Pasożyty » cykl rozwojowy

Lamblie

ela — Tue, 21 Apr 2009 08:14:16 +0000

Lamblia (Giardia duodenalis) to pierwotniak pasożytujący głównie w jelitach (głównie w dwunastnicy i przewodach żółciowych). Lamblie to pierwotniak, zamieszkuje przewód pokarmowy głównie dwunastnice, drogi żółciowe. 1 cm długości mieści 1000 sztuk lamblii. Lamblie przytwierdzają się do jelita. Obecność lamblii powoduje problemy trawienne, alergie, brak składników odżywczych. Co 10 – ty zarażony lamblią czuje się źle reszta osób nie przejawia objawów. Wykrycie lamblii jest trudne.

Jedna kuracja jest nieskuteczna, ponieważ cysty lamblii mogą przetrwać i z nich mogą powstać kolejne formy inwazyjne.

W przewodzie pokarmowym jest powszechne nosicielstwo lamblii.
Muchy mogą przenosić cysty lamblii, woda wodociągowa jest również niebezpieczna. Zdarzają się epidemie wody pitnej zarażonej cystą lamblii

Lamblie mogą wytwarzać toksyny

Lamblia występuje w przewodach żółciowych i może zagrażać wątrobie, może być również podrażnienie trzustki, czyli jest możliwe przeniesienie lamblii na trzustkę.

Bakteria czy pasożyty, które siedzą w nas jedzą pokarm spożywany przez nas i muszą ten pokarm również wydalać, jest to bardzo toksyczne. dla naszego organizmu. Gronkowca, czy lamblie jest trudno wytępić. Dlatego bardzo ważna jest higiena, sposób obserwowania samego siebie.
Toksyny wywołane przez pasożyty powodują:

obniżenie hemoglobiny
nieprzyjemny zapach z buzi
wzdęcia
zaburzenie dotlenienia
zatrucie toksyczne organizmu

Lamblia powoduje kamienice woreczka żółciowego, problemy z trzustką, dwunastnicą
Lamblie uwielbiają cukier, produkty rafinowane itp. jest to sposób odżywiania, który je bardzo wzmacnia. Jeśli ktoś lubi taki rodzaj diety jest o wiele bardziej narażony na inwazyjne infekcje, które powoduje ten pierwotniak.

Badania wykonywane na obecność lamblii:

Badanie kału na cysty jest mało czułe, może być powtarzane częsta, a te lamblie mogą być,
badania na poziomie komórkowym są bardziej czułe
testy immunoenzymatyczne gdzie poszukuje się w kale specyficznych enzymów, produkowanych przez tropozoid, czułość tego badania jest o wiele wyższa i wynosi mniej więcej 89-96%

Dzikie zwierzęta i zwierzęta domowe są gospodarzami dla lamblii

Lamblioza to choroba pasożytnicza powstająca w wyniku zakażenia lambliami jelita cienkiego i wątroby. Zarażenia człowieka lambliami nie zawsze daje kliniczne oznaki zachorowania. W większości przypadków, ludzie są zdrowymi nosicielami.

Objawy lambliozy

ból przypominający wrzodowy lub kolkę wątrobową atak kamieni żółciowych)
biegunka
zaparcia
okresowo obfite i mocno cuchnące stolce
stan podgorączkowy
wysypka alergiczna
niedokrwistość
zakażenie jelit
zakażenie wątroby
burczenie w brzuchu
zgaga

Zakażenie jelit może przebiegać z poczuciem ogólnego wyczerpania. W badaniu rentgenowskim wykrywa się deformację opuszki dwunastnicy, naruszenie pracy pęcherza żółciowego. Rzadziej spotyka się bóle w prawej części biodra. Często zakażenie wątroby przy lambiozie przejawia się w postaci zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia przewodów żółciowych, zapalenia jelita cienkiego i okrężnicy i ich połączenia, a nawet martwicy wątroby. Lambiotycznemu zapaleniu pęcherzyka żółciowego towarzyszy ból w postaci ostrej kolki wątrobowej lub tępe i ciągłe bóle, nasilające się w trakcie jedzenia. Niekiedy bywają wymioty żółcią i płynami, śliniotok, rozwolnienie, żółtaczka oraz podwyższenie temperatury. Lambiotyczne zapalenie pęcherzyka żółciowego bez wystąpienia powtórnej infekcji imituje kamienice żółciową. Naruszenie ze strony systemu sercowo-naczyniowego objawia się podwyższoną pobudliwością czynności serca. Intoksykacja przejawia się zaburzeniem systemu nerwowego w postaci męczenia się, rozdrażnienia lub apatii, płaczliwości, bólów głowy , skokami temperatury, zwolnieniem rozwoju u dzieci, zaburzeniami przemiany materii i chudnięciem. Przy tym można zaobserwować drżenie pleców, zwiększona potliwość.

Jak dochodzi do zarażenia

Do zarażenia dochodzi po spożyciu zarażonej żywności, wody pitnej, a także podczas analnych kontaktów seksualnych. Ryzyko zachorowania zwiększa się u osób z osłabiona odpornością. Choroba może prowadzić do zaburzenia wchłaniania w jelicie cienkim tłuszczów i węglowodanów, witamin B12, A, kwasu foliowego, co prowadzi do niedożywienia i anemii. W jelitach człowieka lamblie tworzą cysty, które mają formę owalną o długości 10 – 14 um. Rozprzestrzenianiu lamblii sprzyjają złe warunki sanitarne.

Cykl rozwojowy lamblii

Tasiemiec psi

ela — Mon, 20 Apr 2009 10:06:58 +0000

Tasiemiec psi (Dipylidium caninum)

Jest najbardziej pospolitym tasiemcem psów, kotów, lisów oraz innych zwierząt mięsożernych. Rozwój tasiemca psiego jest skomplikowany. Żywicielami pośrednimi są wszy i pchły, które pobierają ze środowiska jaja tasiemca. W ciele żywicieli pośrednich odbywa się stopniowe przekształcanie jaj tasiemca i wraz z rozwojem żywiciela do osobnika dojrzałego, jajo przekształca się w postać inwazyjną, mogącą zarazić żywiciela ostatecznego (psa, kota), bądź przypadkowego (człowieka). warunkującymi przekształcenie się Zarażenie człowieka tasiemcem psim następuje stosunkowo rzadko, ale zdarzają się tego typu inwazje i nie należy lekceważyć tej jednostki chorobowej. Niekiedy pasożytem mogą zarazić się osoby dorosłe. Najczęściej jednak zdarza się to u dzieci, które po zabawie z zarażonymi zwierzętami nie myją rąk, całują zwierzęta, biorą palce do ust, oblizują zbierane z ziemi i podłóg zanieczyszczone przedmioty lub też biorą do ust zanieczyszczone pasożytami zabawki bądź pokarm.

Objawy choroby tasiemca psiego u zwierząt

wymioty
biegunka
powiększony brzuch
wychudzenie i zahamowanie wzrostu w wyniku mechanicznego uszkadzania błony śluzowej jelita utrudniającego trawienie i wchłanianie oraz pozbawiania żywiciela przez pasożyta wielu ważnych substancji niezbędnych do prawidłowego rozwoju
objawy nerwowe, będące efektem oddziaływania na układ nerwowy metabolitów (neurotoksyn) wydzielanych przez tasiemca.
matowienie sierści na zwierzęciu

Przebieg choroby

Psy, koty, lisy i inne zwierzęta mięsożerne są żywicielami ostatecznymi tasiemca psiego, u których pasożyt ten zamyka swój cykl rozwojowy. Postać dojrzała tasiemca umiejscawia się w jelicie cienkim żywiciela ostatecznego, a gdy uzyska dojrzałość płciową następuje rozmnażanie i człony maciczne wypełnione jajami, odłączają się od ciała tasiemca i są wydalane z przewodu pokarmowego poza organizm żywiciela biernie z kałem, ale również aktywnie wypełzając z odbytu i przytwierdzając się do sierści okolicy okołoodbytowej. Człony tasiemca są koloru białego, a swoim kształtem przypominają pestkę ogórka, dyni lub ziarna ryżu i mają zdolność do kurczenia się i poruszania przez krótki okres. Wydalone do środowiska człony tasiemca po pewnym czasie wysychają i rozpadają się, uwalniając przy tym pakiety jaj zawarte w torebkach, które muszą zostać pobrane przez żywicieli pośrednich, aby mogły się z nich dalej rozwinąć osobniki potomne.

Jak dochodzi do zarażenia

Szczególnie częste występowanie tasiemczycy u zwierząt mięsożernych wynika z szerokiego rozprzestrzenienia w środowisku wszołów i pcheł. Zwierzęta mięsożerne drapią się, wylizują i gryzą swędzącą sierść zębami, przez co może dojść do połknięcia dorosłego osobnika wszoła lub pchły, w ciele którego znajduje się inwazyjna postać tasiemca psiego. Młodociane postacie tasiemców dostawszy się do przewodu pokarmowego żywiciela ostatecznego wraz z połkniętym wszołem lub pchłą, przekształcają się wkrótce w dojrzałe tasiemce. Po 2-3 tygodniach od chwili zarażenia zwierzę wydala pierwsze człony maciczne z jajami.

U kogo najczęściej występuje choroba

Zarażenie człowieka rzadko dochodzi do skutku. Może ono nastąpić gdy wszoł lub pchła, w ciele których znajdują się inwazyjne postaci tasiemca psiego, zostaną przypadkowo pobrane przez człowieka i dostaną się do przewodu pokarmowego, gdzie w jelicie cienkim następuje rozwój tasiemca do postaci dorosłej. Najczęściej jednak zarażenie dotyczy dzieci, które po zabawie z zarażonymi zwierzętami nie myją rąk, całują zwierzęta, biorą palce do ust, oblizują zbierane z ziemi i podłóg zanieczyszczone przedmioty lub też biorą do ust zanieczyszczone wszołami lub pchłami zabawki bądź pokarm. Zarażenie tasiemcem psim u osób dorosłych na ogół przebiega bezobjawowo.

Objawy zarażenia tasiemcem u dzieci

zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: jak objawy niestrawności, utrata apetytu, bóle brzucha i wymioty w wyniku drażnienia i uszkadzania błony śluzowej jelita
zaburzenia nerwowe spowodowane metabolitami (neurotoksynami) wydzielanymi przez tasiemca

Cykl rozwojowy tasiemca psiego

Tasiemiec karłowaty

ela — Mon, 20 Apr 2009 08:52:58 +0000

Tasiemiec karłowaty (Hymenolepis diminuta)

Stosunkowo mały, o długości 2-5 cm, ma główkę zaopatrzona w przyssawki i haczyki. Jest to częsty pasożyt szczurów i myszy i również dość częsty u człowieka, głównie w środowiskach zamkniętych, zwłaszcza dziecięcych. Wywołuje chorobę zwana hymenolepiozą. Cały cykl rozwojowy może odbywać się w jednym żywicielu. Jaja uwalniane w świetle jelita z rozpadających się końcowych członów są częściowo wydalane mną zewnątrz, częściowo wnikają do błony śluzowej, gdzie dojrzewają. Uwalniające się z nich cysticerkoidy dają początek strobili tasiemca. Rozwój tasiemca trwa 3-4 tygodnie. Jaja mogą się przenosić z człowieka na człowieka, przez zakażone nimi ręce, żywność, wodę, owady, a także może nastąpić samozakażenie. Tasiemiec karłowaty doprowadza do mniej lub bardziej rozległego uszkodzenia kosmków jelita cienkiego przez rozwijające się w nich cystticerkoidy. Działanie toksyn i alergenów wydalanych przez tasiemca nie jest dostatecznie poznane. Z obserwacji klinicznych wynika, że u człowieka intensywność zarażenia jest regulowana przez mechanizmy immunologiczne. U osób dorosłych intensywność zarażenia jest zwykle niewielka, a objawy kliniczne skąpe. U dzieci natomiast liczba jaj pasożyta wydalana z kałem okresowo się wchłania, często w zależności od stanu zdrowotnego dziecka. Dzieci małe lub niedożywione mają zwykle inwazje bardzo intensywne.

Objawy zarażenia się tasiemcem karłowatym u dzieci

utrata łkania
ubytek masy ciała
wymioty
ból brzucha
niepokój ruchowy
drgawki
zaburzenia snu

Tasiemiec uzbrojony

ela — Mon, 20 Apr 2009 08:34:19 +0000

Tasiemiec uzbrojony (Taenia solium)

Ma główkę zaopatrzoną w 4 przystawki oraz podwójny wieniec haczyków, jego długość wynosi od 4-6 m. Człony przejrzałe są wydalane z kałem, człowiek zaraża się jedząc surowe lub niedogotowane mięso wieprzowe, także jego przetwory. Może również zarazić się bezpośrednio jajami tasiemca drogą ustną. Rozwijające się jaja, wągry mogą się umiejscawiać w różnych tkankach. Wągrzyca narządów miąższowych, mięśni tkanki podskórnej przebiega zwykle bezobjawowo, natomiast zmiany węgrzycowe w mózgu lub gałce ocznej powodują ciężkie następstwa. Tasiemiec uzbrojony różni się od tasiemca nieuzbrojonego tym, że skoleks jego jest uzbrojony w podwójny wieniec haczyków, strobila jest krótsza (2-4 m, 800-900 członów), człony maciczne odrywane są po kilka i wydalane są biernie z kałem. Jaja tasiemca wydalane z kałem mogą zarażać człowieka, jednakże naturalnym żywicielem pośrednim jest świnia. Tasiemiec uzbrojony dorasta do pełnej długości w ciągu dwóch miesięcy i przebywa w jelicie cienkim człowieka kilka lub kilkanaście lat.

Cykl rozwojowy tasiemca uzbrojonego

Tasiemiec nieuzbrojony

ela — Mon, 20 Apr 2009 08:03:12 +0000

Tasiemiec nieuzbrojony (Taenia saginata)

Tasiemce mają kształt wydłużonej, płaskiej tasiemki czy wstążki. Składają się z małej główki zaopatrzonej w narządy czepne, krótkiej szyjki i przeważnie licznych członów. Pokarm pobierają powierzchnia całego ciała na drodze osmozy. Mają dość dobrze rozwinięty układ wydalniczy i najlepiej rozwinięty układ rozrodczy, przy czym w każdym członie znajduje się narząd męski i żeński (obojnactwo) Dojrzałe człony wypełnione dużą ilością jaj, odrywają się od wstążki tasiemca i są wydalane z kałem. Dalszy rozwój do postaci inwazyjnego wągra odbywa się w żywicielu pośrednim, głównie w mięśniach, ale także w wątrobie, mózgu i innych narządach. Wągier ma kształt pęcherzyka i zawiera płyn oraz główkę. Choroba wywołana przez wągry nazywana jest wągrzycą. Tasiemczyce maja powszechny zasięg geograficzny. W Polsce poważniejsze znaczenie maja choroby wywołane przez tasiemce: nieuzbrojonego, uzbrojonego i karłowatego.

Jak dochodzi do zarażenia.

Żywicielem tasiemca nieuzbrojonego jest człowiek, natomiast postacie larwalne pasożyta rozwijają się u bydła. Człowiek zaraża się tasiemcem jedząc surowe lub niedogotowane mięso. Tasiemiec pasożytuje w jelicie cienkim u człowieka , ma długość 0d 4 – 10 m i składa się z ok. 2000 członów. Końcowe człony maciczne wypełzają czynnie przez odbyt na zewnątrz. Każdy człon zawiera blisko 100 tys. jaj, które łatwo rozprzestrzeniają się w środowisku zewnętrznym; w skażonej ziemi mogą przebywać ponad rok. Jaja tasiemca rozwijają się dalej wyłącznie u bydła w ciągu 10-12 tygodni powstaje z nich postać pęcherzykowa (wągier), jest to pęcherzyk, wielkości ok. 7×4 mm, wypełniony płynem i zawierający inwazyjna główkę tasiemca. Po 3 miesiącach od dnia zarażenia tasiemiec dorasta do pełnej długości; wówczas zaczyna się wydalanie członów macicznych. Tasiemiec nieuzbrojony może przebywać w jelicie człowieka do kilkudziesięciu lat, samoistne wyleczenie następuje rzadko.

Węgorek jelitowy

ela — Fri, 17 Apr 2009 10:59:09 +0000

w Polsce występują rzadko, został do nas przywleczony z krajów tropikalnych. Jest to nieduży, triploidalny pasożyt jelita cienkiego, przy czym pasożytują tylko samice. Wywołuje on chorobę – węgorczycę (strongyloidoza). Zarażenie człowieka następuje przez zetknięcie skóry z nitkowatymi inwazyjnymi larwami pasożyta. Przenikanie larw przez skórę odbywa się podobnie jak w przypadku zakażenia tęgoryjcem dwunastnicy. Objawy chorobowe dotyczą przede wszystkim przewodu pokarmowego.

Węgorek jelitowy (Strongyloides stercoralis) jest jednym z niewielu pasożytów, które mogą prowadzić oprócz pasożytniczego również wolno żyjący tryb życia zwykle w glebie bogatej w materiał organiczny. występuje w krajach zwrotnikowych i podzwrotnikowych. Zarażenie człowieka następuje przez zetkniecie skóry z nitkowatymi inwazyjnymi larwami pasożyta. Objawy chorobowe dotyczą przede wszystkim układu pokarmowego.
Pasożytnicza samica węgorka jest drobnym nicieniem o długości nieco ponad 2 mm, pasożytuje w błonie śluzowej dwunastnicy i jelita czczego, rzadziej w tkance płucnej. Z jaj o delikatnej błoniastej otoczce, składanych w tkance wylęgają się larwy rabditopodobne; są one wydalane z kałem ub odksztuszanie. Niekiedy larwy rabditopodobne jeszcze w jelicie lub w okolicy odbytu rozwijają się do stadium larw filariopodobnych, takie larwy są inwazyjne i mogą zarażać tego samego lub innego żywiciela. Zarażanie żywiciela może utrzymywać się przez dziesiątki lat. Węgorek jelitowy wywołuje chorobę zwaną węgorzycą

Jak dochodzi do zarażenia węgorkiem jelitowym?

Larwy węgorka wnikające przez skórę stóp, pośladków pozostawiają zmiany skórne o charakterze rumieni wędrujących, swędzących i zanikających w ciągu kilku godzin lub dni. Krótkotrwałe rumieniowe zmiany linijne w okolicy skóry brzucha i odbytu powstają w wyniku autoinwazji u osoby już zarażonej. Wędrówce węgorka przez miąższ płucny mogą towarzyszyć zwiewne nacieki Lfflera. Mało intensywne inwazje Strongyloides powodują tylko niewielkie zmiany błony śluzowej i jelita cienkiego.

Po wniknięciu przez skórę larwa węgorka z krwią przedostaje się do serca, następnie do płuc, tchawicy, gardła, gdzie zostaje połknięta i przez przełyk, żołądek przechodzi do jelita cienkiego. Poszczególnym etapom wędrówki larwy towarzyszą objawy chorobowe.

Objawy węgorka jelitowego

bóle brzucha
biegunka
świąd odbytu
zmiany skórne
uczucie osłabienia
pobudzenie
kaszel
duszności

Masywne inwazje powodują zmiany w postaci wrzodziejącego, a niekiedy krwotocznego nieżytu dwunastnicy i jelita czczego.

Jak rozpoznać chorobę?

Rozpoznanie węgorczycy opiera się na wykryciu larw w kale, ślinie, moczu czy treści dwunastniczej. W stolcu mogą być obecne jaja węgorka.

Objawy chorobowe węgorczycy

1. Objawy skórne, jakie towarzyszą przenikaniu przez skórę:

bolesność w miejscu wniknięcia larwy
obrzęk,
zaczerwienienie
Larwa wycina bowiem w skórze tunel skierowany do najbliższego naczynia krwionośnego

2. Objawy towarzyszące obecności larw w płucach:

objawy zapalne tchawicy,
oskrzeli i płuc

3. Objawy towarzyszące zagnieżdżeniu larwy się w jelitach:

bezsenność,
drażliwość,
brak apetytu,
bóle brzucha,
biegunka,
anemia, spadek masy ciała, aż do ciężkiego wyniszczenia organizmu

4. Objawy ze strony jamy brzusznej

Objawy ze strony jamy brzusznej są mało charakterystyczne, podobne do tych, które spotyka się w chorobie wrzodowej dwunastnicy lub w przewlekłych nieżytach dwunastnicy i jelita cienkiego:

bóle w nadbrzuszu
nudności
brak łaknienia
biegunki
ogólne złe poczucie chorego

Uwaga!!! larwy mogą zagnieździć się także w pęcherzyku żółciowym, sercu, nerkach czy mózgu.

Jak można zapobiegać węgorkowi?

przestrzegać higienę osobistą
nosić obuwie i rękawice, przy robotach ziemnych
sanitarna ochrona gleby przed zanieczyszczeniami fekaliami ludzkimi
wodę przeznaczoną do picia należy przegotować

Leczenie: u lekarza, niezbędne są kontrole skuteczności leczenia. Węgorek jest bardzo oporny na leczenie, trzeba więc je kilkukrotnie powtarzać.

Cykl rozwojowy węgorka jelitowego

W pasożytniczym cyklu rozwojowym samce z reguły nie występują. Larwy rabditopodobne wylęgają się z delikatnej błoniastej otoczki jajowej już w błonie śluzowej jelita. Larwy mają około 250 pm, krótką jamę gębową oraz rozdwojony koniec ciała. Larwy rabditopodobne mogą przejść w inwazyjne larwy filariopodobne w przewodzie pokarmowym człowieka (endoautoinwazja) lub w okolicy odbytu (egzoautoinwazja).

Larwy filariopodobne są dłuższe, mają około 55 i-im, długi przełyk, pozbawiony rozszerzeń charakterystycznych dla larw rabditopodobnych. Inwazyjne larwy filariopodobne wnikają do człowieka przez skórę i odbywają wędrówkę podobną jak larwy glisty ludzkiej, dzięki autoinwazji endo lub egzogennej inwazja węgorka może utrzymywać się dziesiątki lat. W cyklu wolno żyjącym węgorka występują samice i samce, jaja. larwy rabditopodobne i filariopodobne. Pokolenia wolno żyjące rozwijają się w glebie lub na pożywce sztucznej przy odpowiedniej wilgotności i temperaturze. Występuje endemicznie w pewnych rejonach świata (Półwysep Indochiński, Afryka Równikowa, Ameryka Środkowa).