Gronkowiec złocisty

Gronkowce (Staphylococci) są Gram-dodatnimi ziarenkowcami, rosnącymi w warunkach tlenowych lub względnie beztlenowych. W preparatach barwionych z podłoża płynnego układają się w charakterystyczne grona, stąd ich nazwa. Zakażenia gronkowcowe u ludzi mogą być przyczyną wielu chorób o różnej patogenezie, umiejscowieniu i przebiegu, od drobnych powierzchniowych schorzeń dkóry lub błon śluzowych, nie wymagających leczenia, przez zatrucie pokarmowe, aż do ciężkich narządowych lub uogólnionych chorób groźnych dla życia.

Dla człowieka najgroźniejsze są:

  • gronkowiec złocisty (rozkłada koagulaze i wytwarza toksyny i hemolizyny)
  • gronkowiec koagoulazododatni (będący przyczyną zakażeń szpitalnych przez kaniule i cewniki, a także przez wszczepione protezy)
  • gronkowiec saprofityczny ( w zakażeniach dróg moczowych)

Miejsca w których kolonizuje się gronkowiec złocisty:

  • błony śluzowe jamy nosowo-gardłowej
  • pochwa u kobiet
  • wśród personelu szpitala na wielu przedmiotach szpitalnych używanych wielokrotnie bez wyjaławiania
  • wśród chorych przyjmujących stale iniekcje (chorzy na cukrzycę, narkomani)


Źródła zrażenia:

  • brudne ręce
  • zakażony sprzęt
  • chorzy z ranami po oparzeniach
  • chorzy z odleżynami
  • osoby po zbiegach chirurgicznych

Gronkowce działają na organizm człowieka za pośrednictwem wielu wytwarzanych substancji, a wiele innych czynników pozwala im przetrwać w niesprzyjających warunkach. Ściana komórki bakteryjnej składa się z dużych kompleksów białkowo-cukrowych, kwasu teichowego i białka A, które jest ważnym składnikiem powierzchni komórki ( nadaje trwałość komórki , blokuje fogocytozę i niszczy płytki krwi).

Ważna właściwością gronkowców jest ich zdolność do wytwarzania oporności na antybiotyki. Odporność powstaje w wyniku wytwarzania przez gronkowce β-laktamaz, cech a ta ma charakter genetyczny, zazwyczaj wykazuje oporność w stosunku do wszystkich antybiotyków β-laktamowych, a także cefalosporyn. Ponad 50% cięższych zakażeń ma swój początek w powierzchniowych ranach skóry, skąd gronkowiec przedostaje się do głębiej położonych tkanek i krwi. Rzadziej miejscem zakażenia bywa przewód pokarmowy, układ oddechowy lub układ moczowo-płciowy. Wprowadzenie gronkowców bezpośrednio do krwi może zachodzić w czasie zabiegów w szpitalu. Niemal 100% dorosłych osób ma przeciwciała dla gronkowców, ale niestety nie ma przeciwciał dla toksyn gronkowcowych; rola odporności humoralmnej w zakażeniach gronkowcowych nie jest jasna.

Tags: , , , , , ,

Napisz komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Top