Glista ludzka (askarioza) jest dużym obłym nicieniem , pasożytującym w jelicie cienkim. Samica ma 20 – 35 cm długości i  3 – 6 mm średnicy, samiec 15 – 30 cm i 2 – 4 mm średnicy. Glista ludzka żyje od 6 – 18 miesięcy i w tym czasie płodzi 65 mln jaj, wydalanych z kaem. Zbliżony gatunek glisty (A. suum), pospolity u świń, rozwija się u człowieka jedynie w stadium larwalnym, podobnie jak glista psia i glista kocia. Glista ludzka wywołuje chorobę zwaną glistnicą, która jest w świecie najczęstszą robaczycą przewodu pokarmowego – ok. 1 mld osób zarażonych. Intensywne inwazje  i powikłania glistnicy są przyczyna niemałej liczby zgonów w świecie – 20 000 rocznie. Glista ludzka jest rozpowszechniona w świecie głownie w krajach tropikalnych. Żywicielem ostatecznym glisty ludzkiej jest wyłącznie człowiek. Jaja wydalone z kałem dostają się do środowiska zewnętrznego (gleba, ścieki), gdzie odbywa się ich rozwój do stadium inwazyjnego. Z jaja połkniętego przez człowieka oswobadza się, na skutek działania soków trawiennych, larwa, która następnie rozpoczyna wędrówkę w organizmie: penetruje przez ścianki jelita cienkiego do naczyń układu żyły wrotnej, po czym przez wątrobę, prawe serce do płuc. Z pęcherzyków płucnych dostaje się do oskrzeli, a następnie do tchawicy, a stąd z prądem śluzu do przewodu pokarmowego, gdzie dochodzi do dojrzałości płciowej. Takie larwy wędrujące mogą wywołać uszkodzenia ścian jelit i wątroby oraz zmiany w płucach i eozynofilię. Dorosłe glisty są przyczyną: zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego. Mogą wystąpić bóle brzucha, brak łaknienia, nudności, wymioty, zaparcia, biegunki, niedrożność jelita, zaczopowanie przewodów żółciowych. Czasem spotykane są zmiany alergiczne skóry, obrzęki twarzy, zapalenie spojówek, kaszel. U dzieci często stwierdza się niespokojny sen, nadmierna pobudliwość, niemożność skupienia uwagi. Rozpoznanie polega na wykryciu jej jaj w kale.