Grzybica głowy

grzybica_glowyGrzybica głowy - grupa grzybic obejmujących skórę głowy.

Do grzybic głowy należą:

grzybica woszczynowa

jest rzadko spotykaną obecnie grzybicą. Grzybicę woszczynową wywołują przede wszystkim dermatofity z gatunków: Trichophyton schoenleinii, T. mentagrophytes v. granulosum, T. mentagrophytes v. quinckeanum, Microphyton gypseum. Może występować na skórze gładkiej, lecz przeważnie zajmuje owłosioną skórę głowy. Jej charakterystycznym wykwitem jest okrągła, szarawożółta tarczka (scutulum), w środkowej części lekko wklęśnięta, silnie przylegająca do skóry, średnicy 1-2 cm, będąca w istocie strupem zawierającym nitki kolonii grzyba; włosy w obrębie zmian stają się szare, matowe, szorstkie, pokręcone, łatwo się łamią i tracą elastyczność. Infekcji towarzyszy cuchnący zapach. Tarczki tworzą na coraz większej powierzchni grube złogi, pod którymi przy dłuższym stadium choroby, powstają gładkie, lśniące blizny, całkowicie pozbawione włosów. Obok odmiany typowej (favus follicularis) istnieja też beztarczkowe odmiany choroby: łupieżopodobna (favus pityroides) i łuszczycopodobna (favus impetigoides). Zakażone włosy świecą matowozielono w świetle lampy Wooda. Obecnie w Polsce ta odmiana grzybicy jest rzadkością, nadal jest rozpowszechniona np. w krajach afrykańskich.

Objawy:
-  zmiany w postaci kubków woszczynowych lub tarczek,
– wykwity grudkowe, grudkowo-krostkowe, naciekowe pokryte strupem,
– ogniska powierzchowne z łupieżowatym złuszczaniem.

łupież pstry

powierzchowne zakażenie naskórka, objawiające się żółtobrunatnymi plamami zlokalizowanymi głównie na klatce piersiowej, wywołane przez drożdżaki z gatunku Pityrosporum ovale (inne nazwy: Pityrosporum furfur, Pityrosporum orbiculare, Malessezia furfur). Pojawia się zwykle po okresie dojrzewania płciowego, bardzo rzadko występuje u dzieci. Najczęstsza lokalizacja to klatka piersiowa, tułów, szyja i owłosiona skóra głowy.

Objawy:



  • różowe lub żółtobrunatne plamy o typowej wielkości 3–4 mm, nieregularnego kształtu, dobrze odgraniczone, o tendencji do obwodowego szerzenia się i zlewania ze sobą, tak ze zajmują duże powierzchnie skóry;
  • powierzchnia zmian ma skłonność do drobnego, otrębiastego złuszczania się;
  • świąd występuje sporadycznie;
  • plamy uwidaczniają się po posmarowaniu nalewką jodową, w lampie Wooda wykazują żółtawą lub ceglastą fluorescencję;
  • zmiany mają tendencję do nawrotów;
  • pod wpływem promieni słonecznych miejsca zmienione nie ulegają opaleniu, jest to związane z produkcją przez patogen inhibitora melanogenezy, kwasu azelainowego; stad nazwa „pstry” odnosząca się do białych ognisk w obrębie niezmienionej, opalonej skóry.

grzybica strzygąca

jedna z postaci grzybicy głowy, ma dwie odmiany: powierzchniową i głęboką.
  • Postać powierzchniowa wyróżnia się charakterystycznymi wykwitami. Są to okrągłe, wyraźnie ograniczone ogniska, w których obrębie widać krótko, tuż przy skórze, nierówno poułamywane, przerzedzone włosy, zniszczone grzybem.
  • Postać głęboka grzybicy strzygącej występuje najczęściej na głowie dziecka lub na skórze brody u mężczyzny. Wywołuje ona ostry stan zapalny z tworzeniem się bolesnych guzków różnej wielkości Przy ich ucisku udziela się treść ropna. Na miejscu tych zmian włosy ulegają zniszczeniu i dlatego po wygojeniu powstają stałe wyłysienia i blizny.

Objawy : zależnie od nasilenia objawów zapalnych (co pozostaje w związku z rodzajem zakażającego grzyba i jego wewnątrz- lub zewnątrzwłosową lokalizacją)

Tags: , , ,

Napisz komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Top