych:

bóle głowy
drżenie języka
drżenie mięśni twarzy i kończyn
szybkie zmiany nastroju
omamy
zaburzenia mowy

W końcowym stadium choroby występuje apatia i przedłużające się stany śpiączki kończące się śmiercią.

Cykl rozwojowy świdrowców

Wraz z ukłuciem muchy tse-tse zostają wprowadzenie do organizmu postaci trypomastigota.Trypanosomy początkowo występują w osoczu krwi, następnie chłonce (limfie) i płynie mózgowo-rdzeniowym. Mucha tse-tse zaraża się od człowieka postacią trypomastigota. W przewodzie pokarmowym muchy postacie te szybko się dzielą i przechodzą w postacie epimastigota. Epimastigota wędruje przez przełyk i gardziel muchy do jej gruczołów ślinowych, gdzie przekształcają się w formy inwazyjne – trypomastigota. Świdrowiec gambijski osiąga długość 14-33 mikrometra. Rozmnaża się przez podział podłużny. Żywi się krwią, chłonką, płynem mózgowo-rdzeniowym. Żywi się endosmotycznie – wchłania pokarm całą powierzchnią ciała (tak jak tasiemce).

Pchła kocia

marcin — Tue, 21 Apr 2009 18:07:42 +0000

Pchła kocia (Ctenocephalides felis) jest bardzo podobna do pchły psiej, najczęściej pasożytuje na kotach, psach. Ten rodzaj najlepiej rozwija się w wysokiej wilgotności i umiarkowanej temperaturze. Pcha kocia często ssie krew. Samica składa jaja na sierści żywiciela, gdzie się dajej rozwijają. Ukłucia tych pasożytów są bolesne. W miejscu ukłucia pojawia się zaczerwienienie i obrzęk z zaczerwienioną obręczą. Zmiany skórne są rudne do leczenia. U zwierząt, na których bytuje pchła kocia może dojść do niedokrwistości i chudnięcia. Ponieważ zarażone zwierzęta często przebywają blisko człowieka może dojść do przekazywania infekcji i chorób pasożytniczych.

Pchła psia

marcin — Tue, 21 Apr 2009 17:53:04 +0000

Rozwój pchły psiej (Ctenocephalides canis) przebiega podobnie jak pchły ludzkiej. Składanie jaj następuje kilkakrotnie przez okres trzech miesięcy. Jedna samica może złożyć około 4 000 jaj na sierści żywiciela, z czego część spada na podłogę po której chodzą ludzie i inne zwierzęta. Podstawowym żywicielem tego pasożyta są psy, wilki i lisy rzadziej koty, myszy polne, jeże, szczury. Bywa również, że pchły te atakują ludzi w dużych skupiskach miejskich.

Wesz ludzka

marcin — Tue, 21 Apr 2009 15:54:15 +0000

Wesz ludzka (Pediculus humanus). Gatunek pasożytujący na człowieku, obejmujący dwa podgatunki: wesz odzieżową (Pediculus humanus corporis) i wesz głowową (Pediculus humanus capitis). Jaja wszy odzieżowej przyczepiają się do włókien odzieży, przeważnie wzdłuż szwów bielizny i ubrań z naturalnych tkanin. Rzadziej jaja przyczepiają się do owłosionej części klatki piersiowej lub pach.
Wesz głowowa zagnieżdża się we włosach głowy, karku lub na plecach.
Wszy mają barwę biało-szarą. Samice osiągają długość od 2 do 4,7 mm samce są zaś mniejsze. Przednia część głowy jest zwężona. Odwłok jest owalny, bez bocznych wypustków. Właściwe warunki do do rozwoju wszy ludzkiej to duża wilgotność oraz temperatura 28 – 32 st. Długość życia wszy jest uzależniona od poziomu wilgotności, temperatury i stopnia najedzenia. Wszy żyją tylko na człowieku. Przyciągająco wpływa na nie zapach potu ludzkiego. Skład potu, a szczególnie zawarty w nim kwas mlekowy decydują o wyborze żywiciela i o rozpoczęciu ssania krwi.
Wszy głowowe bytują najczęściej we włosach za uszami oraz w okolicy potylicznej, natomiast wszy odzieżowe pasożytują na całym ciele osłoniętym przez ubranie. Wszy rozprzestrzeniają się w czasie kontaktu bezpośredniego oraz drogą pośrednią gdy używane są wspólne ubrania, grzebienie i szczotki do włosów i poprzez spanie w tym samym łóżku, w którym śpi osoba zarażona. Wesz głowowa najczęściej występuje u dzieci w okresie podstawówki, co wynika z niskim w tym okresie poziomem higieny osobistej. Wesz odzieżowa występuje najczęściej w zimnych lub umiarkowanych regionach, wynika to z noszenia ciężkich ubrań przez większą część roku.
W miejscu ukłucia wszy głowowej krótkim czasie powstają bardzo swędzące grudki zapalne. Ich drapanie może powodować powstanie ponownego zakażenia bakteryjnego. Z rozdrapanych ranek wypływa surowiczo-ropna wydzielina po której pojawią się strupy. Węzły chłonne w okolicy zmian skórnych powiększają się i są bolesne w dotyku. Czas trwania choroby zależy od położenia wszy we włosach. Jaja są przyczepiane do włosa przy powierzchni skóry i oddalają się od niej wraz ze wzrostem włosa. Znalezienie na włosach charakterystycznych białych jaj lub aktywnych stadiów rozwojowych potwierdza wszawice.
Wszawica odzieżowa występuje najczęściej wśród żołnierzy, bezdomnych, więźniów. W czasie ssania krwi wesz wprowadza wydzielinę z gruczołów ślinowych, co powoduje zaczerwienienie skóry i pojawienie się swędzących grudek na skórze. Swędzenie i drapanie mogą powodować powtórne zakażenia bakteryjne. Mogą pojawiać się niewielkie blizny. Choroba wywołana wszą odzieżową jest nazywana „chorobą włóczęgów” lub „chorobą wagabundy”. Chorobę rozpoznać można po powstałych przebarwieniach i odbarwieniach oraz po uczuciu swędzenia.

Zapobieganie

częste sprawdzanie głowy dzieciom
utrzymywanie czystości ciała i odzieży
utrzymywanie czystości w hotelach pracowniczych, szpitalach, internatach, zakładach fryzjerskich

Fasciolopsoza

ela — Tue, 21 Apr 2009 12:12:37 +0000

Fascjoloza (Fasciolopsis buski)

Pasożyt jest rozpowszechniony na Dalekim Wschodzie i subkontynencie Indyjskim. Zachorowania na fasciolopsozę spotyka się w rejonach w których ludzie hodują świnie i spożywają surowe rośliny wodne (orzechy i kasztany wodne).

Objawy zarażenia Fasciolopsozą

większość zarażeń przebiega łagodnie i bez objawów klinicznych. Intensywność Fasciolopsis buski prowadzi do:

owrzodzenia błony śluzowej jelita cienkiego,
zaburzeń wchłaniania,
biegunek,
toksemii,
odczynów alergicznych.

Fasciolopsoza może prowadzić do śmierci człowieka w objawach wyniszczenia i hipoproteinemii, przebiegającej z nasilonymi i uogólnionymi obrzękami (anasarca) oraz wodobrzuszem.

Cykl rozwojowy Fasciolopsozy

Pierwszym żywicielem pasożyta są ślimaki wodne Segmentina nitidella, Segmentina hemisphaerula, Hippeutis schmackerie, Gyraulus, Lymnaea, Pila, Planorbis (Indoplanorbis) i Zebrina, które ulegają zarażeniu gdy do ich organizmu dostaną się miracidia przywry. W ślimaku przywra przechodzi kolejne stadia rozwojowe (sporocysta, redia, cerkaria) następnie opuszcza go i osadza się na wodnych roślinach, często na orzechach Trapa natans i kasztanach wodnych Eliorachis tuberosa. Tam przeobraża się w metacerkarię, która jest przypadkowo zjadana przez świnię albo człowieka. Istnieje możliwość zarażenia się przywrą przez picie wody z metacerkariami, ponieważ mogą one znajdować się na jej powierzchni. W przewodzie pokarmowym larwa przyczepia się do ściany jelita czczego lub dwunastnicy i osiąga dojrzałość. Długość życia dorosłego osobnika Fasciolopis buski wynosi około roku. Jaja przywry wydostają się z kałem; jeśli dostaną się do zbiornika wodnego, cykl pasożyta zamyka się.

Sarkocystoza

ela — Tue, 21 Apr 2009 11:47:28 +0000

Sarcocystis hominis jest rzadko występującym chorobotwórczym pierwotniakiem z rodziny Sarcocystidae (podtyp Coccidia), który wywołuje u człowieka tak zwaną sarkocystozę – chorobę atakującą jelito cienkie przewodu pokarmowego oraz tkankę mięśniową. Zarażenia nim obserwuje się na całym świecie.
Częstość zarażenia w Polsce jest niedostatecznie poznana – szacuje się ją na kilkanaście procent, przy czym większą ilość zarażeń obserwuje się u dzieci.

Jak dochodzi do zarażenia

Do zarażenia pierwotniakiem Sarcocystis hominis dochodzi przez jamę ustną, poprzez połknięcie sporocysty wraz z zarażoną nimi wodą lub pokarmem. Do zarażenia może dojść również poprzez spożycie mięsa zarażonego sarkocystami Sarcocystis hominis.

Objawy zarażenia Sarcocystis hominis

Sarcocystis hominis powoduje u człowieka tak zwaną sarkocystozę [sarcocystosis] przewodu pokarmowego i/lub mięśni.
W stadium ostrym tej choroby obserwuje się:

biegunkę
bóle brzucha
podwyższoną temperaturę ciała

W postaci przewlekłej sarkocystozy, kiedy pierwotniak może zagnieżdżać się w tkance mięśniowej różnych części ciała, odnotowuje się:

bóle mięśniowe
utratę łaknienia
złe samopoczucie
stany podgorączkowe
możliwe są również zarażenia Sarcocystis hominis przebiegające bezobjawowo

Cykl rozwojowy Sarcocystis hominis

Wyodrębnia się w nim etapy rozmnażania bezpłciowego (zachodzące w mięśniach) oraz etapy rozmnażania płciowego przebiegające w świetle jelita. W cyklu rozwojowym Sarcocystis hominis można wyróżnić stadia rozwojowe takie jak: sporocysta, sporozoit, schizont, merozoit, mikro- i makrogamety, zygota, oocysta i inne. Sporocysta po dostaniu się do organizmu człowieka przekształca się w sporozoity, które w komórkach nabłonkowych jelita cienkiego przechodzą w schizonty. Schizonty po wielokrotnym podziale rozpadają się na merozoity, które przekształcają się w mikro- i makrogamety, bądź wraz z makrofagami krwi przedostają się do tkanki mięśniowej (np. jelit) tworząc tam wypełnione bradyzoitami sarkocysty. W procesie rozmnażania płciowego mikrogametocyty wytwarzają mikrogamety a makrogametocyty tworzą makrogamety. Gamety łączą się tworząc zygotę, która otacza się otoczką i w wyniku tego powstaje oocysta. Następnie cysta zostaje wydalona z kałem, gdzie w środowisku zewnętrznym podlega dalszym podziałom tworząc inwazyjną sporocystę.

Schistosomatoza

ela — Tue, 21 Apr 2009 10:48:47 +0000

Schistosomatoza (Schistosoma japonicum) jest po zimnicy najpoważniejszym problemem parazytologicznym w skali światowej, z uwagi na znaczna częstotliwość występowania i chorobowość. Obecnie ok. 200 mln ludzi zarażonych jest Schistosoma.

objawy Schistosomatozy:

nadciśnienie wrotne
wodobrzusze
żylaki przełyku
zmiany w płucach mogą prowadzić do rozwoju serca płucnego
przypadkowe przedostanie się jaj Schistosoma do mózgu może być przyczyna m. in karłowatości przysadkowej lub porażenia poprzecznego rdzenia
alergizacja
toksemia
niedokrwistość
wyniszczenie

Cykl rozwojowy Schistosomatoza

Cykl życiowy Schistosomatozy jest ściśle związany ze środowiskiem wodnym, które człowiek – będący głównym żywicielem schisosom zanieczyszcza kałem lub moczem. Zwierzęta domowe i dzikie są rezerwuarem jedynie S. japonicum. Postacie rozwojowe Schistosoma rozwijają się w ślimakach lądowo-wodnych. Cerkarie uwolnione do wody ze ślimaków czynnie zarażają człowieka wnikając przez skórę do naczyń krwionośnych. Zapobiega się zarażaniu unikając kąpieli w skażonych otwartych zbiornikach i niepijąc niepewnej wody.
Postacie dojrzałe S. haematobium rozwijaja się w naczyniach żylnych miednicy mniejszej, zwłaszcza pęcherza moczowego; S. mansoni i S. japonicum – w żyłach krezkowych: odpowiednio dolnej i górnej. Część jaj składanych przez samicę, żyjącą kilka lat przebija się przez tkanki do światła pęcherza moczowego lub jelita grubego i jest wydalana z kałem lub z moczem. Inna część jaj pozostaje w tkankach i jest przyczyną przewlekłych zmian patalogicznych. Miejscowym następstwem inwazji S.heamatbium są zmiany krwotoczne i zapalne, a później przerostowe i brodawczakowe ściany pęcherza moczowego i narządów miednicy mniejszej . Zejściem tych zmian są rozległe zwapnienia lub zbliznowacenia pęcherza moczowego; prowadzi to do zakażeń bakteryjnych układu moczowego, niedrożności moczowodów, wodonercza, mocznicy oraz niedokrwistość. Zdarza się rakowacenie zmian brodawczakowych. Objawami dominującymi w chistosomozie układu moczowego są bolesne oddawanie moczu i krwiomocz (zwłaszcza w końcowej porcji moczu).
Inwazje S. mansoni i S. japonicum wywołują zmiany krwotoczne i wrzodziejące, a później polipowate lub bliznowate błony śluzowej jelita cienkiego i grubego.

Tasiemiec bąblowiec

ela — Tue, 21 Apr 2009 09:38:52 +0000

Tasiemiec bąblowiec (Echinococcus granulosus)

Obraz kliniczny bąblowicy wielokomorowej ma cechy choroby nowotworowej; bąblowiec nieleczony doprowadza do śmierci w ciągu 10 lat.

Objawy bąblownicy

Objawy i następstwa bąblowicy zależą od lokalizacji larw oraz ich wielkości i liczby pęcherzy.

1.W bąblowicy wątroby objawy:

ucisk naczyń krwionośnych i przewodów żółciowych, mogą pojawiać się w kilka lub kilkanaście lat po zarażeniu tasiemcem bąblowcowym.

2. Ucisk na naczynia krwionośne:

nadciśnienie wrotne

3. Ucisk na przewody żółciowe prowadzi do:

żółtaczki mechanicznej
zastoinowego zapalenia dróg żółciowych.

4. Bąblowica płuc w początkowym stadium wykrywana jest na ogół przypadkowo, w trakcie rutynowych badań rentgenowskich płuc. Duże i liczne pęcherze, prowadzące do zmian wskutek ucisku pęcherzy na tkankę płucną i zapalenia jej miąższu, dają wyraźne objawy kliniczne, jak:

duszność
kaszel
krwioplucie
skrócenie oddechu
bóle w klatce piersiowej

5. Przy lokalizacji larw w śledzionie dochodzi do powiększenia narządu oraz wtórnych infekcji.
6. Przy lokalizacji larw w nerce, również następuje:

powiększenie narządu
problemy z oddawaniem moczu
bóle okolicy nerek
może pojawić się krew i białko w moczu

7. Larwy umiejscowione w kościach mogą prowadzić do rozpuszczenia tkanki kostnej.
8. Najwcześniejsze i najbardziej dotkliwe objawy kliniczne dają pęcherze umiejscowione w mózgu lub gałce ocznej, sugerujące guzy nowotworowe tych narządów.

Usadowienie larwy w tak ważnych dla życia narządach, może doprowadzić do śmierci żywiciela pośredniego, ponieważ zdarza się, że nie uda się w odpowiednim czasie zdiagnozować inwazji bąblowcowej i podjąć stosownego leczenia. Leczenie farmakologiczne nie zawsze przynosi oczekiwany skutek, nie zawsze można też operacyjnie usunąć pęcherz bąblowcowy ze względu na powierzchnię zajmowaną przez pęcherz, brak dostępu operacyjnego lub bliskość innych tkanek i niebezpieczeństwo ich uszkodzenia, a przypadkowe pęknięcie pęcherza podczas jego operacyjnego usuwania może doprowadzić do bąblowicy wtórnej. Pęknięcie pęcherza i wystąpienie bąblowicy wtórnej może nastąpić również samoistnie, gdy pęcherz osiągnie na tyle duże rozmiary, że narządy bądź tkanki, w których się usadowiła larwa nie pozwalają już na dalszy rozrost pęcherza lub na skutek urazu mechanicznego. Bąblowica wtórna polega na rozsianiu protoskoleksów po organizmie żywiciela, co może doprowadzić do wstrząsu anafilaktycznego, a to kończy się na ogół śmiercią.

Jak dochodzi do zarażenia

Chorobę zwaną bąblowicą (Echinococcosis) wywołują larwalne postacie tasiemca bąblowcowego (Echinococcus granulosus lub Echinococcus multilocularis). Źródłem ich są na ogół zarażone postacią dojrzałą tasiemca psy, koty, lisy i wilki. Zarażone zwierzęta wydalają jaja i zanieczyszczają tym samym środowisko zewnętrzne. Człowiek może zarazić się tasiemcem bąblowcowym poprzez bezpośredni kontakt z zarażonym zwierzęciem domowym, dotyczy to zwłaszcza dzieci, które podczas zabaw ze zwierzętami poprzez ręce lub przedmioty zanieczyszczone jajami tasiemca przenoszą je do swoich ust. Pośrednim źródłem zarażenia mogą być również nie myte warzywa i owoce, zwłaszcza rośliny i owoce leśne oraz inne zabrudzone, bądź niehigienicznie przygotowane pokarmy. Gryzonie i drobne ssaki oraz surowe mięso i trzewia innych zwierząt mogą natomiast stanowić źródło zarażenia dla zwierząt domowych, które zjadając pokarm z inwazyjnymi formami pasożyta, ulegają zarażeniu tasiemcem i wydalają jaja do swojego otoczenia. Zarażenie człowieka jajami tasiemca bąblowcowego nie musi jednak zakończyć się chorobą, gdyż zależy to od indywidualnej odporności organizmu, a nie każda wykluta z jaja larwa tasiemca znajdzie w organizmie człowieka odpowiednie warunki do dalszego rozwoju. Poza tym tylko nieliczne zwierzęta są zarażone tasiemcem, dlatego tak rzadko bąblowica jest notowana u ludzi. Jednak nie można lekceważyć tej jednostki chorobowej, ponieważ jest ona niezwykle niebezpieczna i gdy już wystąpi, to może doprowadzić do bardzo ciężkich, długofalowych i niejednokrotnie nieodwracalnych powikłań zdrowotnych, a w konsekwencji nawet do śmierci człowieka, jeśli nie podejmie się w odpowiednim czasie stosownego leczenia.

Epidemiolodzy apelują, by nie jeść leśnych jagód, poziomek i malin prosto z krzaka, bo rośliny często są „hotelem” dla tasiemca o nazwie bąblowiec. Wywołuje on bąblowicę, która wyniszcza organizm jak rak. „Koledzy z Wojskowego Instytutu Higieny przebadali kilkadziesiąt słoików jagód. W co drugim były jaja bąblowca”

Cykl rozwojowy tasiemca bąblowca

Bąblowiec jest niezwykle agresywnym pasożytem. Jego larwy po dostaniu się do organizmu wybierają najważniejsze części ciała człowieka: wątrobę (w ponad 90 proc. przypadków), płuca i mózg i tam się zagnieżdżają. Wokół larw tworzy się torbiel, która powiększa się i uciska sąsiednie tkanki. Żywicielami ostatecznymi tasiemca bąblowcowego są zwierzęta mięsożerne, na ogół dziko żyjące, u których pasożyt ten zamyka swój cykl rozwojowy.Bąblowica wielojamowa przez ok. 10-15 lat nie musi dawać objawów. Pasożyt latami rozmnaża się i rozprzestrzenia na inne narządy (do płuc i mózgu), dając przerzuty jak rak. Pęknięcie torbieli można nawet przypłacić życiem.

Lamblie

ela — Tue, 21 Apr 2009 08:14:16 +0000

Lamblia (Giardia duodenalis) to pierwotniak pasożytujący głównie w jelitach (głównie w dwunastnicy i przewodach żółciowych). Lamblie to pierwotniak, zamieszkuje przewód pokarmowy głównie dwunastnice, drogi żółciowe. 1 cm długości mieści 1000 sztuk lamblii. Lamblie przytwierdzają się do jelita. Obecność lamblii powoduje problemy trawienne, alergie, brak składników odżywczych. Co 10 – ty zarażony lamblią czuje się źle reszta osób nie przejawia objawów. Wykrycie lamblii jest trudne.

Jedna kuracja jest nieskuteczna, ponieważ cysty lamblii mogą przetrwać i z nich mogą powstać kolejne formy inwazyjne.

W przewodzie pokarmowym jest powszechne nosicielstwo lamblii.
Muchy mogą przenosić cysty lamblii, woda wodociągowa jest również niebezpieczna. Zdarzają się epidemie wody pitnej zarażonej cystą lamblii

Lamblie mogą wytwarzać toksyny

Lamblia występuje w przewodach żółciowych i może zagrażać wątrobie, może być również podrażnienie trzustki, czyli jest możliwe przeniesienie lamblii na trzustkę.

Bakteria czy pasożyty, które siedzą w nas jedzą pokarm spożywany przez nas i muszą ten pokarm również wydalać, jest to bardzo toksyczne. dla naszego organizmu. Gronkowca, czy lamblie jest trudno wytępić. Dlatego bardzo ważna jest higiena, sposób obserwowania samego siebie.
Toksyny wywołane przez pasożyty powodują:

obniżenie hemoglobiny
nieprzyjemny zapach z buzi
wzdęcia
zaburzenie dotlenienia
zatrucie toksyczne organizmu

Lamblia powoduje kamienice woreczka żółciowego, problemy z trzustką, dwunastnicą
Lamblie uwielbiają cukier, produkty rafinowane itp. jest to sposób odżywiania, który je bardzo wzmacnia. Jeśli ktoś lubi taki rodzaj diety jest o wiele bardziej narażony na inwazyjne infekcje, które powoduje ten pierwotniak.

Badania wykonywane na obecność lamblii:

Badanie kału na cysty jest mało czułe, może być powtarzane częsta, a te lamblie mogą być,
badania na poziomie komórkowym są bardziej czułe
testy immunoenzymatyczne gdzie poszukuje się w kale specyficznych enzymów, produkowanych przez tropozoid, czułość tego badania jest o wiele wyższa i wynosi mniej więcej 89-96%

Dzikie zwierzęta i zwierzęta domowe są gospodarzami dla lamblii

Lamblioza to choroba pasożytnicza powstająca w wyniku zakażenia lambliami jelita cienkiego i wątroby. Zarażenia człowieka lambliami nie zawsze daje kliniczne oznaki zachorowania. W większości przypadków, ludzie są zdrowymi nosicielami.

Objawy lambliozy

ból przypominający wrzodowy lub kolkę wątrobową atak kamieni żółciowych)
biegunka
zaparcia
okresowo obfite i mocno cuchnące stolce
stan podgorączkowy
wysypka alergiczna
niedokrwistość
zakażenie jelit
zakażenie wątroby
burczenie w brzuchu
zgaga

Zakażenie jelit może przebiegać z poczuciem ogólnego wyczerpania. W badaniu rentgenowskim wykrywa się deformację opuszki dwunastnicy, naruszenie pracy pęcherza żółciowego. Rzadziej spotyka się bóle w prawej części biodra. Często zakażenie wątroby przy lambiozie przejawia się w postaci zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia przewodów żółciowych, zapalenia jelita cienkiego i okrężnicy i ich połączenia, a nawet martwicy wątroby. Lambiotycznemu zapaleniu pęcherzyka żółciowego towarzyszy ból w postaci ostrej kolki wątrobowej lub tępe i ciągłe bóle, nasilające się w trakcie jedzenia. Niekiedy bywają wymioty żółcią i płynami, śliniotok, rozwolnienie, żółtaczka oraz podwyższenie temperatury. Lambiotyczne zapalenie pęcherzyka żółciowego bez wystąpienia powtórnej infekcji imituje kamienice żółciową. Naruszenie ze strony systemu sercowo-naczyniowego objawia się podwyższoną pobudliwością czynności serca. Intoksykacja przejawia się zaburzeniem systemu nerwowego w postaci męczenia się, rozdrażnienia lub apatii, płaczliwości, bólów głowy , skokami temperatury, zwolnieniem rozwoju u dzieci, zaburzeniami przemiany materii i chudnięciem. Przy tym można zaobserwować drżenie pleców, zwiększona potliwość.

Jak dochodzi do zarażenia

Do zarażenia dochodzi po spożyciu zarażonej żywności, wody pitnej, a także podczas analnych kontaktów seksualnych. Ryzyko zachorowania zwiększa się u osób z osłabiona odpornością. Choroba może prowadzić do zaburzenia wchłaniania w jelicie cienkim tłuszczów i węglowodanów, witamin B12, A, kwasu foliowego, co prowadzi do niedożywienia i anemii. W jelitach człowieka lamblie tworzą cysty, które mają formę owalną o długości 10 – 14 um. Rozprzestrzenianiu lamblii sprzyjają złe warunki sanitarne.

Cykl rozwojowy lamblii

Nitkowce

ela — Tue, 21 Apr 2009 07:24:46 +0000

Nitkowiec ludzki (Wuchereria Bancrofti)

Nazwą filariozy obejmuje się inwazje kilkunastu gatunków nicieni, należących do nitkowców. Postacie dojrzałe tych nicieni pasożytują w węzłach chłonnych lub tkance łącznej i charakteryzują się nitkowatym ciałem o znacznej długości: od kilku do kilkudziesięciu centymetrów. Samice nitkowców rodzą, żywe nitkowate larwy o długości kilkuset mikrometrów. Larwy te często występują okresowo we krwi, w skórze lub pod spojówką. Przenosicielem nitkowców są owady krwiopijne: komary, baki, meszki. Człowiek zaraża sie inwazyjnymi larwami nitkowców wkłutymi do skóry przez owady. Najważniejsze spośród nitkowców występujących u cczłowieka to: Wuchereria bancrofti, Brugia malayi, Onchocerca volvulus, Loa loa.

Wuchereria bancrofti

występuje w szerokim pasie geograficznym pomiędzy zwrotnikami. Wuchereria bancrofti jest przenoszona przez komary rodzaju Aedes, culex, Anopheles. Postacie dojrzałe pasożyta umiejscawiają się w naczyniach i węzłach chłonnych trzewnych. Mikrofilarie pojawiają się we krwi w nocy, jedynie na wyspach Oceanii nie mają one wyraźnego rytmu dobowego. W okół postaci dojrzałych w naczyniach węzłów chłonnych, wątrobie i śledzionie tworzy się tkanka ziarninująca, doprowadzająca po kilku lub kilkunastu latach do nieodwracalnych zmian zarostowych i wapniejących układu chłonnego. Prowadzą one do tworzenia się zgrubień naczyń chłonnych (np. w pachwinie), pękania dużych naczyń chłonnych, wodniaka jądra oraz do słoniowacizny kończyn, narządów płuciowych lub sutka. Inwazja W. Bancrofti jest najczęściej bezobjawowa , zwłaszcza u osób, które przez krótki czas były ekspanowane na zarażenie. W intensywnych lub powtarzających inwazjach objawy mogą dopiero wystąpić po roku i nie są charakterystyczne:

krótkotrwała, nieregularna, nawracająca gorączka
stan zapalny węzłów chłonnych i obwodowych naczyń chłonnych;

bardziej charakterystyczne są późniejsze powikłania w postaci:

zapalenia nasieniowodu, najądrza i jądra,
obrzęk zastoinowy kończyn lub sutka z następczymi zmianami atroficznymi i infekcyjnymi skóry

Burugia malayi

Różni się od Wuchereria bancrofti przede wszystkim tym, że występuje w Azji Południowo-Wschodniej i na Dalekim wschodzie i ze zaraża jedynie od 1 do 16 % ogółu populacji; ponadto ma on dość znaczny rezerwuar wśród małp, psów, kotów i jest przenoszona wyłącznie przez komary rodzaju Mansonia. Inwazje objawowe B. Malayi występują częściej u dzieci, w postaci zespołu składającego się z eozynofilii, powiększenia obwodowych i trzewnych węzłów chłonnych oraz pneumonitis. Filarioza ta wywołuje słoniowciznę stóp i podudzi. Występujące na wyspach flores i Timor (Indonezja) inwazje Brugia timori mają dość gwałtowny przebieg kliniczny.

Onchocerca volvulus

Występuje w środkowej Afryce i w niektórych krajach Ameryki Środkowej i Południowej. Pasożyt przenoszony jest przez drobne owady, tzw. meszki, rozwijające się w wartko płynących rzekach. Postacie dojrzałe pasożyta rozwijają się w tkance podskórnej, zwłaszcza głowy tułowia i kończyn dolnych tworząc charakterystyczne guzy o średnicy kilku centymetrów. Mikrofilarie O. volvulus pojawiają się w skórze całego ciała i w gałce ocznej przez mikrofilarie prowadzi do zapalenia spojówek, naczyniówki, siatkówki oraz uszkodzenia rogówki. Najpoważniejszym powikłaniem onchocerkozy jest ślepota wywołana zmiętnieniem rogówki, wtórna jaskrą lub zmianami na dnie oka.

Loa loa

Występuje wyłącznie w środkowo – zachodniej Afryce i jest przenoszona przez bąka ślepaka z rodzaju Chrysopos. Dojrzałe postacie L. loa wędruj w tkance podskórnej lub spojówce oka . Wywołują one obrzęk skóry lub zmiany wypryskowe i rumieniowate. Obrzęk kalabrski, tj. okresowe, bolesne, obrzekowe zmiany w okół mrtwych pasożytów, zwykle pojawiają się w okolicy dużych stawów, tj. w miejscach, w których wędrujące pasożyty najbardziej narażone są na uszkodzenia pod wpływem urazów z zewnątrz. Do groźnych powikłań loaozy należy obrzęk głosni i zapalenie mózgu. Mikrofilarie L. loa pojawiają się dość nieregularnie we krwi i podczas dnia.

Cykl rozrodczy nitkowca

Wesz łonowa

marcin — Mon, 20 Apr 2009 12:34:52 +0000

Wesz łonowa (Phthirius pubis) ma odcień biało-szary. Samica osiąga długość od 1,5 do 2,5 mm, natomiast samiec 1 mm. Ogólna budowa ciała jest zbliżona do tej jaką posiada wesz ludzka. Tułów krótki, szerszy od również krótkiego odwłoka. W warunkach naturalnych rozwój wszy łonowej trwa ok 4 tygodnie. Samica składa około 30 jaj. Rozwój embrionalny trwa od 7 do 8 dni. Jeśli temperatura spada poniżej 20 st wylęg jest zahamowany. Zapłodnione samice wykazują tendencję do przemieszczania się w celu złożenia jaj w inne miejsce. Dorosłe osobniki przeżywają poza żywicielem w wilgotnym środowisku 40-44 godziny zaś w suchym około 30 godzin. Wesz łonowa pasożytuje najczęściej w okolicy łonowej, na kroczu, pod pachami, na rzęsach, brwiach, i owłosionych miejscach na ciele. Przyczepiona wesz pozostaje w danym miejscu przez wiele dni, od czasu do czasu ssąc krew. Przytwierdza się blisko nasady włosów. Przytwierdza się blisko nasady włosów, co uniemożliwia oderwanie się od człowieka kiedy wykonuje ruchy. Wesz opuszcza człowieka dopiero w momencie jego małej aktywności. Samica poszukując partnera do kopulacji może przemieszczać się po całym ciele lub przechodzić na inne osoby znajdujące się najbliżej. Dlatego do zarażenia tym pasożytem może dojść w czasie stosunku płciowego lub podczas spania w jednym łóżku z osobą zarażoną. Do zarażenia może również dojść przez noszenie wspólnych ubrań.
Choroba ta powoduje świąd w miejscu pasożytowania wszy. Drapanie powoduje uszkodzenie skóry, pojawia się nadżerka i krosty. W miejscu ugryzienia wszy pojawią się sinoniebieskie plamy o średnicy ok 0,5 mm. Wynika to ze zmiany hemoglobiny w melaninę pod wpływem enzymów zawartych w ślinie wszy.

Tasiemiec psi

ela — Mon, 20 Apr 2009 10:06:58 +0000

Tasiemiec psi (Dipylidium caninum)

Jest najbardziej pospolitym tasiemcem psów, kotów, lisów oraz innych zwierząt mięsożernych. Rozwój tasiemca psiego jest skomplikowany. Żywicielami pośrednimi są wszy i pchły, które pobierają ze środowiska jaja tasiemca. W ciele żywicieli pośrednich odbywa się stopniowe przekształcanie jaj tasiemca i wraz z rozwojem żywiciela do osobnika dojrzałego, jajo przekształca się w postać inwazyjną, mogącą zarazić żywiciela ostatecznego (psa, kota), bądź przypadkowego (człowieka). warunkującymi przekształcenie się Zarażenie człowieka tasiemcem psim następuje stosunkowo rzadko, ale zdarzają się tego typu inwazje i nie należy lekceważyć tej jednostki chorobowej. Niekiedy pasożytem mogą zarazić się osoby dorosłe. Najczęściej jednak zdarza się to u dzieci, które po zabawie z zarażonymi zwierzętami nie myją rąk, całują zwierzęta, biorą palce do ust, oblizują zbierane z ziemi i podłóg zanieczyszczone przedmioty lub też biorą do ust zanieczyszczone pasożytami zabawki bądź pokarm.

Objawy choroby tasiemca psiego u zwierząt

wymioty
biegunka
powiększony brzuch
wychudzenie i zahamowanie wzrostu w wyniku mechanicznego uszkadzania błony śluzowej jelita utrudniającego trawienie i wchłanianie oraz pozbawiania żywiciela przez pasożyta wielu ważnych substancji niezbędnych do prawidłowego rozwoju
objawy nerwowe, będące efektem oddziaływania na układ nerwowy metabolitów (neurotoksyn) wydzielanych przez tasiemca.
matowienie sierści na zwierzęciu

Przebieg choroby

Psy, koty, lisy i inne zwierzęta mięsożerne są żywicielami ostatecznymi tasiemca psiego, u których pasożyt ten zamyka swój cykl rozwojowy. Postać dojrzała tasiemca umiejscawia się w jelicie cienkim żywiciela ostatecznego, a gdy uzyska dojrzałość płciową następuje rozmnażanie i człony maciczne wypełnione jajami, odłączają się od ciała tasiemca i są wydalane z przewodu pokarmowego poza organizm żywiciela biernie z kałem, ale również aktywnie wypełzając z odbytu i przytwierdzając się do sierści okolicy okołoodbytowej. Człony tasiemca są koloru białego, a swoim kształtem przypominają pestkę ogórka, dyni lub ziarna ryżu i mają zdolność do kurczenia się i poruszania przez krótki okres. Wydalone do środowiska człony tasiemca po pewnym czasie wysychają i rozpadają się, uwalniając przy tym pakiety jaj zawarte w torebkach, które muszą zostać pobrane przez żywicieli pośrednich, aby mogły się z nich dalej rozwinąć osobniki potomne.

Jak dochodzi do zarażenia

Szczególnie częste występowanie tasiemczycy u zwierząt mięsożernych wynika z szerokiego rozprzestrzenienia w środowisku wszołów i pcheł. Zwierzęta mięsożerne drapią się, wylizują i gryzą swędzącą sierść zębami, przez co może dojść do połknięcia dorosłego osobnika wszoła lub pchły, w ciele którego znajduje się inwazyjna postać tasiemca psiego. Młodociane postacie tasiemców dostawszy się do przewodu pokarmowego żywiciela ostatecznego wraz z połkniętym wszołem lub pchłą, przekształcają się wkrótce w dojrzałe tasiemce. Po 2-3 tygodniach od chwili zarażenia zwierzę wydala pierwsze człony maciczne z jajami.

U kogo najczęściej występuje choroba

Zarażenie człowieka rzadko dochodzi do skutku. Może ono nastąpić gdy wszoł lub pchła, w ciele których znajdują się inwazyjne postaci tasiemca psiego, zostaną przypadkowo pobrane przez człowieka i dostaną się do przewodu pokarmowego, gdzie w jelicie cienkim następuje rozwój tasiemca do postaci dorosłej. Najczęściej jednak zarażenie dotyczy dzieci, które po zabawie z zarażonymi zwierzętami nie myją rąk, całują zwierzęta, biorą palce do ust, oblizują zbierane z ziemi i podłóg zanieczyszczone przedmioty lub też biorą do ust zanieczyszczone wszołami lub pchłami zabawki bądź pokarm. Zarażenie tasiemcem psim u osób dorosłych na ogół przebiega bezobjawowo.

Objawy zarażenia tasiemcem u dzieci

zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: jak objawy niestrawności, utrata apetytu, bóle brzucha i wymioty w wyniku drażnienia i uszkadzania błony śluzowej jelita
zaburzenia nerwowe spowodowane metabolitami (neurotoksynami) wydzielanymi przez tasiemca

Cykl rozwojowy tasiemca psiego

Bruzdogłowiec szeroki

ela — Mon, 20 Apr 2009 08:54:30 +0000

Bruzdogłowiec szeroki (Diphyllobothrium latum)

Występuje w Finlandii, Szwajcarii, we Francji, na Syberii oraz w okół dużych jezior na pograniczu Kanady i USA. W Polsce zarażenie bruzdogłowcem szerokim występuje sporadycznie. Źródłem zarażenia są plerocerkoidy, kilkucentymetrowe larwy robakowate, pasożytujące w rybach słodkowodnych. Postać dojrzała samicy ma 2-9 m długości i wytwarza znaczna liczbę jaj wydalanych z kałem. Bruzdogłowca łatwo można rozpoznać, na podstawie mikroskopowego badania kału. Tasiemiec ten wywołuje niecharakterystyczny zespół objawów ogólnych i dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. U 2% nosicieli występuje niedokrwistość megaloblastyczna, spowodowana znacznym wybiórczym wchłanianiem witaminy B12 przez tasiemca.

Tasiemczyca (Taenia saginata) jest to największa tasiemczyca w Europie ze względu na zwyczaj spożywania surowego mięsa i znaczny stopień zanieczyszczenia środowiska ściekami. W Polsce podlega obowiązkowej rejestracji i przymusowemu leczeniu.

Objawy choroby bruzdogłowca szerokiego

kurczliwość jelita cienkiego
nadkwaśność
zmniejszenie wydzielania enzymów trawiennych
zapalenie wyrostka robaczkowego
zapalenie dróg żółciowych
bóle w nadbrzuszu (o charakterze ucisku lub ssania, zwłaszcza rano)
mdłości
zwieszenie lub upośledzenie łkania
utraty masy ciała
osłabienie
wymioty
biegunka lub zaparcia
zaburzenia snu
uczucie ucisku w gardle

Tasiemiec karłowaty

ela — Mon, 20 Apr 2009 08:52:58 +0000

Tasiemiec karłowaty (Hymenolepis diminuta)

Stosunkowo mały, o długości 2-5 cm, ma główkę zaopatrzona w przyssawki i haczyki. Jest to częsty pasożyt szczurów i myszy i również dość częsty u człowieka, głównie w środowiskach zamkniętych, zwłaszcza dziecięcych. Wywołuje chorobę zwana hymenolepiozą. Cały cykl rozwojowy może odbywać się w jednym żywicielu. Jaja uwalniane w świetle jelita z rozpadających się końcowych członów są częściowo wydalane mną zewnątrz, częściowo wnikają do błony śluzowej, gdzie dojrzewają. Uwalniające się z nich cysticerkoidy dają początek strobili tasiemca. Rozwój tasiemca trwa 3-4 tygodnie. Jaja mogą się przenosić z człowieka na człowieka, przez zakażone nimi ręce, żywność, wodę, owady, a także może nastąpić samozakażenie. Tasiemiec karłowaty doprowadza do mniej lub bardziej rozległego uszkodzenia kosmków jelita cienkiego przez rozwijające się w nich cystticerkoidy. Działanie toksyn i alergenów wydalanych przez tasiemca nie jest dostatecznie poznane. Z obserwacji klinicznych wynika, że u człowieka intensywność zarażenia jest regulowana przez mechanizmy immunologiczne. U osób dorosłych intensywność zarażenia jest zwykle niewielka, a objawy kliniczne skąpe. U dzieci natomiast liczba jaj pasożyta wydalana z kałem okresowo się wchłania, często w zależności od stanu zdrowotnego dziecka. Dzieci małe lub niedożywione mają zwykle inwazje bardzo intensywne.

Objawy zarażenia się tasiemcem karłowatym u dzieci

utrata łkania
ubytek masy ciała
wymioty
ból brzucha
niepokój ruchowy
drgawki
zaburzenia snu

Tasiemiec uzbrojony

ela — Mon, 20 Apr 2009 08:34:19 +0000

Tasiemiec uzbrojony (Taenia solium)

Ma główkę zaopatrzoną w 4 przystawki oraz podwójny wieniec haczyków, jego długość wynosi od 4-6 m. Człony przejrzałe są wydalane z kałem, człowiek zaraża się jedząc surowe lub niedogotowane mięso wieprzowe, także jego przetwory. Może również zarazić się bezpośrednio jajami tasiemca drogą ustną. Rozwijające się jaja, wągry mogą się umiejscawiać w różnych tkankach. Wągrzyca narządów miąższowych, mięśni tkanki podskórnej przebiega zwykle bezobjawowo, natomiast zmiany węgrzycowe w mózgu lub gałce ocznej powodują ciężkie następstwa. Tasiemiec uzbrojony różni się od tasiemca nieuzbrojonego tym, że skoleks jego jest uzbrojony w podwójny wieniec haczyków, strobila jest krótsza (2-4 m, 800-900 członów), człony maciczne odrywane są po kilka i wydalane są biernie z kałem. Jaja tasiemca wydalane z kałem mogą zarażać człowieka, jednakże naturalnym żywicielem pośrednim jest świnia. Tasiemiec uzbrojony dorasta do pełnej długości w ciągu dwóch miesięcy i przebywa w jelicie cienkim człowieka kilka lub kilkanaście lat.

Cykl rozwojowy tasiemca uzbrojonego

Tasiemiec nieuzbrojony

ela — Mon, 20 Apr 2009 08:03:12 +0000

Tasiemiec nieuzbrojony (Taenia saginata)

Tasiemce mają kształt wydłużonej, płaskiej tasiemki czy wstążki. Składają się z małej główki zaopatrzonej w narządy czepne, krótkiej szyjki i przeważnie licznych członów. Pokarm pobierają powierzchnia całego ciała na drodze osmozy. Mają dość dobrze rozwinięty układ wydalniczy i najlepiej rozwinięty układ rozrodczy, przy czym w każdym członie znajduje się narząd męski i żeński (obojnactwo) Dojrzałe człony wypełnione dużą ilością jaj, odrywają się od wstążki tasiemca i są wydalane z kałem. Dalszy rozwój do postaci inwazyjnego wągra odbywa się w żywicielu pośrednim, głównie w mięśniach, ale także w wątrobie, mózgu i innych narządach. Wągier ma kształt pęcherzyka i zawiera płyn oraz główkę. Choroba wywołana przez wągry nazywana jest wągrzycą. Tasiemczyce maja powszechny zasięg geograficzny. W Polsce poważniejsze znaczenie maja choroby wywołane przez tasiemce: nieuzbrojonego, uzbrojonego i karłowatego.

Jak dochodzi do zarażenia.

Żywicielem tasiemca nieuzbrojonego jest człowiek, natomiast postacie larwalne pasożyta rozwijają się u bydła. Człowiek zaraża się tasiemcem jedząc surowe lub niedogotowane mięso. Tasiemiec pasożytuje w jelicie cienkim u człowieka , ma długość 0d 4 – 10 m i składa się z ok. 2000 członów. Końcowe człony maciczne wypełzają czynnie przez odbyt na zewnątrz. Każdy człon zawiera blisko 100 tys. jaj, które łatwo rozprzestrzeniają się w środowisku zewnętrznym; w skażonej ziemi mogą przebywać ponad rok. Jaja tasiemca rozwijają się dalej wyłącznie u bydła w ciągu 10-12 tygodni powstaje z nich postać pęcherzykowa (wągier), jest to pęcherzyk, wielkości ok. 7×4 mm, wypełniony płynem i zawierający inwazyjna główkę tasiemca. Po 3 miesiącach od dnia zarażenia tasiemiec dorasta do pełnej długości; wówczas zaczyna się wydalanie członów macicznych. Tasiemiec nieuzbrojony może przebywać w jelicie człowieka do kilkudziesięciu lat, samoistne wyleczenie następuje rzadko.

Pchły

marcin — Fri, 17 Apr 2009 16:07:26 +0000

Pchły (Siphonaptera) to krwiopijne pasożyty, bytujące zarówno na ssakach jak i na ptakach. Stanowią prawie połowę znanych gatunków owadów pasożytniczych. Znanych jest około 1500 gatunków pcheł!. Większość pcheł atakuje zwierzęta dziko żyjące lub mieszkające z człowiekiem. U pcheł występuje kanibalizm tzn atakują nie tylko ludzi i zwierzęta ale również siebie na wzajem. Duży krąg żywicieli oraz ich częsta zmiana mają ogromne znaczenie w przenoszeniu groźnych chorobotwórczych drobnoustrojów ze zwierząt na człowieka i z jednych zwierząt na drugie.
Pchły występują na całym świecie. Niektóre gatunki mogą rozprzestrzeniać się na duże odległość, niektóre zaś żyją na określonym terenie.
Pchły osiągają długość od 0,8 do 7 mm, są pasożytami bez skrzydeł, skrzydła utraciły w związku z pasożytnictwem. Posiadają silnie rozwinięte odnóża, umożliwiające im długie skoki. Narząd gębowy posiadają typu kłująco-ssącego, całe ciało pokrywa twardy oskórek ze szczecinkami lub ząbkami skierowanymi do tyłu. Mają ciało koloru od jasno do ciemnobrązowej i spłaszczone po bokach, co ułatwia poruszanie się między włosami ssaków i piórami ptaków.

CHOROBY WYWOŁANE PRZEZ PCHŁY

alergiczne pchle zapalenie skóry (APZS)
przenoszą tasiemce psie u psów, kotów i ludzi, a zwłaszcza małych dzieci
wywołują anemię u zwierząt
przenoszą chorobotwórcze zarazki dżumy, tularemii, wąglika, riketsje, gorączki śródziemnomorskiej, endemicznego duru mysiego i wirus białaczki kociej.

CYKL ROZWOJOWY
Dorosłe pchły atakują zwierzęta, wysysając z nich krew. W ciągu doby potrafią jej wypić 20 razy więcej, niż same ważą. Kiedy nie mają w pobliżu zwierząt, atakują ludzi. Po 1-2 dniach zaczynają składać jaja. W zależności od gatunku jedna pchła w trakcie swojego życia może złożyć 600-2000 jaj. Najczęściej są składane na skórze (w sierści) zwierzęcia, a następnie spadają z niego w miejscach jego przebywania.
Wykluwające się z jaj larwy chowają się w nienasłonecznionych miejscach: w dywanach, wykładzinach czy pod meblami. Żywią się między innymi odchodami dorosłych osobników.
Larwy przekształcają się w dorosłe osobniki. Jeśli w środowisku znajdują się żywiciele (zwierzęta), wytwarzane przez nich wibracje podłoża i ciepło powodują, że pchły uwalniają się z kokonów i atakują. Pchły zamknięte w kokonach potrafią przeżyć parę miesięcy czekając na żywiciela.
Zależnie od temperatury cały cykl rozwojowy (1-4) trwa nie dłużej niż 2 – 3 tygodnie. W niskich temperaturach cykl rozwojowy pcheł jest opóźniany.

ZAPOBIEGANIE

częste odkurzanie, sprzątanie
stosowanie odpowiednich środków do pielęgnacji zwierząt
zastosowanie uniwersalnych preparatów owadobójczych

Węgorek jelitowy

ela — Fri, 17 Apr 2009 10:59:09 +0000

w Polsce występują rzadko, został do nas przywleczony z krajów tropikalnych. Jest to nieduży, triploidalny pasożyt jelita cienkiego, przy czym pasożytują tylko samice. Wywołuje on chorobę – węgorczycę (strongyloidoza). Zarażenie człowieka następuje przez zetknięcie skóry z nitkowatymi inwazyjnymi larwami pasożyta. Przenikanie larw przez skórę odbywa się podobnie jak w przypadku zakażenia tęgoryjcem dwunastnicy. Objawy chorobowe dotyczą przede wszystkim przewodu pokarmowego.

Węgorek jelitowy (Strongyloides stercoralis) jest jednym z niewielu pasożytów, które mogą prowadzić oprócz pasożytniczego również wolno żyjący tryb życia zwykle w glebie bogatej w materiał organiczny. występuje w krajach zwrotnikowych i podzwrotnikowych. Zarażenie człowieka następuje przez zetkniecie skóry z nitkowatymi inwazyjnymi larwami pasożyta. Objawy chorobowe dotyczą przede wszystkim układu pokarmowego.
Pasożytnicza samica węgorka jest drobnym nicieniem o długości nieco ponad 2 mm, pasożytuje w błonie śluzowej dwunastnicy i jelita czczego, rzadziej w tkance płucnej. Z jaj o delikatnej błoniastej otoczce, składanych w tkance wylęgają się larwy rabditopodobne; są one wydalane z kałem ub odksztuszanie. Niekiedy larwy rabditopodobne jeszcze w jelicie lub w okolicy odbytu rozwijają się do stadium larw filariopodobnych, takie larwy są inwazyjne i mogą zarażać tego samego lub innego żywiciela. Zarażanie żywiciela może utrzymywać się przez dziesiątki lat. Węgorek jelitowy wywołuje chorobę zwaną węgorzycą

Jak dochodzi do zarażenia węgorkiem jelitowym?

Larwy węgorka wnikające przez skórę stóp, pośladków pozostawiają zmiany skórne o charakterze rumieni wędrujących, swędzących i zanikających w ciągu kilku godzin lub dni. Krótkotrwałe rumieniowe zmiany linijne w okolicy skóry brzucha i odbytu powstają w wyniku autoinwazji u osoby już zarażonej. Wędrówce węgorka przez miąższ płucny mogą towarzyszyć zwiewne nacieki Lfflera. Mało intensywne inwazje Strongyloides powodują tylko niewielkie zmiany błony śluzowej i jelita cienkiego.

Po wniknięciu przez skórę larwa węgorka z krwią przedostaje się do serca, następnie do płuc, tchawicy, gardła, gdzie zostaje połknięta i przez przełyk, żołądek przechodzi do jelita cienkiego. Poszczególnym etapom wędrówki larwy towarzyszą objawy chorobowe.

Objawy węgorka jelitowego

bóle brzucha
biegunka
świąd odbytu
zmiany skórne
uczucie osłabienia
pobudzenie
kaszel
duszności

Masywne inwazje powodują zmiany w postaci wrzodziejącego, a niekiedy krwotocznego nieżytu dwunastnicy i jelita czczego.

Jak rozpoznać chorobę?

Rozpoznanie węgorczycy opiera się na wykryciu larw w kale, ślinie, moczu czy treści dwunastniczej. W stolcu mogą być obecne jaja węgorka.

Objawy chorobowe węgorczycy

1. Objawy skórne, jakie towarzyszą przenikaniu przez skórę:

bolesność w miejscu wniknięcia larwy
obrzęk,
zaczerwienienie
Larwa wycina bowiem w skórze tunel skierowany do najbliższego naczynia krwionośnego

2. Objawy towarzyszące obecności larw w płucach:

objawy zapalne tchawicy,
oskrzeli i płuc

3. Objawy towarzyszące zagnieżdżeniu larwy się w jelitach:

bezsenność,
drażliwość,
brak apetytu,
bóle brzucha,
biegunka,
anemia, spadek masy ciała, aż do ciężkiego wyniszczenia organizmu

4. Objawy ze strony jamy brzusznej

Objawy ze strony jamy brzusznej są mało charakterystyczne, podobne do tych, które spotyka się w chorobie wrzodowej dwunastnicy lub w przewlekłych nieżytach dwunastnicy i jelita cienkiego:

bóle w nadbrzuszu
nudności
brak łaknienia
biegunki
ogólne złe poczucie chorego

Uwaga!!! larwy mogą zagnieździć się także w pęcherzyku żółciowym, sercu, nerkach czy mózgu.

Jak można zapobiegać węgorkowi?

przestrzegać higienę osobistą
nosić obuwie i rękawice, przy robotach ziemnych
sanitarna ochrona gleby przed zanieczyszczeniami fekaliami ludzkimi
wodę przeznaczoną do picia należy przegotować

Leczenie: u lekarza, niezbędne są kontrole skuteczności leczenia. Węgorek jest bardzo oporny na leczenie, trzeba więc je kilkukrotnie powtarzać.

Cykl rozwojowy węgorka jelitowego

W pasożytniczym cyklu rozwojowym samce z reguły nie występują. Larwy rabditopodobne wylęgają się z delikatnej błoniastej otoczki jajowej już w błonie śluzowej jelita. Larwy mają około 250 pm, krótką jamę gębową oraz rozdwojony koniec ciała. Larwy rabditopodobne mogą przejść w inwazyjne larwy filariopodobne w przewodzie pokarmowym człowieka (endoautoinwazja) lub w okolicy odbytu (egzoautoinwazja).

Larwy filariopodobne są dłuższe, mają około 55 i-im, długi przełyk, pozbawiony rozszerzeń charakterystycznych dla larw rabditopodobnych. Inwazyjne larwy filariopodobne wnikają do człowieka przez skórę i odbywają wędrówkę podobną jak larwy glisty ludzkiej, dzięki autoinwazji endo lub egzogennej inwazja węgorka może utrzymywać się dziesiątki lat. W cyklu wolno żyjącym węgorka występują samice i samce, jaja. larwy rabditopodobne i filariopodobne. Pokolenia wolno żyjące rozwijają się w glebie lub na pożywce sztucznej przy odpowiedniej wilgotności i temperaturze. Występuje endemicznie w pewnych rejonach świata (Półwysep Indochiński, Afryka Równikowa, Ameryka Środkowa).

Pchła ludzka

marcin — Fri, 17 Apr 2009 10:07:18 +0000

Pchła ludzka (Pulex irritans). Gatunek kosmopolityczny należący do rzędu Aphaniptera, występujący na całym obszarze Polski (w większości na obszarach nizinnych). Pasożytuje zarówno na ludziach jak i na zwierzętach (psy, świnie, koty, lisy, kury, kurczaki, krowy). Osiąga długość od 2 do 4 mm. Głowa tej pchły jest zaokrąglona. Rozwój tego gatunku w okresie letnim trwa 4-5 tygodni zaś zimą 6-7 tygodni, ale w niekorzystnych ilgotnych i zimnych warunkach rozwój może wydłużyć się do okołu roku. Zarówno larwy jak i postacie dorosłe są bardzo wymagające jeśli chodzi o wilgoć i ciepło. Wymagają bowiem dużej wiglotności (70-90%) oraz wysokiej temperatury (18-27 st). Do zapłodnienia samic może dojść nawet po wylęgu ale jaja są przez nie składane po opuszczeniu żywiciela. Od 3 d0 10 dni od wyssaniu krwi z żywiciela samice przez okers około 3 miesięcy składają jaja. Najlepszym miejscem na to w mieszkaniach i domach są szczeliny w podłodze, dywany, stare materace, miejsca spania psów, kotów, a także w miejscach publicznych – kina, dyskoteki, sale gimnastyczne itp. Pchła ludzka żywi się krwią, którą pobiera bezpośrednio z naczyń. Ssie krótko, kilkakrotnie w ciągu dnia.
Dla wielu ludzi ukłucie przez pchłę jest niegroźne, jednak u bardziej wrażliwszych osób mogą pojawić się zmiany skórne. Miejsce ugryzienia może się zaczerwienić, opuchnąć, a nawet mogą pojawić się krosty. W miejscu po ukąszeniu może pojawić się w wyniku drapania stan zapalny. Inaczej niż w przypadku ugryzienia przez pluskwy, obrzęk wywołany ugryzieniem przez pchłę jest regularny, pojawia się czerwona wyraźna bardzo swędząca opuchlizna. Zmiany te zanikają zwykle po 3 dniach. Częste ukłucia przez pchły mogą powodować nadwrażliwość skóry oraz działać stresogennie na ludzi.
Pchła ludzka bierze udział w rozprzestrzenianiu się dżumy, gorączki tyfusowej endemicznej, dwoinek zapalenia płuc.

Tęgoryjec

ela — Fri, 17 Apr 2009 09:33:05 +0000

Tęgoryjec dwunastnicy (Ancylostoma duodenale) .

Dorosły osobnik ma niespełna 2 cm długości i ciało jasnoróżowego koloru. Żyje w dwunastnicy. Chorobę którą wywołuje nazywa się ankylostomatoza (ancylostomiasis). Ancylostomatoza, nekatorioza, choroba inwazyjna wywołana przez gatunek nicieni z rodzaju Ancylostoma. Zasadniczą rolę w patogenezie u człowieka odgrywają 2 gatunki: tęgoryjec dwunastnicy i tęgoryjec amerykański. Ancylostomatoza należy do najbardziej rozpowszechnionych chorób pasożytniczych w krajach o klimacie ciepłym i wilgotnym, a więc w Afryce, Ameryce Pd, Azji, rzadziej w Europie. Z jaj pasożytów znajdujących się w glebie rozwijają się larwy inwayzjne, które mogą pozostawać w glebie przez kilka tygodni. Przy odpowiedniej wilgotności otoczenia mogą mogą wydostawać się na rośliny, kamienie, obudowania w kopalniach, gromadząc się często w dużych ilościach. Reagują intensywnie na bodźce dotykowe, chemiczne i cieplne ze strony człowieka, co umożliwia im czynne wniknięcie przez nieuszkodzoną skórę i dostanie się do naczyń krwionośnych. Po przejściu przez prawą komorę serca dostają się do pęcherzyków płucnych, tchawicy i gardła. Połknięte larwy dostają się do jelita cienkiego, gdzie osiągają dojrzałość płciową. Długość życia tęgoryjca w organizmie człowieka ocenia się na ok. 8 lat. Wnikanie larw inwazyjnych przez skórę wywołuje świąd i zapalenie skóry, których natężenie zależy od liczby larw i wrażliwości człowieka. Dojrzałe nicienie wysysają krew, przyczepiając się do błony śluzowej jelita. Po ich odczepieniu się krwawienie z jelita nie ustępuje, w skutek zmniejszenia krzepliwości krwi. Stała utrata krwi prowadzi do ciężkiej nieraz niedokrwistości. Mogą dołączyć się liczne objawy ze strony układu pokarmowego oraz układu nerwowego, u dzieci niedorozwój fizyczny.

Włosień Kręty

ela — Fri, 17 Apr 2009 08:37:17 +0000

Tęgoryjec dwunastnicy (Ancylostoma duodenale) jest drobnym nicieniem, samica ma do 3 mm długości, a samiec ok. 1 1/2. Postacie dojrzałe włośnia rozwijają się w jelicie cienkim w ciągu kilku dni od spożycia larw inwazyjnych włośnia. Szóstego dnia po zarażeniu samica zaczyna rodzic larwy wędrujące do tkanek przez chłonkę i krew. Larwy rozwijają się we włóknach mięśniowych i w ciągu 6 tygodni otorbiają się, część larw przezywa w organizmie człowieka kilkanaście lat.
Włośnica, trychinoza wywołana przez włośnia krętego. Występuje na wszystkich kontynentach, wszędzie, gdzie spożywane jest mięso zwierząt, które mogą być żywicielami włośnia krętego. Do najczęstszych zwierząt mogących wywołać zakażenia włośnia należą: świnia, dzik, niedźwiedź, pies, kot, rzadziej szczur. Źródłem inwazji są surowe lub półsurowe przetwory mięsne, jak kiełbasa „polska”, metka lub befsztyk tatarski z domieszką mięsa świni lub dzika. W Polsce występuje dość często.
Powstawanie ognisk włośnicy u zwierząt domowych zazwyczaj wiąże się z zaniedbaniem sanitarnym ( karmienie świń padliną , zaszczurzanie). Człowiek zaraża się najczęściej spożywając surowe mięso zawierające włośnie. Znaczna część zarażeń włośniem przebiega bezobjawowo. Przypadki objawowe mogą mieć przebieg ciężki, lekki lub poronny.

Objawy choroby włośnia krętego

podobne do grypy ból głowy, gorączka, rozbicie
ból mięśni
obrzęki twarzy w okół oczu
zwiększony odsetek granulocytów kwasochłonnych we krwi
biegunka
gorączka
zaburzenia metaboliczne

Powikłania choroby:

układ nerwowy
układ oddechowy objawy zapalenia opon mózgowych
przekrwienie, wybroczenie, obrzęk mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych
problemy ze wzrokiem ( światłowstręt, mroczki, ból gałki ocznej)
układ krążenia
problemy metaboliczne
zatory płucne
zapalenie naczyń

Zgony we włośnicy we wczesnym okresie choroby następują z powodu niewydolności układu krążenia, a w okresie późniejszym z powodu myocarditis, encephalitis i pneumonitis.

Leiszmanioza skórna

marcin — Thu, 16 Apr 2009 12:09:09 +0000

Leiszmanioza (leishmaniosis cutis) powodowana jest przez wiciowce z rodzaju Leishmania (L.donovani, L. tropica, L. brasilensis), przenoszone przez moskity z rodzaju Phlebotomus. Choroba przebiega pod postacią skórną (w Ameryce Południowej pod nazwą „espundia”), lub trzewną (kala-azar, choroba czarna). Zasięg występowania obejmuje Europę Południową, częściowo Afrykę i Azję (głównie Indie i Pakistan), Amerykę Południową. Objawem postaci skórnej jest niebolesne owrzodzenie, o uniesionych brzegach w miejscu ukąszenia, często ulegające samowyleczeniu w ciągu jednego roku. Mimo to każdą podejrzaną zmianę należy możliwie najszybciej zdiagnozować i specjalistycznie leczyć. Do symptomów leiszmaniozy trzewnej należą: powiększenie śledziony, czasem wątroby, czarna pigmentacja skóry, nudności, wymioty, gorączka.

Na terenie Europy ogniska leiszmaniozy skórnej występuję lokalnie w: Portugalii, Hiszpanii, południowej Francji, we Włoszech, na Sycylii, w Bułgarii, Turcji, Grecji, na Krecie oraz na obszarze dawnej Jugosławii.
Wiciowce zagnieżdżają się w skórze, w komórkach ścian naczyń krwionośnych znajdujących w obrębie zarażonej powierzchni, a także w węzłach chłonnych, w komórkach mononuklearnych oraz w komórkach układu odpornościowego. Wiciowce te znajdują się na zwierzętach, najczęściej na psach, kotach i niektórych gryzoniach. Przekazywanie pasożytów ze źródła infekcji na człowieka odbywa poprzez moskity (są to drobne i ciepłolubne owady), które wsysają krew człowieka lub zostają nieświadomi wtarte w uszkodzoną ludzką skórę, dalej namnażają się wewnątrz komórek lub w przestrzeniach międzykomórkowych tkanki nabłonka. W leiszmaniozie skórnej możliwe jest zarażenie kontaktowe.

Wyróżnia się trzy rodzaje leiszmaniozy skórnej:

leiszmanioza skórna ogniskowa L.tropica, brasiliensis – leiszmanioza skórna, wrzód wschodni (pendinka, espundia, buba).

martwica mokra – postać ostra (kilka tygodni);

martwica sucha – postać przewlekła – pół do półtora roku

leiszmanioza rozsiana
leiszmanioza błon śluzowych

W leiszmaniozie skórnej ogniskowej zmiany skórne są ograniczone wyłącznie do okolic skóry narażonych na ukłucia owadów – okolice twarzy, szyi, przedramion, podudzi, stopy. Ten rodzaj leiszmaniozy dzieli się na leiszmaniozę Starego Świata (Orienatlną) i Nowego Świata. Okres wylęgania się leiszmaniozy skórnej wynosi od kilku dni do 6 miesięcy. Zmiany pierwotne występują w miejscu ukłucia przez moskity. Pojawiające się zmiany mają średnicę od 2 d0 10 mm. Pojawia się guzkowate nacieczenie, które następnie ulega martwicy, a dalej owrzodzeniu. Dookoła owrzodzenia tworzy się odczyn zapalny. Po około 2 do 12 miesiącach później następuje zagojenie ale niestety pozostają blizny. Często występują powtórne infekcje bakteryjne.

W leiszmaniozie skórnej rozsianej pierwotnymi zmianami są guzki, które się namnażają. Po zaniknięciu starych guzków pojawia się owrzodzenie rozsiane na twarzy i kończynach. Zmiany te mogą utrzymywać się latami.

Leiszmanioza błon śluzowych zawna także espundią, występuje najczęściej w Brazylii. W miejscu ukłucia moskita zarażonego pierwotniakiem powstaje ognisko podobne jak przy leiszmanozie skórnej. Wprowadzona wraz ze śliną owada postać promastigota przechodzi do monocytów i makrofagów tkanki podskórnej i przemienia sięw kolejne postacie. Wtórne ogniska rozwijają się w obrębie błon śluzowych. Najczęściej zmiany skórne obejmują błony śluzowe: jamy ustnej, nosowej, węzłów chłonnych i gardła. Możliwe jest także uszkodzenie błony śluzowej w okolicy odbytu, pochwy u kobiet i napletka u mężczyzn. Okres wykluwania się choroby trwa od 10 do 25 dni, a czasedm nawet przez rok!
Ochrona człowieka przed moskitami, zabijanie tych owadów, wykrywanie oraz niszczenie źródeł infekcji, a także leczenie osób chorych to podstawa w profilaktyce tej choroby.

Zimnica

ela — Thu, 16 Apr 2009 10:57:36 +0000

Zimnica, malaria (plasmodiosis) wywołana przez kokcydia rodzaju Plasmodium jest najpoważniejszą inwazja pasożytniczą w skali światowej z uwagi na szerokie rozpowszechnienie oraz znaczną chorobliwość i śmiertelność. W Polsce stwierdza się jedynie przypadki zimnicy zawlekane z krajów endemicznych. Zimnicę wywołują 4 gatunki Plasmodium, P. vivax, P. ovale, P. malariae i P. falciarum. Mają one złożony cykl rozwojowy, polegający na schizogonicznym rozrodzie bezpłciowym w hepatocytach i w erytrocytach człowieka oraz na rozrodzie gamogonicznym i soprogonicznym u komara z rodzaju Anopheles. Okres wylęgania zimnicy trwa zwykle 8 – 15 dni (28 – 37 dni w inwazjach P. malariae). Większość inwazji P. falciparum ujawnia sie w ciągu miesiąca od zarażenia, natomiast niektóre szczepy np P. vivax mogą ujawniać się dopiero po roku.

Masowe zwalczanie zimnicy, zapoczątkowane przez ONZ w 1953 r. doprowadziło do likwidacji zimnicy w wielu krajach pomimo to obecnie jeszcze 40% ludności świata w 100 krajach zyje na trenach, na których choroba ta łatwo sięprzenosi. Liczbę przypadków zimnicy na całym świeci ocenia się na 273 mln rocznie, a zgonów na ponad milion rocznie. W samej Afryce 800 tys. dzieci do 5 lat umiera rocznie z jej powodu. O występowaniu komara Anopheles i pasożyta Plasmodium decydują złożone czynniki środowiskowe (temp. otoczenia, wysokość nad poziomem morza, wilgotność, dostępność zbiorników wodnych, flora, fauna w miejscu wylęgu komarów, czynniki biologiczne dotyczące populacji żywiciela (nabyta odporność ludności, genetycznie utrwalone cechy erytrocytów, uniemożliwiające inwazję. Dla zapobiegania śmiertelności z powodu zimnicy istotne znaczenie ma wczesne rozpoznanie inwazji. Do najważniejszych powikłań zarażeń P. falciparum należy zimnica mózgowa. Zwykle rozpoczyna się ona od uczucia niepokoju, splątania, zaburzeń świadomości, drgawek. W ciągu kilku godzin lub dni chory zapada w śpiączkę i często (20 – 50%) umiera.

Obecnie miliony genetycznie modyfikowanych komarów wypuszczanych jest w wyselekcjonowanych terenach w celu zwalczania tej niebezpiecznej choroby. Naukowcy pracują od dawna nad wyprodukowaniem komara, który nie będzie nosicielem malarii, albo komara, który nie lubi smaku ludzkiej krwi. Badania te trwać będą jeszcze długo, jest to jednak dowód na to jak poważnym problemem jest malaria. Pierwotniak malarii staje się z czasem odporny na leki. Niektóre tabletki mogą być na rynku zaledwie tylko kilka lat, później niestety tracą swoją skuteczność nawet w powiązaniu z innymi lekami. Wyprodukowanie nowych lekarstw trwa latami i kosztuje miliony dolarów. Każdego roku umiera więcej ludzi na malarię niż na gruźlicę, AIDS i zapalenie opon mózgowych razem wziętych. Jest to ponad 300 mln. przypadków, z czego 1 mln. nie będzie miał szczęścia i umrze.
Pierwotniaki malarii z rodzaju Plasmodium atakują komórki wątroby i czerwone krwinki, bez pomocy lekarskiej prowadzi to do śmierci. Na na rynku znajduje się wiele bardzo dobrych leków, skutecznie zapobiegających i leczących tą chorobę, ale z powodu dużej niewiedzy, czyli kto ma je używać, kiedy i jak leki nie są aż tak pomocne jak powinny. Średnio, jedno z czterech dzieci umierających w Afryce, umiera na malarię. Zarażenie kobiet w ciąży jest dwa do trzech razy bardziej prawdopodobne. Kobieta ciężarna umiera na malarię z dwa razy większym prawdopodobieństwem. Malaria przenoszona jest przez samicę komara anopheles.

Objawy choroby malarii

dreszcze
temperatura ciała narastająca do 40 stopni lub powyżej
bóle głowy
bóle mięśni
mdłości
biegunka
obfite poty
niedokrwistość

Jak dochodzi do zarażenia

Zimnica roznoszona jest przez komary, w organizmie których odbywa się część cyklu rozwojowego pierwotniaka. W Polsce występuje kilka gatunków z rodzaju Anopheles zdolnych do przenoszenia malarii. Pierwotniaki do osiągnięcia postaci inwazyjnej przechodzą w ciele komara szereg przemian, których tempo zależy od temperatury otoczenia. Najbardziej odpornym pierwotniakiem na względnie niską temperaturę jest Plasmodium vivax, który był przyczyną ognisk endemicznych w Polsce. Podczas ukłucia komara, wraz ze śliną przenikają do krwi człowieka sporozoity zarodźca malarii, zdolne do dalszego rozwoju tylko w organizmie człowieka. Wraz z krwiobiegiem wędrują do takich narządów, jak wątroba, trzustka, śledziona, naczynia włosowate mózgu. W komórkach zaatakowanych narządów przechodzą liczne podziały, a następnie wędrują do krwinek, wewnątrz których odbywa się kolejny etap cyklu rozwojowego. Jeżeli chorego człowieka ukłuje komar, to wraz z krwią pobierze sporozoit zarodźca i rozwój ostateczny nastąpi w organizmie komara. Cykl zostanie powtórzony, gdy komar ukłuje następnego człowieka.

Powikłania malarii mogą być wczesne i późne

wczesne powikłania:

ciężka niedokrwistość
hipoglikemia
skaza krwotoczna
niewydolność nerek
pęknięcie śledziony
malaria mózgowa – objawiająca się zaburzeniami przytomności do śpiączki włącznie, objawami ogniskowymi, drgawkami
ostra niewydolność oddechowa (obrzęk płuc albo ARDS)
wstrząs.

późne powikłania:

zespół nerczycowy
nadreaktywny zespół malaryczny z hipersplenizmem (zespół splenomegalii tropikalnej)
zwłóknienie wsierdzia
chłoniak Burkitta

Cykl rozwojowy malarii

Anisakioza

ela — Thu, 16 Apr 2009 08:26:56 +0000

Anisakioza (Anisakis simplex) jest inwazją nicieni z rodziny Anisakidae. Nicienie te rozwijają się kolejno w morskich skorupiakach, rybach i ssakach i są dość pospolite w wielu rejonach świata. Człowiek zaraża się przypadkowo spożywając surowe zarażone ryby morskie np. zielone śledzie lub sushi. Larwy wielkości 2 cm, penetrują błonę śluzową żołądka powodując kurczowe bóle brzucha i wymioty już w kilka godzin po spożyciu ryb. Mniej więcej w tydzień po inwazji pasożyty przemieszczają się do jelita cienkiego, powodując gwałtowne objawy ze strony brzucha, zmuszające niekiedy do laparoskopii lub laparotomii. Częstym powikłaniem anizakidozy jest perforacja jelita i anizakidoza jamy otrzewnej. Ponieważ nie ma skutecznych anthelmintyków przeciwko Anisakis, leczenie polega na usunięciu pasożyta metodą endoskopową lub chirurgiczną. Możliwe jest rozpoznanie inwazji badaniem seroligicznym. Anisakiozie zapobiega się przez mrożenie rybmorskich ( -20 stopni Celcjusza przez 60 h zabija larwy) lub lepiej przez usuwanie zarażonych trzewi ryb bezpośrednio po ich odłowieniu.

Glistnica

ela — Thu, 16 Apr 2009 07:57:07 +0000

Glista ludzka (askarioza) jest dużym obłym nicieniem , pasożytującym w jelicie cienkim. Samica ma 20 – 35 cm długości i 3 – 6 mm średnicy, samiec 15 – 30 cm i 2 – 4 mm średnicy. Glista ludzka żyje od 6 – 18 miesięcy i w tym czasie płodzi 65 mln jaj, wydalanych z kaem. Zbliżony gatunek glisty (A. suum), pospolity u świń, rozwija się u człowieka jedynie w stadium larwalnym, podobnie jak glista psia i glista kocia. Glista ludzka wywołuje chorobę zwaną glistnicą, która jest w świecie najczęstszą robaczycą przewodu pokarmowego – ok. 1 mld osób zarażonych. Intensywne inwazje i powikłania glistnicy są przyczyna niemałej liczby zgonów w świecie – 20 000 rocznie. Glista ludzka jest rozpowszechniona w świecie głownie w krajach tropikalnych. Żywicielem ostatecznym glisty ludzkiej jest wyłącznie człowiek. Jaja wydalone z kałem dostają się do środowiska zewnętrznego (gleba, ścieki), gdzie odbywa się ich rozwój do stadium inwazyjnego. Z jaja połkniętego przez człowieka oswobadza się, na skutek działania soków trawiennych, larwa, która następnie rozpoczyna wędrówkę w organizmie: penetruje przez ścianki jelita cienkiego do naczyń układu żyły wrotnej, po czym przez wątrobę, prawe serce do płuc. Z pęcherzyków płucnych dostaje się do oskrzeli, a następnie do tchawicy, a stąd z prądem śluzu do przewodu pokarmowego, gdzie dochodzi do dojrzałości płciowej. Takie larwy wędrujące mogą wywołać uszkodzenia ścian jelit i wątroby oraz zmiany w płucach i eozynofilię. Dorosłe glisty są przyczyną: zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego. Mogą wystąpić bóle brzucha, brak łaknienia, nudności, wymioty, zaparcia, biegunki, niedrożność jelita, zaczopowanie przewodów żółciowych. Czasem spotykane są zmiany alergiczne skóry, obrzęki twarzy, zapalenie spojówek, kaszel. U dzieci często stwierdza się niespokojny sen, nadmierna pobudliwość, niemożność skupienia uwagi. Rozpoznanie polega na wykryciu jej jaj w kale.

Objawy choroby

kaszel
stany spastyczne oskrzeli
gorączka
leukocytoza i eozynofilia
zmiany struktury kosmków błony śluzowej jelita cienkiego
nieokreślone nawracające bóle brzucha
mdłości
sporadyczne wymioty
brak łaknienia
apatia lub nadmierne pobudzenie ruchowe
zaburzenia snu
zapalenie spojówek, obrzęk powiek
zmiany skórne
brak łaknienia
nieżyt nosa
stany kurczowe jelit
objawy alergiczne
drgawki
omdlenia
napady duszności

Jak dochodzi do zarażenia

do zakażenia dochodzi drogą pokarmową przez połknięcie jaj, przenoszonych przez brudne ręce, zanieczyszczony kałem pokarm lub wodę.
za pośrednictwem środowiska zewnętrznego (gleba, woda)
spożywając surowe warzywa i owoce z ogrodów nawożonych odchodami ludzkimi
dzieci w czasie zabawy
dorośli przy pracach w polu i ogrodzie

Człowiek nie może się zarazić bezpośrednio od drugiego człowieka.

Przebieg choroby

Larwy, które dostały się do układu pokarmowego człowieka przebijają ścianę jelita i dostają się do krążenia. Wraz z krwią osiadają w płucach skąd wędrują w górę przez oskrzela do tchawicy, skąd zostają odkrztuszone i ponownie połknięte. Znowu trafiają do jelita cienkiego, gdzie tym razem rozwijają się w dorosłe osobniki (samice mają długość 25-35 cm, a samce 15-25 cm), które żyją od 1 do 2 lat. Przebieg zakażenia ma znaczenie w identyfikacji objawów.

U kogo najczęściej wykrywa się glistę ludzką

Zapadalność na glistnicę jest najwyższa w grupie wieku 3- 10 lat i wiąże się ze zwiększoną ekspozycją dzieci przedszkolnych i młodszych klas szkolnych na zarażenie.

Cykl rozwojowy glisty

Toksoplazmoza

ela — Thu, 16 Apr 2009 06:41:24 +0000

Toksoplazma (Toxoplasma gondii) Tokoplazmą nazywa się chorobę zakaźna u ludzi i zwierząt powstała na skutek inwazji pierwotniaków – organizmów endokomórkowych, do różnych narządów ludzkiego organizmu, czynnik, który pobudza tokoplazmę nazywany jest Toxoplasmą gondii i zaliczana jest do rodzaju pierwotniaków, do klasy wiciowców. Swoistym gospodarzem toksoplazm jest kot. W komórkach nabłonka jelita cienkiego kota zachodzi pełny rozwój cykliczny zarazka, obej¬mujący fazy bezpłciowe i płciowe. Rozróżnia się dwie postacie choroby: nabytą i wrodzoną.Toksoplazmoza nabyta nie ma jednolitego, swoistego, obrazu klinicznego. Toksoplazmoza wrodzona powstaje w wyniku przeniknięcia zarazków z organizmu matki poprzez łożysko do płodu, może powodować poronienia albo zmiany chorobowe o charakterystycznym umiejscowieniu, ujawniające się u noworodka, lub też później, w ciągu pierwszych lat życia.

Objawy toksoplazmozy nabytej

obrzmienie węzłów chłonnych, przeważnie szyjnych
bóle głowy silne i uporczywe, gorączka niecharakterystyczna, zwykle niewysoka
zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
powiększenie śledziony, poronienie, poród płodu martwego lub żywego z objawami toksoplazmozy
stan zapalny błony wewnętrznej macicy
powiększenie wątroby
przelotne wysypki, zapalenie siatkówki
zapalenie spojówek
zapalenie pęcherzykowe gardła

Objawy toksoplazmozy przewlekłej

gorączka w postaci rzutów z towarzyszącymi
bóle stawów i kończyn
uporczywe bóle głowy, zaburzenia psychiczne
objawy narządowe ze strony węzłów chłonnych, wątroby, śledziony, oczu, ośrodkowego układu nerwowego, macicy (endometritis)
poronienie albo poród płodu martwego albo żywego z objawami toksoplazmozy

Objawy toksoplazmozy wrodzonej

wodogłowie
zwapnienia śródmózgowe
zapalenie siatkówki i naczyniówki
żółtaczka
powiększenie wątroby i śledziona

Jak dochodzi do zarażenia toksoplazmą

bezpośrednio od chorego kota (wyłącznie od kota, nigdy od innych zwierząt),
drogą pokarmową (zanieczyszczone pokarmy, jarzyny, owoce)
przez zjedzenie świeżego mięsa zwierząt rzeźnych, również mięsa marynowanego, grilowanego lub wędzonego
przez uszkodzoną skórę (weterynarze, pracownicy laboratorium) lub błonę śluzową odbytu (homoseksualiści).

Przebieg choroby

Z przewodu pokarmowego człowieka pasożyt przedostaje się do węzłów chłonnych człowieka, mięśni poprzecznie prążkowanych (czasami do mięśnia sercowego), mięśni gładkich, mózgu, rdzenia kręgowego, gałek ocznych. Przebieg choroby może być zupełnie bezobjawowy, często jednak występuje powiększenie węzłów chłonnych, złe samopoczucie, rzadko objawy zapalenia mięśnia sercowego, a czasami nawet zapalenie opon mózgowych. Zarażenie kobiety w okresie przed zajściem w ciążę nie stanowi zagrożenia dla płodu (chociaż są znawcy przedmiotu, którzy nadal nie zgadzają się z takim twierdzeniem). Świeża infekcja u ciężarnej wywołuje zapalenie łożyska i przejście tą drogą pasożytów do płodu. Ryzyko przeniknięcia toxoplazma gondi przez łożysko wzrasta wraz z zaawansowaniem ciąży i wynosi: 25 % w pierwszym trymestrze, 50 % w drugim i około 65 % w trzecim trymestrze, ale ryzyko toksoplazmozy wrodzonej u płodu jest największe w pierwszym trymestrze – 75 %, mniejsze w drugim – około 50 %, a w trzecim trymestrze już tylko około 5 %. U 10 % zarażonych prenatalnie płodów rozwijają się różne objawy kliniczne, czasami w postaci tzw. triady Sabina Pinkertona – wodogłowie lub małogłowie, zapalenie siatkówki oraz zwapnienia śródmózgowia, któremu towarzyszy znacznie opóźnienie rozwoju umysłowego dziecka. Toksoplazmoza wrodzona może również powodować hipotrofię płodu, małopłytkowość, powiększenie wątroby i śledziony. Poronienie samoistne lub obumarcie wewnątrzmaciczne występuje w przypadku zakażeń wewnątrzmacicznych w pierwszym trymestrze ciąży. Objawowa toksoplazmoza wrodzona występuje u około 30 % zarażonych noworodków, w tym u około 10 % ma ciężki przebieg. Śmiertelność okołoporodowa z powodu toksoplazmozy wrodzonej u dzieci wynosi 8 %. W ostatnich latach w Polsce rocznie wykrywa się około 300 przypadków toksoplazmozy wrodzonej. 70 % zarażonych prenatalnie dzieci nie ma żadnych objawów i u większości z nich choroba zostaje nierozpoznana, a więc i nie leczona. U niektórych z tych dzieci w późniejszym wieku mogą ujawnić się niekorzystne następstwa ze strony ośrodkowego układu nerwowego, a również upośledzenie słuchu i zaburzenia widzenia. Ocenia się, że w Polsce 70 % kotów jest zarażonych tym pasożytem.

U kogo najczęściej wykrywa się toksoplazmę

Z wiekiem liczba zarażonych ludzi toksoplazmą znacznie wzrasta. Badania wykazały, że u matek, które urodziły dziecko z zespołem Downa pozytywna analiza na toksoplazmę była w 80% przypadków, u kobiet z patalogiczną położniczą anamnezą (samoczynne poronienia, urodzenie martwych dzieci) – w 60% przypadków. Psychicznie chorzy ludzie byli zarażeni toksoplazmą w 40 – 50%, chorzy na rozliczne choroby oczu w 50 – 60% przypadków.