Pasożyty » ból brzucha

Lekko i zdrowo dzięki Digestive Enzymes

ela — Wed, 29 Apr 2009 11:47:22 +0000

Lokatorka Wrocławia to dusza towarzystwa, uwielbia schadzki z przyjaciółmi i krewnymi, kiedy można rozmawiać, a każdy przynosi jakieś przysmaki. Niestety nagle wystąpiły u niej problemy z systemem pokarmowym, zaczęła odbierać uczucie przepełnienia i to nie tylko po wielkich okazjach, ale po normalnym codziennym posiłku. Coraz częściej dokuczały jej wzdęcia, a nawet mdłości, przez co nie mogła zwyczajnie pracować i bez przerwy czuła się senna. Kobieta wyglądała jakby przybrała na wadze, jednak po zważeniu się okazywało się, że jej waga ciała nie uległa zmianie.

Zdesperowana i wykończona kiepskim samopoczuciem kobieta próbowała wszelkich ziół, herbatek, jednak nic nie przynosiło ulgi. W końcu poszła na konsultację do doktora, gdzie okazało się, że jej trzustka i wątroba nie są zdrowe. Gdy usłyszała, że musi zacząć rygorystycznie przestrzegać diety, zrezygnować ze podsmażanych, ostrych i tłustych dań, było to dla niej jak wyrok, bo przecież była prawdziwym łasuchem. Z tego względu czuła się smutna, nerwowa i stale wygłodzona, do czasu, aż napotkała swoją sąsiadkę, która współpracowała z firmą Calivita.

Gdy koleżanka usłyszała o jej kłopotach bez wahania podarowała jej Digestive Enzymes, ponieważ była przekonana, że właśnie ten preparat jej pomoże. Od czasu, gdy zaczęła stosować suplement diety poczuła jakby urodziła się na nowo. Przestały ją dręczyć wzdęcia, ból brzucha i uczucie przejedzenia w żołądku. Dzisiaj jak kiedyś może weselić się z rodzinnych schadzek i nie kłopotać się o zdrowie swojej wątroby oraz trzustki.

Źródło : „CaliNews”, lipiec 2007

Digestive Enzymes

ela — Wed, 29 Apr 2009 11:26:43 +0000

Pewna pani, która doznała problemów pokarmowych wypróbowała dodatek diety digestive enzymes, który od tej pory towarzyszył jej podczas każdego posiłku, a szczególnie, gdy zbliżał się czas świąt, czy też, kiedy oczekiwała większego przyjęcia, po którym nierzadko czuła przejedzenie i miała wzdęcia.

Gdy zbliżyła się Wigilia, jak zawsze jej stół wypełniło zwyczajowo dwanaście dań, ale tym razem prócz tego przygotowała wypróbowany przez nią suplement digestive enzymes, którym była tak bardzo oczarowana. Uczestnicy Wigilii z chęcią wypróbowali digestive enzymes i byli bardzo dodatnio zaskoczeni jego efekatmi. Nikt nie czuł się objedzony i nie miał problemów z żołądkiem, dzięki czemu również atmosfera była miła i wesoła, a święta nie skończyły się bólem brzucha, uczuciem wzdęcia czy biegunką.

Źródło : „Cali News”, marzec 2007

Balantidioza

ela — Thu, 23 Apr 2009 08:27:47 +0000

Balantidioza (Balantidium coli)
Balantidium coli pasożytuje w postaci trofozoitu i cysty. Obie wyżej wymienione formy Balantidium mają największe rozmiary spośród wszystkich pierwotniaków mających zdolność do prowadzenia pasożytniczego trybu życia na terenie organizmu człowieka. Trofozoit Balantidium coli osiąga wielkość 30-200 µm, cysta osiąga wielkość 45-90 µm, mikroskopowa identyfikacja tego pierwotniaka ze względu na wielkość i cechy charakterystyczne formy cysty i trofozoitu nie nastarcza wielu trudności analitykowi.
Trofozoit Balantidium coli o charakterystycznym gruszkowatym, asymetrycznym kształcie jest gęsto i równomiernie pokryty krótkimi rzęskami. Na biegunie przednim trofozoitu znajduje się cytostom, przez który pierwotniak pobiera substancje pokarmowe; natomiast na biegunie tylnym widoczny jest otwór (tzw. cytopyge), przez który usuwane są niestrawione resztki pokarmowe. Na terenie cytoplazmy trofozoitu widoczny jest charakterystyczny dla Balantidium coli aparat jądrowy złożony z dużego jądra o nerkowatym kształcie (tzw. macronucleus) oraz drugiego mniejszego jądra (micronucleus) leżącego po stronie wklęsłej jądra dużego. Na terenie cytoplazmy widoczne są również 2 wodniczki tętniące oraz liczne mniejsze wodniczki pokarmowe. Balantidioza – to choroba zakaźna, rozwijająca się w wyniku zakażenia pierwotniakiem Balantidium coli.

Objawy balantidiozy

biegunka z okresowo występującymi dużymi ilościami śluzu i krwi
nudności i wymioty
brak łaknienia
bóle brzucha
bóle głowy
utratę masy ciała
niedokrwistość w morfologii krwi

Cykl rozwojowy Balantidiozy

Pierwotniak ten jest szeroko rozpowszechniony i zakażenie typowo występuje u świń, które zarówno są rezerwuarem jak i gospodarzem pasożyta. Do zakażenia człowieka dochodzi drogą oralną, poprzez spożycie pożywienia lub wody skażonych świńskim kałem, który zawiera cysty Balantidium coli. Opisywano również zakażenia drogą bezpośredniego kontaktu z osobą zakażoną. Połknięte cysty uwalniają trofozoity, które przebywają i namnażają się w świetle jelita grubego, powodując jej naciek zapalny z ogniskową martwicą i wytworzeniem owrzodzeń. U większości chorych przebiega to bezobjawowo, jednak u niektórych pojawia się biegunka – główny objaw choroby. Choroba bardzo rzadko przebiega z objawami krwawienia z przewodu pokarmowego, który może imitować czerwonkę. Nigdy w przebiegu balantidiozy nie dochodzi do zajęcia drogą krwi innych narządów (jak ma to miejsce w pełzakowicy).

Sarkocystoza

ela — Tue, 21 Apr 2009 11:47:28 +0000

Sarcocystis hominis jest rzadko występującym chorobotwórczym pierwotniakiem z rodziny Sarcocystidae (podtyp Coccidia), który wywołuje u człowieka tak zwaną sarkocystozę – chorobę atakującą jelito cienkie przewodu pokarmowego oraz tkankę mięśniową. Zarażenia nim obserwuje się na całym świecie.
Częstość zarażenia w Polsce jest niedostatecznie poznana – szacuje się ją na kilkanaście procent, przy czym większą ilość zarażeń obserwuje się u dzieci.

Jak dochodzi do zarażenia

Do zarażenia pierwotniakiem Sarcocystis hominis dochodzi przez jamę ustną, poprzez połknięcie sporocysty wraz z zarażoną nimi wodą lub pokarmem. Do zarażenia może dojść również poprzez spożycie mięsa zarażonego sarkocystami Sarcocystis hominis.

Objawy zarażenia Sarcocystis hominis

Sarcocystis hominis powoduje u człowieka tak zwaną sarkocystozę [sarcocystosis] przewodu pokarmowego i/lub mięśni.
W stadium ostrym tej choroby obserwuje się:

biegunkę
bóle brzucha
podwyższoną temperaturę ciała

W postaci przewlekłej sarkocystozy, kiedy pierwotniak może zagnieżdżać się w tkance mięśniowej różnych części ciała, odnotowuje się:

bóle mięśniowe
utratę łaknienia
złe samopoczucie
stany podgorączkowe
możliwe są również zarażenia Sarcocystis hominis przebiegające bezobjawowo

Cykl rozwojowy Sarcocystis hominis

Wyodrębnia się w nim etapy rozmnażania bezpłciowego (zachodzące w mięśniach) oraz etapy rozmnażania płciowego przebiegające w świetle jelita. W cyklu rozwojowym Sarcocystis hominis można wyróżnić stadia rozwojowe takie jak: sporocysta, sporozoit, schizont, merozoit, mikro- i makrogamety, zygota, oocysta i inne. Sporocysta po dostaniu się do organizmu człowieka przekształca się w sporozoity, które w komórkach nabłonkowych jelita cienkiego przechodzą w schizonty. Schizonty po wielokrotnym podziale rozpadają się na merozoity, które przekształcają się w mikro- i makrogamety, bądź wraz z makrofagami krwi przedostają się do tkanki mięśniowej (np. jelit) tworząc tam wypełnione bradyzoitami sarkocysty. W procesie rozmnażania płciowego mikrogametocyty wytwarzają mikrogamety a makrogametocyty tworzą makrogamety. Gamety łączą się tworząc zygotę, która otacza się otoczką i w wyniku tego powstaje oocysta. Następnie cysta zostaje wydalona z kałem, gdzie w środowisku zewnętrznym podlega dalszym podziałom tworząc inwazyjną sporocystę.

Lamblie

ela — Tue, 21 Apr 2009 08:14:16 +0000

Lamblia (Giardia duodenalis) to pierwotniak pasożytujący głównie w jelitach (głównie w dwunastnicy i przewodach żółciowych). Lamblie to pierwotniak, zamieszkuje przewód pokarmowy głównie dwunastnice, drogi żółciowe. 1 cm długości mieści 1000 sztuk lamblii. Lamblie przytwierdzają się do jelita. Obecność lamblii powoduje problemy trawienne, alergie, brak składników odżywczych. Co 10 – ty zarażony lamblią czuje się źle reszta osób nie przejawia objawów. Wykrycie lamblii jest trudne.

Jedna kuracja jest nieskuteczna, ponieważ cysty lamblii mogą przetrwać i z nich mogą powstać kolejne formy inwazyjne.

W przewodzie pokarmowym jest powszechne nosicielstwo lamblii.
Muchy mogą przenosić cysty lamblii, woda wodociągowa jest również niebezpieczna. Zdarzają się epidemie wody pitnej zarażonej cystą lamblii

Lamblie mogą wytwarzać toksyny

Lamblia występuje w przewodach żółciowych i może zagrażać wątrobie, może być również podrażnienie trzustki, czyli jest możliwe przeniesienie lamblii na trzustkę.

Bakteria czy pasożyty, które siedzą w nas jedzą pokarm spożywany przez nas i muszą ten pokarm również wydalać, jest to bardzo toksyczne. dla naszego organizmu. Gronkowca, czy lamblie jest trudno wytępić. Dlatego bardzo ważna jest higiena, sposób obserwowania samego siebie.
Toksyny wywołane przez pasożyty powodują:

obniżenie hemoglobiny
nieprzyjemny zapach z buzi
wzdęcia
zaburzenie dotlenienia
zatrucie toksyczne organizmu

Lamblia powoduje kamienice woreczka żółciowego, problemy z trzustką, dwunastnicą
Lamblie uwielbiają cukier, produkty rafinowane itp. jest to sposób odżywiania, który je bardzo wzmacnia. Jeśli ktoś lubi taki rodzaj diety jest o wiele bardziej narażony na inwazyjne infekcje, które powoduje ten pierwotniak.

Badania wykonywane na obecność lamblii:

Badanie kału na cysty jest mało czułe, może być powtarzane częsta, a te lamblie mogą być,
badania na poziomie komórkowym są bardziej czułe
testy immunoenzymatyczne gdzie poszukuje się w kale specyficznych enzymów, produkowanych przez tropozoid, czułość tego badania jest o wiele wyższa i wynosi mniej więcej 89-96%

Dzikie zwierzęta i zwierzęta domowe są gospodarzami dla lamblii

Lamblioza to choroba pasożytnicza powstająca w wyniku zakażenia lambliami jelita cienkiego i wątroby. Zarażenia człowieka lambliami nie zawsze daje kliniczne oznaki zachorowania. W większości przypadków, ludzie są zdrowymi nosicielami.

Objawy lambliozy

ból przypominający wrzodowy lub kolkę wątrobową atak kamieni żółciowych)
biegunka
zaparcia
okresowo obfite i mocno cuchnące stolce
stan podgorączkowy
wysypka alergiczna
niedokrwistość
zakażenie jelit
zakażenie wątroby
burczenie w brzuchu
zgaga

Zakażenie jelit może przebiegać z poczuciem ogólnego wyczerpania. W badaniu rentgenowskim wykrywa się deformację opuszki dwunastnicy, naruszenie pracy pęcherza żółciowego. Rzadziej spotyka się bóle w prawej części biodra. Często zakażenie wątroby przy lambiozie przejawia się w postaci zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia przewodów żółciowych, zapalenia jelita cienkiego i okrężnicy i ich połączenia, a nawet martwicy wątroby. Lambiotycznemu zapaleniu pęcherzyka żółciowego towarzyszy ból w postaci ostrej kolki wątrobowej lub tępe i ciągłe bóle, nasilające się w trakcie jedzenia. Niekiedy bywają wymioty żółcią i płynami, śliniotok, rozwolnienie, żółtaczka oraz podwyższenie temperatury. Lambiotyczne zapalenie pęcherzyka żółciowego bez wystąpienia powtórnej infekcji imituje kamienice żółciową. Naruszenie ze strony systemu sercowo-naczyniowego objawia się podwyższoną pobudliwością czynności serca. Intoksykacja przejawia się zaburzeniem systemu nerwowego w postaci męczenia się, rozdrażnienia lub apatii, płaczliwości, bólów głowy , skokami temperatury, zwolnieniem rozwoju u dzieci, zaburzeniami przemiany materii i chudnięciem. Przy tym można zaobserwować drżenie pleców, zwiększona potliwość.

Jak dochodzi do zarażenia

Do zarażenia dochodzi po spożyciu zarażonej żywności, wody pitnej, a także podczas analnych kontaktów seksualnych. Ryzyko zachorowania zwiększa się u osób z osłabiona odpornością. Choroba może prowadzić do zaburzenia wchłaniania w jelicie cienkim tłuszczów i węglowodanów, witamin B12, A, kwasu foliowego, co prowadzi do niedożywienia i anemii. W jelitach człowieka lamblie tworzą cysty, które mają formę owalną o długości 10 – 14 um. Rozprzestrzenianiu lamblii sprzyjają złe warunki sanitarne.

Cykl rozwojowy lamblii

Tasiemiec karłowaty

ela — Mon, 20 Apr 2009 08:52:58 +0000

Tasiemiec karłowaty (Hymenolepis diminuta)

Stosunkowo mały, o długości 2-5 cm, ma główkę zaopatrzona w przyssawki i haczyki. Jest to częsty pasożyt szczurów i myszy i również dość częsty u człowieka, głównie w środowiskach zamkniętych, zwłaszcza dziecięcych. Wywołuje chorobę zwana hymenolepiozą. Cały cykl rozwojowy może odbywać się w jednym żywicielu. Jaja uwalniane w świetle jelita z rozpadających się końcowych członów są częściowo wydalane mną zewnątrz, częściowo wnikają do błony śluzowej, gdzie dojrzewają. Uwalniające się z nich cysticerkoidy dają początek strobili tasiemca. Rozwój tasiemca trwa 3-4 tygodnie. Jaja mogą się przenosić z człowieka na człowieka, przez zakażone nimi ręce, żywność, wodę, owady, a także może nastąpić samozakażenie. Tasiemiec karłowaty doprowadza do mniej lub bardziej rozległego uszkodzenia kosmków jelita cienkiego przez rozwijające się w nich cystticerkoidy. Działanie toksyn i alergenów wydalanych przez tasiemca nie jest dostatecznie poznane. Z obserwacji klinicznych wynika, że u człowieka intensywność zarażenia jest regulowana przez mechanizmy immunologiczne. U osób dorosłych intensywność zarażenia jest zwykle niewielka, a objawy kliniczne skąpe. U dzieci natomiast liczba jaj pasożyta wydalana z kałem okresowo się wchłania, często w zależności od stanu zdrowotnego dziecka. Dzieci małe lub niedożywione mają zwykle inwazje bardzo intensywne.

Objawy zarażenia się tasiemcem karłowatym u dzieci

utrata łkania
ubytek masy ciała
wymioty
ból brzucha
niepokój ruchowy
drgawki
zaburzenia snu

Anisakioza

ela — Thu, 16 Apr 2009 08:26:56 +0000

Anisakioza (Anisakis simplex) jest inwazją nicieni z rodziny Anisakidae. Nicienie te rozwijają się kolejno w morskich skorupiakach, rybach i ssakach i są dość pospolite w wielu rejonach świata. Człowiek zaraża się przypadkowo spożywając surowe zarażone ryby morskie np. zielone śledzie lub sushi. Larwy wielkości 2 cm, penetrują błonę śluzową żołądka powodując kurczowe bóle brzucha i wymioty już w kilka godzin po spożyciu ryb. Mniej więcej w tydzień po inwazji pasożyty przemieszczają się do jelita cienkiego, powodując gwałtowne objawy ze strony brzucha, zmuszające niekiedy do laparoskopii lub laparotomii. Częstym powikłaniem anizakidozy jest perforacja jelita i anizakidoza jamy otrzewnej. Ponieważ nie ma skutecznych anthelmintyków przeciwko Anisakis, leczenie polega na usunięciu pasożyta metodą endoskopową lub chirurgiczną. Możliwe jest rozpoznanie inwazji badaniem seroligicznym. Anisakiozie zapobiega się przez mrożenie rybmorskich ( -20 stopni Celcjusza przez 60 h zabija larwy) lub lepiej przez usuwanie zarażonych trzewi ryb bezpośrednio po ich odłowieniu.