Pasożyt jest rozpowszechniony na Dalekim Wschodzie i subkontynencie Indyjskim. Zachorowania na fasciolopsozę spotyka się w rejonach w których ludzie hodują świnie i spożywają surowe rośliny wodne (orzechy i kasztany wodne).

Pierwszym żywicielem pasożyta są ślimaki wodne Segmentina nitidella, Segmentina hemisphaerula, Hippeutis schmackerie, Gyraulus, Lymnaea, Pila, Planorbis (Indoplanorbis) i Zebrina, które ulegają zarażeniu gdy do ich organizmu dostaną się miracidia przywry. W ślimaku przywra przechodzi kolejne stadia rozwojowe (sporocysta, redia, cerkaria) następnie opuszcza go i osadza się na wodnych roślinach, często na orzechach Trapa natans i kasztanach wodnych Eliorachis tuberosa. Tam przeobraża się w metacerkarię, która jest przypadkowo zjadana przez świnię albo człowieka. Istnieje możliwość zarażenia się przywrą przez picie wody z metacerkariami, ponieważ mogą one znajdować się na jej powierzchni. W przewodzie pokarmowym larwa przyczepia się do ściany jelita czczego lub dwunastnicy i osiąga dojrzałość. Długość życia dorosłego osobnika Fasciolopis buski wynosi około roku. Jaja przywry wydostają się z kałem; jeśli dostaną się do zbiornika wodnego, cykl pasożyta zamyka się.

Do zarażenia pierwotniakiem Sarcocystis hominis dochodzi przez jamę ustną, poprzez połknięcie sporocysty wraz z zarażoną nimi wodą lub pokarmem. Do zarażenia może dojść również poprzez spożycie mięsa zarażonego sarkocystami Sarcocystis hominis.

Objawy zarażenia Sarcocystis hominis

Sarcocystis hominis powoduje u człowieka tak zwaną sarkocystozę [sarcocystosis] przewodu pokarmowego i/lub mięśni.
W stadium ostrym tej choroby obserwuje się:

• biegunkę
• bóle brzucha
• podwyższoną temperaturę ciała

W postaci przewlekłej sarkocystozy, kiedy pierwotniak może zagnieżdżać się w tkance mięśniowej różnych części ciała, odnotowuje się:

• bóle mięśniowe
• utratę łaknienia
• złe samopoczucie
• stany podgorączkowe
• możliwe są również zarażenia Sarcocystis hominis przebiegające bezobjawowo

Wyodrębnia się w nim etapy rozmnażania bezpłciowego (zachodzące w mięśniach) oraz etapy rozmnażania płciowego przebiegające w świetle jelita. W cyklu rozwojowym Sarcocystis hominis można wyróżnić stadia rozwojowe takie jak: sporocysta, sporozoit, schizont, merozoit, mikro- i makrogamety, zygota, oocysta i inne. Sporocysta po dostaniu się do organizmu człowieka przekształca się w sporozoity, które w komórkach nabłonkowych jelita cienkiego przechodzą w schizonty. Schizonty po wielokrotnym podziale rozpadają się na merozoity, które przekształcają się w mikro- i makrogamety, bądź wraz z makrofagami krwi przedostają się do tkanki mięśniowej (np. jelit) tworząc tam wypełnione bradyzoitami sarkocysty. W procesie rozmnażania płciowego mikrogametocyty wytwarzają mikrogamety a makrogametocyty tworzą makrogamety. Gamety łączą się tworząc zygotę, która otacza się otoczką i w wyniku tego powstaje oocysta. Następnie cysta zostaje wydalona z kałem, gdzie w środowisku zewnętrznym podlega dalszym podziałom tworząc inwazyjną sporocystę.

Objawy i następstwa bąblowicy zależą od lokalizacji larw oraz ich wielkości i liczby pęcherzy.

1.W bąblowicy wątroby objawy:

2.  Ucisk na naczynia krwionośne:

• nadciśnienie wrotne

3.  Ucisk na przewody żółciowe prowadzi do:

4.  Bąblowica płuc w początkowym stadium wykrywana jest na ogół przypadkowo, w trakcie rutynowych badań rentgenowskich płuc. Duże i liczne pęcherze, prowadzące do zmian wskutek ucisku pęcherzy na tkankę płucną i zapalenia jej miąższu, dają wyraźne objawy kliniczne, jak:

5. Przy lokalizacji larw w śledzionie dochodzi do powiększenia narządu oraz wtórnych infekcji.
6. Przy lokalizacji larw w nerce, również następuje:

7. Larwy umiejscowione w kościach mogą prowadzić do rozpuszczenia tkanki kostnej.
8. Najwcześniejsze i najbardziej dotkliwe objawy kliniczne dają pęcherze umiejscowione w mózgu lub gałce ocznej, sugerujące guzy nowotworowe tych narządów.

Usadowienie larwy w tak ważnych dla życia narządach, może doprowadzić do śmierci żywiciela pośredniego, ponieważ zdarza się, że nie uda się w odpowiednim czasie zdiagnozować inwazji bąblowcowej i podjąć stosownego leczenia. Leczenie farmakologiczne nie zawsze przynosi oczekiwany skutek, nie zawsze można też operacyjnie usunąć pęcherz bąblowcowy ze względu na powierzchnię zajmowaną przez pęcherz, brak dostępu operacyjnego lub bliskość innych tkanek i niebezpieczeństwo ich uszkodzenia, a przypadkowe pęknięcie pęcherza podczas jego operacyjnego usuwania może doprowadzić do bąblowicy wtórnej. Pęknięcie pęcherza i wystąpienie bąblowicy wtórnej może nastąpić również samoistnie, gdy pęcherz osiągnie na tyle duże rozmiary, że narządy bądź tkanki, w których się usadowiła larwa nie pozwalają już na dalszy rozrost pęcherza lub na skutek urazu mechanicznego. Bąblowica wtórna polega na rozsianiu protoskoleksów po organizmie żywiciela, co może doprowadzić do wstrząsu anafilaktycznego, a to kończy się na ogół śmiercią.

Chorobę zwaną bąblowicą (Echinococcosis) wywołują larwalne postacie tasiemca bąblowcowego (Echinococcus granulosus lub Echinococcus multilocularis). Źródłem ich są na ogół zarażone postacią dojrzałą tasiemca psy, koty, lisy i wilki. Zarażone zwierzęta wydalają jaja i zanieczyszczają tym samym środowisko zewnętrzne. Człowiek może zarazić się tasiemcem bąblowcowym poprzez bezpośredni kontakt z zarażonym zwierzęciem domowym, dotyczy to zwłaszcza dzieci, które podczas zabaw ze zwierzętami poprzez ręce lub przedmioty zanieczyszczone jajami tasiemca przenoszą je do swoich ust. Pośrednim źródłem zarażenia mogą być również nie myte warzywa i owoce, zwłaszcza rośliny i owoce leśne oraz inne zabrudzone, bądź niehigienicznie przygotowane pokarmy. Gryzonie i drobne ssaki oraz surowe mięso i trzewia innych zwierząt mogą natomiast stanowić źródło zarażenia dla zwierząt domowych, które zjadając pokarm z inwazyjnymi formami pasożyta, ulegają zarażeniu tasiemcem i wydalają jaja do swojego otoczenia. Zarażenie człowieka jajami tasiemca bąblowcowego nie musi jednak zakończyć się chorobą, gdyż zależy to od indywidualnej odporności organizmu, a nie każda wykluta z jaja larwa tasiemca znajdzie w organizmie człowieka odpowiednie warunki do dalszego rozwoju. Poza tym tylko nieliczne zwierzęta są zarażone tasiemcem, dlatego tak rzadko bąblowica jest notowana u ludzi. Jednak nie można lekceważyć tej jednostki chorobowej, ponieważ jest ona niezwykle niebezpieczna i gdy już wystąpi, to może doprowadzić do bardzo ciężkich, długofalowych i niejednokrotnie nieodwracalnych powikłań zdrowotnych, a w konsekwencji nawet do śmierci człowieka, jeśli nie podejmie się w odpowiednim czasie stosownego leczenia.

Epidemiolodzy apelują, by nie jeść leśnych jagód, poziomek i malin prosto z krzaka, bo rośliny często są „hotelem” dla tasiemca o nazwie bąblowiec. Wywołuje on bąblowicę, która wyniszcza organizm jak rak. „Koledzy z Wojskowego Instytutu Higieny przebadali kilkadziesiąt słoików jagód. W co drugim były jaja bąblowca”

Cykl rozwojowy tasiemca bąblowca

Bąblowiec jest niezwykle agresywnym pasożytem. Jego larwy po dostaniu się do organizmu wybierają najważniejsze części ciała człowieka: wątrobę (w ponad 90 proc. przypadków), płuca i mózg i tam się zagnieżdżają. Wokół larw tworzy się torbiel, która powiększa się i uciska sąsiednie tkanki. Żywicielami ostatecznymi tasiemca bąblowcowego są zwierzęta mięsożerne, na ogół dziko żyjące, u których pasożyt ten zamyka swój cykl rozwojowy.Bąblowica wielojamowa przez ok. 10-15 lat nie musi dawać objawów. Pasożyt latami rozmnaża się i rozprzestrzenia na inne narządy (do płuc i mózgu), dając przerzuty jak rak. Pęknięcie torbieli można nawet przypłacić życiem.

Lamblia (Giardia duodenalis) to pierwotniak pasożytujący głównie w jelitach (głównie w dwunastnicy i przewodach żółciowych). Lamblie to pierwotniak, zamieszkuje przewód pokarmowy głównie dwunastnice, drogi żółciowe. 1 cm długości mieści 1000 sztuk lamblii. Lamblie przytwierdzają się do jelita. Obecność lamblii powoduje problemy trawienne, alergie, brak składników odżywczych. Co 10 – ty zarażony lamblią czuje się źle reszta osób nie przejawia objawów. Wykrycie lamblii jest trudne.

Jedna kuracja jest nieskuteczna, ponieważ cysty lamblii mogą przetrwać i z nich mogą powstać kolejne formy inwazyjne.

W przewodzie pokarmowym jest powszechne nosicielstwo lamblii.
Muchy mogą przenosić cysty lamblii, woda wodociągowa jest również niebezpieczna. Zdarzają się epidemie wody pitnej zarażonej cystą lamblii

Lamblie mogą wytwarzać toksyny

Lamblia występuje w przewodach żółciowych i może zagrażać wątrobie, może być również podrażnienie trzustki, czyli jest możliwe przeniesienie lamblii na trzustkę.

Bakteria czy pasożyty, które siedzą w nas jedzą  pokarm spożywany przez nas i muszą ten  pokarm również wydalać, jest to bardzo toksyczne. dla naszego organizmu.  Gronkowca, czy lamblie jest trudno wytępić. Dlatego bardzo ważna jest higiena, sposób obserwowania samego siebie.
Toksyny wywołane przez pasożyty  powodują:

• obniżenie hemoglobiny
• nieprzyjemny zapach z buzi
• wzdęcia
• zaburzenie dotlenienia
• zatrucie toksyczne organizmu

Lamblia powoduje kamienice woreczka żółciowego, problemy z trzustką, dwunastnicą
Lamblie uwielbiają cukier, produkty rafinowane  itp. jest to sposób odżywiania, który je bardzo wzmacnia. Jeśli ktoś lubi taki rodzaj diety jest o wiele bardziej narażony na inwazyjne infekcje, które powoduje ten pierwotniak.

Badania wykonywane na obecność lamblii:

Badanie kału na cysty jest mało czułe, może być powtarzane częsta, a te lamblie mogą być,
badania na poziomie komórkowym są bardziej czułe
testy immunoenzymatyczne gdzie poszukuje się w kale specyficznych enzymów, produkowanych przez tropozoid, czułość tego badania jest  o wiele wyższa i wynosi mniej więcej 89-96%

Dzikie zwierzęta i zwierzęta domowe są gospodarzami dla lamblii

Lamblioza to choroba pasożytnicza powstająca w wyniku zakażenia lambliami jelita cienkiego i wątroby. Zarażenia człowieka lambliami nie zawsze daje kliniczne oznaki zachorowania. W większości przypadków, ludzie są zdrowymi nosicielami.

Zakażenie jelit może przebiegać z poczuciem ogólnego wyczerpania. W badaniu rentgenowskim wykrywa się deformację opuszki dwunastnicy, naruszenie pracy pęcherza żółciowego. Rzadziej spotyka się bóle w prawej części biodra. Często zakażenie wątroby przy lambiozie przejawia się w postaci zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia przewodów żółciowych, zapalenia jelita cienkiego i okrężnicy i ich połączenia, a nawet martwicy wątroby. Lambiotycznemu zapaleniu pęcherzyka żółciowego towarzyszy ból w postaci ostrej kolki wątrobowej lub tępe i ciągłe bóle, nasilające się w trakcie jedzenia.  Niekiedy bywają wymioty żółcią i płynami, śliniotok, rozwolnienie, żółtaczka oraz podwyższenie temperatury. Lambiotyczne zapalenie pęcherzyka żółciowego bez wystąpienia powtórnej infekcji imituje kamienice żółciową. Naruszenie ze strony systemu sercowo-naczyniowego objawia się podwyższoną pobudliwością czynności serca. Intoksykacja przejawia się zaburzeniem systemu nerwowego w postaci męczenia się, rozdrażnienia lub apatii, płaczliwości, bólów głowy , skokami temperatury, zwolnieniem rozwoju u dzieci, zaburzeniami przemiany materii i chudnięciem. Przy tym można zaobserwować drżenie pleców, zwiększona potliwość.

Do zarażenia dochodzi po spożyciu zarażonej żywności, wody pitnej, a także podczas analnych kontaktów seksualnych. Ryzyko zachorowania zwiększa się u osób z osłabiona odpornością. Choroba może prowadzić do zaburzenia wchłaniania w jelicie cienkim tłuszczów i węglowodanów, witamin B12, A, kwasu foliowego, co prowadzi do niedożywienia i anemii. W jelitach człowieka lamblie tworzą cysty, które mają formę owalną o długości 10 – 14 um. Rozprzestrzenianiu lamblii sprzyjają złe warunki sanitarne.

Cykl rozwojowy lamblii

Jest najbardziej pospolitym tasiemcem psów, kotów, lisów oraz innych zwierząt mięsożernych.  Rozwój tasiemca psiego jest skomplikowany. Żywicielami pośrednimi są wszy i pchły, które pobierają ze środowiska jaja tasiemca. W ciele żywicieli pośrednich odbywa się stopniowe przekształcanie jaj tasiemca i wraz z rozwojem żywiciela do osobnika dojrzałego, jajo przekształca się w postać inwazyjną, mogącą zarazić żywiciela ostatecznego (psa, kota), bądź przypadkowego (człowieka). warunkującymi przekształcenie się  Zarażenie człowieka tasiemcem psim następuje stosunkowo rzadko, ale zdarzają się tego typu inwazje i nie należy lekceważyć tej jednostki chorobowej. Niekiedy pasożytem mogą zarazić się osoby dorosłe. Najczęściej jednak zdarza się to u dzieci, które po zabawie z zarażonymi zwierzętami nie myją rąk, całują zwierzęta, biorą palce do ust, oblizują zbierane z ziemi i podłóg zanieczyszczone przedmioty lub też biorą do ust zanieczyszczone pasożytami zabawki bądź pokarm.

• wymioty
• biegunka
• powiększony brzuch
• wychudzenie i zahamowanie wzrostu w wyniku mechanicznego uszkadzania błony śluzowej jelita utrudniającego trawienie i wchłanianie oraz pozbawiania żywiciela przez pasożyta wielu ważnych substancji niezbędnych do prawidłowego rozwoju
• objawy nerwowe, będące efektem oddziaływania na układ nerwowy metabolitów (neurotoksyn) wydzielanych przez tasiemca.
• matowienie sierści na zwierzęciu

Psy, koty, lisy i inne zwierzęta mięsożerne są żywicielami ostatecznymi tasiemca psiego, u których pasożyt ten zamyka swój cykl rozwojowy. Postać dojrzała tasiemca umiejscawia się w jelicie cienkim żywiciela ostatecznego, a gdy uzyska dojrzałość płciową następuje rozmnażanie i człony maciczne wypełnione jajami, odłączają się od ciała tasiemca i są wydalane z przewodu pokarmowego poza organizm żywiciela biernie z kałem, ale również aktywnie wypełzając z odbytu i przytwierdzając się do sierści okolicy okołoodbytowej. Człony tasiemca są koloru białego, a swoim kształtem przypominają pestkę ogórka, dyni lub ziarna ryżu i mają zdolność do kurczenia się i poruszania przez krótki okres. Wydalone do środowiska człony tasiemca po pewnym czasie wysychają i rozpadają się, uwalniając przy tym pakiety jaj zawarte w torebkach, które muszą zostać pobrane przez żywicieli pośrednich, aby mogły się z nich dalej rozwinąć osobniki potomne.

Szczególnie częste występowanie tasiemczycy u zwierząt mięsożernych wynika z szerokiego rozprzestrzenienia w środowisku wszołów i pcheł. Zwierzęta mięsożerne drapią się, wylizują i gryzą swędzącą sierść zębami, przez co może dojść do połknięcia dorosłego osobnika wszoła lub pchły, w ciele którego znajduje się inwazyjna postać tasiemca psiego. Młodociane postacie tasiemców dostawszy się do przewodu pokarmowego żywiciela ostatecznego wraz z połkniętym wszołem lub pchłą, przekształcają się wkrótce w dojrzałe tasiemce. Po 2-3 tygodniach od chwili zarażenia zwierzę wydala pierwsze człony maciczne z jajami.

U kogo najczęściej występuje choroba

Zarażenie człowieka rzadko dochodzi do skutku. Może ono nastąpić gdy wszoł lub pchła, w ciele których znajdują się inwazyjne postaci tasiemca psiego, zostaną przypadkowo pobrane przez człowieka i dostaną się do przewodu pokarmowego, gdzie w jelicie cienkim następuje rozwój tasiemca do postaci dorosłej.  Najczęściej jednak zarażenie dotyczy dzieci, które po zabawie z zarażonymi zwierzętami nie myją rąk, całują zwierzęta, biorą palce do ust, oblizują zbierane z ziemi i podłóg zanieczyszczone przedmioty lub też biorą do ust zanieczyszczone wszołami lub pchłami zabawki bądź pokarm. Zarażenie tasiemcem psim u osób dorosłych na ogół przebiega bezobjawowo.

Występuje w Finlandii, Szwajcarii, we Francji, na Syberii oraz w okół dużych jezior na pograniczu Kanady i USA. W Polsce zarażenie bruzdogłowcem szerokim występuje sporadycznie. Źródłem zarażenia są plerocerkoidy, kilkucentymetrowe larwy robakowate, pasożytujące w rybach słodkowodnych. Postać dojrzała samicy ma 2-9 m długości i wytwarza znaczna liczbę jaj wydalanych z kałem. Bruzdogłowca łatwo można rozpoznać, na podstawie mikroskopowego badania kału. Tasiemiec ten wywołuje niecharakterystyczny zespół objawów ogólnych i dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. U 2% nosicieli występuje niedokrwistość megaloblastyczna, spowodowana znacznym wybiórczym wchłanianiem witaminy B12 przez tasiemca.

Tasiemczyca (Taenia saginata) jest to największa tasiemczyca w Europie ze względu na zwyczaj spożywania surowego mięsa i znaczny stopień zanieczyszczenia środowiska ściekami. W Polsce podlega obowiązkowej rejestracji i przymusowemu leczeniu.

Objawy choroby bruzdogłowca szerokiego

• kurczliwość jelita cienkiego
• nadkwaśność
• zmniejszenie wydzielania enzymów trawiennych
• zapalenie wyrostka robaczkowego
• zapalenie dróg żółciowych
• bóle w nadbrzuszu (o charakterze ucisku lub ssania, zwłaszcza rano)
• mdłości
• zwieszenie lub upośledzenie łkania
• utraty masy ciała
• osłabienie
• wymioty
• biegunka lub zaparcia
• zaburzenia snu
• uczucie ucisku w gardle

• utrata łkania
• ubytek masy ciała
• wymioty
• ból brzucha
• niepokój ruchowy
• drgawki
• zaburzenia snu

Ma główkę zaopatrzoną w 4 przystawki oraz podwójny wieniec haczyków, jego długość wynosi od 4-6 m. Człony przejrzałe są wydalane z kałem, człowiek zaraża się jedząc surowe lub niedogotowane mięso wieprzowe, także jego przetwory. Może również zarazić się bezpośrednio jajami tasiemca drogą ustną. Rozwijające się jaja, wągry mogą się umiejscawiać w różnych tkankach. Wągrzyca narządów miąższowych, mięśni tkanki podskórnej przebiega zwykle bezobjawowo, natomiast zmiany węgrzycowe w mózgu lub gałce ocznej powodują ciężkie następstwa. Tasiemiec uzbrojony różni się od tasiemca nieuzbrojonego tym, że skoleks jego jest uzbrojony w podwójny wieniec haczyków, strobila jest krótsza (2-4 m, 800-900 członów), człony maciczne odrywane są po kilka i wydalane są biernie z kałem. Jaja tasiemca wydalane z kałem mogą zarażać człowieka, jednakże naturalnym żywicielem pośrednim jest świnia. Tasiemiec uzbrojony dorasta do pełnej długości w ciągu dwóch miesięcy i przebywa w jelicie cienkim człowieka kilka lub kilkanaście lat.

Tasiemce mają kształt wydłużonej, płaskiej tasiemki czy wstążki. Składają się z małej główki zaopatrzonej w narządy czepne, krótkiej szyjki i przeważnie licznych członów. Pokarm pobierają powierzchnia całego ciała na drodze osmozy. Mają dość dobrze rozwinięty układ wydalniczy i najlepiej rozwinięty układ rozrodczy, przy czym w każdym członie znajduje się narząd męski i żeński (obojnactwo) Dojrzałe człony wypełnione dużą ilością jaj, odrywają się od wstążki tasiemca i są wydalane z kałem. Dalszy rozwój do postaci inwazyjnego wągra odbywa się w żywicielu pośrednim, głównie w mięśniach, ale także w wątrobie, mózgu i innych narządach. Wągier ma kształt pęcherzyka i zawiera płyn oraz główkę. Choroba wywołana przez wągry nazywana jest wągrzycą. Tasiemczyce maja powszechny zasięg geograficzny. W Polsce poważniejsze znaczenie maja choroby wywołane przez tasiemce: nieuzbrojonego, uzbrojonego i karłowatego.

Żywicielem tasiemca nieuzbrojonego jest człowiek, natomiast postacie larwalne pasożyta rozwijają się u bydła. Człowiek zaraża się tasiemcem jedząc surowe  lub niedogotowane mięso. Tasiemiec pasożytuje w jelicie cienkim u człowieka , ma długość 0d 4 – 10 m i składa się z ok. 2000 członów. Końcowe człony maciczne wypełzają czynnie przez odbyt na zewnątrz. Każdy człon zawiera blisko 100 tys. jaj, które łatwo rozprzestrzeniają się w środowisku zewnętrznym; w skażonej ziemi mogą przebywać ponad rok. Jaja tasiemca rozwijają się dalej wyłącznie u bydła w ciągu 10-12 tygodni powstaje z nich postać pęcherzykowa (wągier), jest to pęcherzyk, wielkości ok. 7×4 mm, wypełniony płynem i zawierający inwazyjna główkę tasiemca. Po 3 miesiącach od dnia zarażenia tasiemiec dorasta do pełnej długości; wówczas zaczyna się wydalanie członów macicznych. Tasiemiec nieuzbrojony może przebywać w jelicie człowieka do kilkudziesięciu lat, samoistne wyleczenie następuje rzadko.

w Polsce występują rzadko, został do nas przywleczony z krajów tropikalnych. Jest to nieduży, triploidalny pasożyt jelita cienkiego, przy czym pasożytują tylko samice. Wywołuje on chorobę – węgorczycę (strongyloidoza). Zarażenie człowieka następuje przez zetknięcie skóry z nitkowatymi inwazyjnymi larwami pasożyta. Przenikanie larw przez skórę odbywa się podobnie jak w przypadku zakażenia tęgoryjcem dwunastnicy. Objawy chorobowe dotyczą przede wszystkim przewodu pokarmowego.

Węgorek jelitowy (Strongyloides stercoralis) jest jednym z niewielu pasożytów, które mogą prowadzić oprócz pasożytniczego również wolno żyjący tryb życia zwykle w glebie bogatej w materiał organiczny. występuje w krajach zwrotnikowych i podzwrotnikowych. Zarażenie człowieka następuje przez zetkniecie skóry z nitkowatymi inwazyjnymi larwami pasożyta. Objawy chorobowe dotyczą przede wszystkim układu pokarmowego.
Pasożytnicza samica węgorka jest drobnym nicieniem o długości nieco ponad 2 mm, pasożytuje w błonie śluzowej dwunastnicy i jelita czczego, rzadziej w tkance płucnej. Z jaj o delikatnej błoniastej otoczce, składanych w tkance wylęgają się larwy rabditopodobne; są one wydalane z kałem ub odksztuszanie. Niekiedy larwy rabditopodobne jeszcze w jelicie lub w okolicy odbytu rozwijają się do stadium larw filariopodobnych, takie larwy są inwazyjne i mogą zarażać tego samego lub innego żywiciela. Zarażanie żywiciela może utrzymywać się przez dziesiątki lat. Węgorek jelitowy wywołuje chorobę zwaną węgorzycą

Larwy węgorka wnikające przez skórę stóp, pośladków pozostawiają zmiany skórne o charakterze rumieni wędrujących, swędzących i zanikających w ciągu kilku godzin lub dni. Krótkotrwałe rumieniowe zmiany linijne w okolicy skóry brzucha i odbytu powstają w wyniku autoinwazji u osoby już zarażonej. Wędrówce węgorka przez miąższ płucny mogą towarzyszyć zwiewne nacieki  Lfflera. Mało intensywne inwazje Strongyloides powodują tylko niewielkie zmiany błony śluzowej i jelita cienkiego.

• bóle brzucha
• biegunka
• świąd odbytu
• zmiany skórne
• uczucie osłabienia
• pobudzenie
• kaszel
• duszności

Masywne inwazje powodują zmiany w postaci wrzodziejącego, a niekiedy krwotocznego nieżytu dwunastnicy i jelita czczego.

Jak rozpoznać chorobę?

Rozpoznanie węgorczycy opiera się na wykryciu larw w kale, ślinie, moczu czy treści dwunastniczej. W stolcu mogą być obecne jaja węgorka.

Objawy chorobowe węgorczycy

1. Objawy skórne, jakie towarzyszą przenikaniu przez skórę:

• bolesność w miejscu wniknięcia larwy
• obrzęk,
• zaczerwienienie
• Larwa wycina bowiem w skórze tunel skierowany do najbliższego naczynia krwionośnego

2. Objawy towarzyszące obecności larw w płucach:

• objawy zapalne tchawicy,
• oskrzeli i płuc

3. Objawy towarzyszące zagnieżdżeniu larwy się w jelitach:

• bezsenność,
• drażliwość,
• brak apetytu,
• bóle brzucha,
• biegunka,
• anemia, spadek masy ciała, aż do ciężkiego wyniszczenia organizmu

• bóle w nadbrzuszu
• nudności
• brak łaknienia
• biegunki
• ogólne złe poczucie chorego

Uwaga!!! larwy mogą zagnieździć się także w pęcherzyku żółciowym, sercu, nerkach czy mózgu.

Jak można zapobiegać węgorkowi?

• przestrzegać higienę osobistą
• nosić obuwie i rękawice, przy robotach ziemnych
• sanitarna ochrona gleby przed zanieczyszczeniami fekaliami ludzkimi
• wodę przeznaczoną do picia należy przegotować

Leczenie: u lekarza, niezbędne są kontrole skuteczności leczenia. Węgorek jest bardzo oporny na leczenie, trzeba więc je kilkukrotnie powtarzać.

Cykl rozwojowy węgorka jelitowego

W pasożytniczym cyklu rozwojowym samce z reguły nie występują. Larwy rabditopodobne wylęgają się z delikatnej błoniastej otoczki jajowej już w błonie śluzowej jelita. Larwy mają około 250 pm, krótką jamę gębową oraz rozdwojony koniec ciała. Larwy rabditopodobne mogą przejść w inwazyjne larwy filariopodobne w przewodzie pokarmowym człowieka (endoautoinwazja) lub w okolicy odbytu (egzoautoinwazja).

Larwy filariopodobne są dłuższe, mają około 55 i-im, długi przełyk, pozbawiony rozszerzeń charakterystycznych dla larw rabditopodobnych. Inwazyjne larwy filariopodobne wnikają do człowieka przez skórę i odbywają wędrówkę podobną jak larwy glisty ludzkiej, dzięki autoinwazji endo lub egzogennej inwazja węgorka może utrzymywać się dziesiątki lat. W cyklu wolno żyjącym węgorka występują samice i samce, jaja. larwy rabditopodobne i filariopodobne. Pokolenia wolno żyjące rozwijają się w glebie lub na pożywce sztucznej przy odpowiedniej wilgotności i temperaturze. Występuje endemicznie w pewnych rejonach świata (Półwysep Indochiński, Afryka Równikowa, Ameryka Środkowa).

Dorosły osobnik ma niespełna 2 cm długości i ciało jasnoróżowego koloru. Żyje w dwunastnicy. Chorobę którą wywołuje nazywa się ankylostomatoza (ancylostomiasis). Ancylostomatoza, nekatorioza, choroba inwazyjna wywołana przez gatunek nicieni z rodzaju Ancylostoma. Zasadniczą rolę w patogenezie u człowieka odgrywają  2 gatunki: tęgoryjec dwunastnicy i tęgoryjec amerykański. Ancylostomatoza należy do najbardziej rozpowszechnionych chorób pasożytniczych w krajach o klimacie ciepłym i wilgotnym, a więc w Afryce, Ameryce Pd, Azji, rzadziej w Europie. Z jaj pasożytów znajdujących się w glebie rozwijają się larwy inwayzjne, które mogą pozostawać w glebie przez kilka tygodni. Przy odpowiedniej wilgotności otoczenia mogą mogą wydostawać się na rośliny, kamienie, obudowania w kopalniach, gromadząc się często w dużych ilościach. Reagują intensywnie na bodźce dotykowe, chemiczne i cieplne ze strony człowieka, co umożliwia im czynne wniknięcie przez nieuszkodzoną skórę i dostanie się do naczyń krwionośnych. Po przejściu przez prawą komorę serca dostają się do pęcherzyków płucnych, tchawicy i gardła. Połknięte larwy dostają się do jelita cienkiego, gdzie osiągają dojrzałość płciową. Długość życia tęgoryjca w organizmie człowieka ocenia się na ok. 8 lat. Wnikanie larw inwazyjnych przez skórę wywołuje świąd i zapalenie skóry, których natężenie zależy od liczby larw i wrażliwości człowieka. Dojrzałe nicienie wysysają krew, przyczepiając się do błony śluzowej jelita. Po ich odczepieniu się krwawienie z jelita nie ustępuje, w skutek zmniejszenia krzepliwości krwi. Stała utrata krwi prowadzi do ciężkiej nieraz niedokrwistości. Mogą dołączyć się liczne objawy ze strony układu pokarmowego oraz układu nerwowego, u dzieci niedorozwój fizyczny.

Tęgoryjec dwunastnicy (Ancylostoma duodenale) jest drobnym nicieniem, samica ma do 3 mm długości, a samiec ok. 1 1/2. Postacie dojrzałe włośnia rozwijają się w jelicie cienkim w ciągu kilku dni od spożycia larw inwazyjnych włośnia. Szóstego dnia po zarażeniu samica zaczyna rodzic larwy wędrujące do tkanek przez chłonkę i krew. Larwy rozwijają się we włóknach mięśniowych i w ciągu 6 tygodni otorbiają się, część larw przezywa w organizmie człowieka kilkanaście lat.
Włośnica, trychinoza wywołana przez włośnia krętego. Występuje na wszystkich kontynentach, wszędzie, gdzie spożywane  jest mięso zwierząt, które mogą być żywicielami włośnia krętego. Do najczęstszych zwierząt mogących wywołać zakażenia  włośnia należą: świnia, dzik, niedźwiedź, pies, kot, rzadziej szczur. Źródłem inwazji są surowe lub półsurowe przetwory mięsne, jak kiełbasa „polska”, metka lub befsztyk tatarski z domieszką mięsa świni lub dzika. W Polsce występuje dość często.
Powstawanie ognisk włośnicy u zwierząt domowych zazwyczaj wiąże się z zaniedbaniem sanitarnym ( karmienie świń padliną , zaszczurzanie). Człowiek zaraża się najczęściej spożywając surowe mięso zawierające włośnie. Znaczna część zarażeń włośniem przebiega bezobjawowo. Przypadki objawowe mogą mieć przebieg ciężki, lekki lub poronny.

Glista ludzka (askarioza) jest dużym obłym nicieniem , pasożytującym w jelicie cienkim. Samica ma 20 – 35 cm długości i  3 – 6 mm średnicy, samiec 15 – 30 cm i 2 – 4 mm średnicy. Glista ludzka żyje od 6 – 18 miesięcy i w tym czasie płodzi 65 mln jaj, wydalanych z kaem. Zbliżony gatunek glisty (A. suum), pospolity u świń, rozwija się u człowieka jedynie w stadium larwalnym, podobnie jak glista psia i glista kocia. Glista ludzka wywołuje chorobę zwaną glistnicą, która jest w świecie najczęstszą robaczycą przewodu pokarmowego – ok. 1 mld osób zarażonych. Intensywne inwazje  i powikłania glistnicy są przyczyna niemałej liczby zgonów w świecie – 20 000 rocznie. Glista ludzka jest rozpowszechniona w świecie głownie w krajach tropikalnych. Żywicielem ostatecznym glisty ludzkiej jest wyłącznie człowiek. Jaja wydalone z kałem dostają się do środowiska zewnętrznego (gleba, ścieki), gdzie odbywa się ich rozwój do stadium inwazyjnego. Z jaja połkniętego przez człowieka oswobadza się, na skutek działania soków trawiennych, larwa, która następnie rozpoczyna wędrówkę w organizmie: penetruje przez ścianki jelita cienkiego do naczyń układu żyły wrotnej, po czym przez wątrobę, prawe serce do płuc. Z pęcherzyków płucnych dostaje się do oskrzeli, a następnie do tchawicy, a stąd z prądem śluzu do przewodu pokarmowego, gdzie dochodzi do dojrzałości płciowej. Takie larwy wędrujące mogą wywołać uszkodzenia ścian jelit i wątroby oraz zmiany w płucach i eozynofilię. Dorosłe glisty są przyczyną: zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego. Mogą wystąpić bóle brzucha, brak łaknienia, nudności, wymioty, zaparcia, biegunki, niedrożność jelita, zaczopowanie przewodów żółciowych. Czasem spotykane są zmiany alergiczne skóry, obrzęki twarzy, zapalenie spojówek, kaszel. U dzieci często stwierdza się niespokojny sen, nadmierna pobudliwość, niemożność skupienia uwagi. Rozpoznanie polega na wykryciu jej jaj w kale.