Schistosomatoza (Schistosoma japonicum) jest po zimnicy najpoważniejszym problemem parazytologicznym w skali światowej, z uwagi na znaczna częstotliwość występowania i chorobowość. Obecnie ok. 200 mln ludzi zarażonych jest Schistosoma.
objawy Schistosomatozy:
- nadciśnienie wrotne
- wodobrzusze
- żylaki przełyku
- zmiany w płucach mogą prowadzić do rozwoju serca płucnego
- przypadkowe przedostanie się jaj Schistosoma do mózgu może być przyczyna m. in karłowatości przysadkowej lub porażenia poprzecznego rdzenia
- alergizacja
- toksemia
- niedokrwistość
- wyniszczenie
Cykl rozwojowy Schistosomatoza
Cykl życiowy Schistosomatozy jest ściśle związany ze środowiskiem wodnym, które człowiek – będący głównym żywicielem schisosom zanieczyszcza kałem lub moczem. Zwierzęta domowe i dzikie są rezerwuarem jedynie S. japonicum. Postacie rozwojowe Schistosoma rozwijają się w ślimakach lądowo-wodnych. Cerkarie uwolnione do wody ze ślimaków czynnie zarażają człowieka wnikając przez skórę do naczyń krwionośnych. Zapobiega się zarażaniu unikając kąpieli w skażonych otwartych zbiornikach i niepijąc niepewnej wody.
Postacie dojrzałe S. haematobium rozwijaja się w naczyniach żylnych miednicy mniejszej, zwłaszcza pęcherza moczowego; S. mansoni i S. japonicum – w żyłach krezkowych: odpowiednio dolnej i górnej. Część jaj składanych przez samicę, żyjącą kilka lat przebija się przez tkanki do światła pęcherza moczowego lub jelita grubego i jest wydalana z kałem lub z moczem. Inna część jaj pozostaje w tkankach i jest przyczyną przewlekłych zmian patalogicznych. Miejscowym następstwem inwazji S.heamatbium są zmiany krwotoczne i zapalne, a później przerostowe i brodawczakowe ściany pęcherza moczowego i narządów miednicy mniejszej . Zejściem tych zmian są rozległe zwapnienia lub zbliznowacenia pęcherza moczowego; prowadzi to do zakażeń bakteryjnych układu moczowego, niedrożności moczowodów, wodonercza, mocznicy oraz niedokrwistość. Zdarza się rakowacenie zmian brodawczakowych. Objawami dominującymi w chistosomozie układu moczowego są bolesne oddawanie moczu i krwiomocz (zwłaszcza w końcowej porcji moczu).
Inwazje S. mansoni i S. japonicum wywołują zmiany krwotoczne i wrzodziejące, a później polipowate lub bliznowate błony śluzowej jelita cienkiego i grubego.
Postacie dojrzałe S. haematobium rozwijaja się w naczyniach żylnych miednicy mniejszej, zwłaszcza pęcherza moczowego; S. mansoni i S. japonicum – w żyłach krezkowych: odpowiednio dolnej i górnej. Część jaj składanych przez samicę, żyjącą kilka lat przebija się przez tkanki do światła pęcherza moczowego lub jelita grubego i jest wydalana z kałem lub z moczem. Inna część jaj pozostaje w tkankach i jest przyczyną przewlekłych zmian patalogicznych. Miejscowym następstwem inwazji S.heamatbium są zmiany krwotoczne i zapalne, a później przerostowe i brodawczakowe ściany pęcherza moczowego i narządów miednicy mniejszej . Zejściem tych zmian są rozległe zwapnienia lub zbliznowacenia pęcherza moczowego; prowadzi to do zakażeń bakteryjnych układu moczowego, niedrożności moczowodów, wodonercza, mocznicy oraz niedokrwistość. Zdarza się rakowacenie zmian brodawczakowych. Objawami dominującymi w chistosomozie układu moczowego są bolesne oddawanie moczu i krwiomocz (zwłaszcza w końcowej porcji moczu).
Inwazje S. mansoni i S. japonicum wywołują zmiany krwotoczne i wrzodziejące, a później polipowate lub bliznowate błony śluzowej jelita cienkiego i grubego.
