Pasożyty » Skóra

Pchła kocia

marcin — Tue, 21 Apr 2009 18:07:42 +0000

Pchła kocia (Ctenocephalides felis) jest bardzo podobna do pchły psiej, najczęściej pasożytuje na kotach, psach. Ten rodzaj najlepiej rozwija się w wysokiej wilgotności i umiarkowanej temperaturze. Pcha kocia często ssie krew. Samica składa jaja na sierści żywiciela, gdzie się dajej rozwijają. Ukłucia tych pasożytów są bolesne. W miejscu ukłucia pojawia się zaczerwienienie i obrzęk z zaczerwienioną obręczą. Zmiany skórne są rudne do leczenia. U zwierząt, na których bytuje pchła kocia może dojść do niedokrwistości i chudnięcia. Ponieważ zarażone zwierzęta często przebywają blisko człowieka może dojść do przekazywania infekcji i chorób pasożytniczych.

Pchła psia

marcin — Tue, 21 Apr 2009 17:53:04 +0000

Rozwój pchły psiej (Ctenocephalides canis) przebiega podobnie jak pchły ludzkiej. Składanie jaj następuje kilkakrotnie przez okres trzech miesięcy. Jedna samica może złożyć około 4 000 jaj na sierści żywiciela, z czego część spada na podłogę po której chodzą ludzie i inne zwierzęta. Podstawowym żywicielem tego pasożyta są psy, wilki i lisy rzadziej koty, myszy polne, jeże, szczury. Bywa również, że pchły te atakują ludzi w dużych skupiskach miejskich.

Wesz ludzka

marcin — Tue, 21 Apr 2009 15:54:15 +0000

Wesz ludzka (Pediculus humanus). Gatunek pasożytujący na człowieku, obejmujący dwa podgatunki: wesz odzieżową (Pediculus humanus corporis) i wesz głowową (Pediculus humanus capitis). Jaja wszy odzieżowej przyczepiają się do włókien odzieży, przeważnie wzdłuż szwów bielizny i ubrań z naturalnych tkanin. Rzadziej jaja przyczepiają się do owłosionej części klatki piersiowej lub pach.
Wesz głowowa zagnieżdża się we włosach głowy, karku lub na plecach.
Wszy mają barwę biało-szarą. Samice osiągają długość od 2 do 4,7 mm samce są zaś mniejsze. Przednia część głowy jest zwężona. Odwłok jest owalny, bez bocznych wypustków. Właściwe warunki do do rozwoju wszy ludzkiej to duża wilgotność oraz temperatura 28 – 32 st. Długość życia wszy jest uzależniona od poziomu wilgotności, temperatury i stopnia najedzenia. Wszy żyją tylko na człowieku. Przyciągająco wpływa na nie zapach potu ludzkiego. Skład potu, a szczególnie zawarty w nim kwas mlekowy decydują o wyborze żywiciela i o rozpoczęciu ssania krwi.
Wszy głowowe bytują najczęściej we włosach za uszami oraz w okolicy potylicznej, natomiast wszy odzieżowe pasożytują na całym ciele osłoniętym przez ubranie. Wszy rozprzestrzeniają się w czasie kontaktu bezpośredniego oraz drogą pośrednią gdy używane są wspólne ubrania, grzebienie i szczotki do włosów i poprzez spanie w tym samym łóżku, w którym śpi osoba zarażona. Wesz głowowa najczęściej występuje u dzieci w okresie podstawówki, co wynika z niskim w tym okresie poziomem higieny osobistej. Wesz odzieżowa występuje najczęściej w zimnych lub umiarkowanych regionach, wynika to z noszenia ciężkich ubrań przez większą część roku.
W miejscu ukłucia wszy głowowej krótkim czasie powstają bardzo swędzące grudki zapalne. Ich drapanie może powodować powstanie ponownego zakażenia bakteryjnego. Z rozdrapanych ranek wypływa surowiczo-ropna wydzielina po której pojawią się strupy. Węzły chłonne w okolicy zmian skórnych powiększają się i są bolesne w dotyku. Czas trwania choroby zależy od położenia wszy we włosach. Jaja są przyczepiane do włosa przy powierzchni skóry i oddalają się od niej wraz ze wzrostem włosa. Znalezienie na włosach charakterystycznych białych jaj lub aktywnych stadiów rozwojowych potwierdza wszawice.
Wszawica odzieżowa występuje najczęściej wśród żołnierzy, bezdomnych, więźniów. W czasie ssania krwi wesz wprowadza wydzielinę z gruczołów ślinowych, co powoduje zaczerwienienie skóry i pojawienie się swędzących grudek na skórze. Swędzenie i drapanie mogą powodować powtórne zakażenia bakteryjne. Mogą pojawiać się niewielkie blizny. Choroba wywołana wszą odzieżową jest nazywana „chorobą włóczęgów” lub „chorobą wagabundy”. Chorobę rozpoznać można po powstałych przebarwieniach i odbarwieniach oraz po uczuciu swędzenia.

Zapobieganie

częste sprawdzanie głowy dzieciom
utrzymywanie czystości ciała i odzieży
utrzymywanie czystości w hotelach pracowniczych, szpitalach, internatach, zakładach fryzjerskich

Wesz łonowa

marcin — Mon, 20 Apr 2009 12:34:52 +0000

Wesz łonowa (Phthirius pubis) ma odcień biało-szary. Samica osiąga długość od 1,5 do 2,5 mm, natomiast samiec 1 mm. Ogólna budowa ciała jest zbliżona do tej jaką posiada wesz ludzka. Tułów krótki, szerszy od również krótkiego odwłoka. W warunkach naturalnych rozwój wszy łonowej trwa ok 4 tygodnie. Samica składa około 30 jaj. Rozwój embrionalny trwa od 7 do 8 dni. Jeśli temperatura spada poniżej 20 st wylęg jest zahamowany. Zapłodnione samice wykazują tendencję do przemieszczania się w celu złożenia jaj w inne miejsce. Dorosłe osobniki przeżywają poza żywicielem w wilgotnym środowisku 40-44 godziny zaś w suchym około 30 godzin. Wesz łonowa pasożytuje najczęściej w okolicy łonowej, na kroczu, pod pachami, na rzęsach, brwiach, i owłosionych miejscach na ciele. Przyczepiona wesz pozostaje w danym miejscu przez wiele dni, od czasu do czasu ssąc krew. Przytwierdza się blisko nasady włosów. Przytwierdza się blisko nasady włosów, co uniemożliwia oderwanie się od człowieka kiedy wykonuje ruchy. Wesz opuszcza człowieka dopiero w momencie jego małej aktywności. Samica poszukując partnera do kopulacji może przemieszczać się po całym ciele lub przechodzić na inne osoby znajdujące się najbliżej. Dlatego do zarażenia tym pasożytem może dojść w czasie stosunku płciowego lub podczas spania w jednym łóżku z osobą zarażoną. Do zarażenia może również dojść przez noszenie wspólnych ubrań.
Choroba ta powoduje świąd w miejscu pasożytowania wszy. Drapanie powoduje uszkodzenie skóry, pojawia się nadżerka i krosty. W miejscu ugryzienia wszy pojawią się sinoniebieskie plamy o średnicy ok 0,5 mm. Wynika to ze zmiany hemoglobiny w melaninę pod wpływem enzymów zawartych w ślinie wszy.

Pchły

marcin — Fri, 17 Apr 2009 16:07:26 +0000

Pchły (Siphonaptera) to krwiopijne pasożyty, bytujące zarówno na ssakach jak i na ptakach. Stanowią prawie połowę znanych gatunków owadów pasożytniczych. Znanych jest około 1500 gatunków pcheł!. Większość pcheł atakuje zwierzęta dziko żyjące lub mieszkające z człowiekiem. U pcheł występuje kanibalizm tzn atakują nie tylko ludzi i zwierzęta ale również siebie na wzajem. Duży krąg żywicieli oraz ich częsta zmiana mają ogromne znaczenie w przenoszeniu groźnych chorobotwórczych drobnoustrojów ze zwierząt na człowieka i z jednych zwierząt na drugie.
Pchły występują na całym świecie. Niektóre gatunki mogą rozprzestrzeniać się na duże odległość, niektóre zaś żyją na określonym terenie.
Pchły osiągają długość od 0,8 do 7 mm, są pasożytami bez skrzydeł, skrzydła utraciły w związku z pasożytnictwem. Posiadają silnie rozwinięte odnóża, umożliwiające im długie skoki. Narząd gębowy posiadają typu kłująco-ssącego, całe ciało pokrywa twardy oskórek ze szczecinkami lub ząbkami skierowanymi do tyłu. Mają ciało koloru od jasno do ciemnobrązowej i spłaszczone po bokach, co ułatwia poruszanie się między włosami ssaków i piórami ptaków.

CHOROBY WYWOŁANE PRZEZ PCHŁY

alergiczne pchle zapalenie skóry (APZS)
przenoszą tasiemce psie u psów, kotów i ludzi, a zwłaszcza małych dzieci
wywołują anemię u zwierząt
przenoszą chorobotwórcze zarazki dżumy, tularemii, wąglika, riketsje, gorączki śródziemnomorskiej, endemicznego duru mysiego i wirus białaczki kociej.

CYKL ROZWOJOWY
Dorosłe pchły atakują zwierzęta, wysysając z nich krew. W ciągu doby potrafią jej wypić 20 razy więcej, niż same ważą. Kiedy nie mają w pobliżu zwierząt, atakują ludzi. Po 1-2 dniach zaczynają składać jaja. W zależności od gatunku jedna pchła w trakcie swojego życia może złożyć 600-2000 jaj. Najczęściej są składane na skórze (w sierści) zwierzęcia, a następnie spadają z niego w miejscach jego przebywania.
Wykluwające się z jaj larwy chowają się w nienasłonecznionych miejscach: w dywanach, wykładzinach czy pod meblami. Żywią się między innymi odchodami dorosłych osobników.
Larwy przekształcają się w dorosłe osobniki. Jeśli w środowisku znajdują się żywiciele (zwierzęta), wytwarzane przez nich wibracje podłoża i ciepło powodują, że pchły uwalniają się z kokonów i atakują. Pchły zamknięte w kokonach potrafią przeżyć parę miesięcy czekając na żywiciela.
Zależnie od temperatury cały cykl rozwojowy (1-4) trwa nie dłużej niż 2 – 3 tygodnie. W niskich temperaturach cykl rozwojowy pcheł jest opóźniany.

ZAPOBIEGANIE

częste odkurzanie, sprzątanie
stosowanie odpowiednich środków do pielęgnacji zwierząt
zastosowanie uniwersalnych preparatów owadobójczych

Pchła ludzka

marcin — Fri, 17 Apr 2009 10:07:18 +0000

Pchła ludzka (Pulex irritans). Gatunek kosmopolityczny należący do rzędu Aphaniptera, występujący na całym obszarze Polski (w większości na obszarach nizinnych). Pasożytuje zarówno na ludziach jak i na zwierzętach (psy, świnie, koty, lisy, kury, kurczaki, krowy). Osiąga długość od 2 do 4 mm. Głowa tej pchły jest zaokrąglona. Rozwój tego gatunku w okresie letnim trwa 4-5 tygodni zaś zimą 6-7 tygodni, ale w niekorzystnych ilgotnych i zimnych warunkach rozwój może wydłużyć się do okołu roku. Zarówno larwy jak i postacie dorosłe są bardzo wymagające jeśli chodzi o wilgoć i ciepło. Wymagają bowiem dużej wiglotności (70-90%) oraz wysokiej temperatury (18-27 st). Do zapłodnienia samic może dojść nawet po wylęgu ale jaja są przez nie składane po opuszczeniu żywiciela. Od 3 d0 10 dni od wyssaniu krwi z żywiciela samice przez okers około 3 miesięcy składają jaja. Najlepszym miejscem na to w mieszkaniach i domach są szczeliny w podłodze, dywany, stare materace, miejsca spania psów, kotów, a także w miejscach publicznych – kina, dyskoteki, sale gimnastyczne itp. Pchła ludzka żywi się krwią, którą pobiera bezpośrednio z naczyń. Ssie krótko, kilkakrotnie w ciągu dnia.
Dla wielu ludzi ukłucie przez pchłę jest niegroźne, jednak u bardziej wrażliwszych osób mogą pojawić się zmiany skórne. Miejsce ugryzienia może się zaczerwienić, opuchnąć, a nawet mogą pojawić się krosty. W miejscu po ukąszeniu może pojawić się w wyniku drapania stan zapalny. Inaczej niż w przypadku ugryzienia przez pluskwy, obrzęk wywołany ugryzieniem przez pchłę jest regularny, pojawia się czerwona wyraźna bardzo swędząca opuchlizna. Zmiany te zanikają zwykle po 3 dniach. Częste ukłucia przez pchły mogą powodować nadwrażliwość skóry oraz działać stresogennie na ludzi.
Pchła ludzka bierze udział w rozprzestrzenianiu się dżumy, gorączki tyfusowej endemicznej, dwoinek zapalenia płuc.

Leiszmanioza skórna

marcin — Thu, 16 Apr 2009 12:09:09 +0000

Leiszmanioza (leishmaniosis cutis) powodowana jest przez wiciowce z rodzaju Leishmania (L.donovani, L. tropica, L. brasilensis), przenoszone przez moskity z rodzaju Phlebotomus. Choroba przebiega pod postacią skórną (w Ameryce Południowej pod nazwą „espundia”), lub trzewną (kala-azar, choroba czarna). Zasięg występowania obejmuje Europę Południową, częściowo Afrykę i Azję (głównie Indie i Pakistan), Amerykę Południową. Objawem postaci skórnej jest niebolesne owrzodzenie, o uniesionych brzegach w miejscu ukąszenia, często ulegające samowyleczeniu w ciągu jednego roku. Mimo to każdą podejrzaną zmianę należy możliwie najszybciej zdiagnozować i specjalistycznie leczyć. Do symptomów leiszmaniozy trzewnej należą: powiększenie śledziony, czasem wątroby, czarna pigmentacja skóry, nudności, wymioty, gorączka.

Na terenie Europy ogniska leiszmaniozy skórnej występuję lokalnie w: Portugalii, Hiszpanii, południowej Francji, we Włoszech, na Sycylii, w Bułgarii, Turcji, Grecji, na Krecie oraz na obszarze dawnej Jugosławii.
Wiciowce zagnieżdżają się w skórze, w komórkach ścian naczyń krwionośnych znajdujących w obrębie zarażonej powierzchni, a także w węzłach chłonnych, w komórkach mononuklearnych oraz w komórkach układu odpornościowego. Wiciowce te znajdują się na zwierzętach, najczęściej na psach, kotach i niektórych gryzoniach. Przekazywanie pasożytów ze źródła infekcji na człowieka odbywa poprzez moskity (są to drobne i ciepłolubne owady), które wsysają krew człowieka lub zostają nieświadomi wtarte w uszkodzoną ludzką skórę, dalej namnażają się wewnątrz komórek lub w przestrzeniach międzykomórkowych tkanki nabłonka. W leiszmaniozie skórnej możliwe jest zarażenie kontaktowe.

Wyróżnia się trzy rodzaje leiszmaniozy skórnej:

leiszmanioza skórna ogniskowa L.tropica, brasiliensis – leiszmanioza skórna, wrzód wschodni (pendinka, espundia, buba).

martwica mokra – postać ostra (kilka tygodni);

martwica sucha – postać przewlekła – pół do półtora roku

leiszmanioza rozsiana
leiszmanioza błon śluzowych

W leiszmaniozie skórnej ogniskowej zmiany skórne są ograniczone wyłącznie do okolic skóry narażonych na ukłucia owadów – okolice twarzy, szyi, przedramion, podudzi, stopy. Ten rodzaj leiszmaniozy dzieli się na leiszmaniozę Starego Świata (Orienatlną) i Nowego Świata. Okres wylęgania się leiszmaniozy skórnej wynosi od kilku dni do 6 miesięcy. Zmiany pierwotne występują w miejscu ukłucia przez moskity. Pojawiające się zmiany mają średnicę od 2 d0 10 mm. Pojawia się guzkowate nacieczenie, które następnie ulega martwicy, a dalej owrzodzeniu. Dookoła owrzodzenia tworzy się odczyn zapalny. Po około 2 do 12 miesiącach później następuje zagojenie ale niestety pozostają blizny. Często występują powtórne infekcje bakteryjne.

W leiszmaniozie skórnej rozsianej pierwotnymi zmianami są guzki, które się namnażają. Po zaniknięciu starych guzków pojawia się owrzodzenie rozsiane na twarzy i kończynach. Zmiany te mogą utrzymywać się latami.

Leiszmanioza błon śluzowych zawna także espundią, występuje najczęściej w Brazylii. W miejscu ukłucia moskita zarażonego pierwotniakiem powstaje ognisko podobne jak przy leiszmanozie skórnej. Wprowadzona wraz ze śliną owada postać promastigota przechodzi do monocytów i makrofagów tkanki podskórnej i przemienia sięw kolejne postacie. Wtórne ogniska rozwijają się w obrębie błon śluzowych. Najczęściej zmiany skórne obejmują błony śluzowe: jamy ustnej, nosowej, węzłów chłonnych i gardła. Możliwe jest także uszkodzenie błony śluzowej w okolicy odbytu, pochwy u kobiet i napletka u mężczyzn. Okres wykluwania się choroby trwa od 10 do 25 dni, a czasedm nawet przez rok!
Ochrona człowieka przed moskitami, zabijanie tych owadów, wykrywanie oraz niszczenie źródeł infekcji, a także leczenie osób chorych to podstawa w profilaktyce tej choroby.