Objawy i następstwa bąblowicy zależą od lokalizacji larw oraz ich wielkości i liczby pęcherzy.

1.W bąblowicy wątroby objawy:

2.  Ucisk na naczynia krwionośne:

• nadciśnienie wrotne

3.  Ucisk na przewody żółciowe prowadzi do:

4.  Bąblowica płuc w początkowym stadium wykrywana jest na ogół przypadkowo, w trakcie rutynowych badań rentgenowskich płuc. Duże i liczne pęcherze, prowadzące do zmian wskutek ucisku pęcherzy na tkankę płucną i zapalenia jej miąższu, dają wyraźne objawy kliniczne, jak:

5. Przy lokalizacji larw w śledzionie dochodzi do powiększenia narządu oraz wtórnych infekcji.
6. Przy lokalizacji larw w nerce, również następuje:

7. Larwy umiejscowione w kościach mogą prowadzić do rozpuszczenia tkanki kostnej.
8. Najwcześniejsze i najbardziej dotkliwe objawy kliniczne dają pęcherze umiejscowione w mózgu lub gałce ocznej, sugerujące guzy nowotworowe tych narządów.

Usadowienie larwy w tak ważnych dla życia narządach, może doprowadzić do śmierci żywiciela pośredniego, ponieważ zdarza się, że nie uda się w odpowiednim czasie zdiagnozować inwazji bąblowcowej i podjąć stosownego leczenia. Leczenie farmakologiczne nie zawsze przynosi oczekiwany skutek, nie zawsze można też operacyjnie usunąć pęcherz bąblowcowy ze względu na powierzchnię zajmowaną przez pęcherz, brak dostępu operacyjnego lub bliskość innych tkanek i niebezpieczeństwo ich uszkodzenia, a przypadkowe pęknięcie pęcherza podczas jego operacyjnego usuwania może doprowadzić do bąblowicy wtórnej. Pęknięcie pęcherza i wystąpienie bąblowicy wtórnej może nastąpić również samoistnie, gdy pęcherz osiągnie na tyle duże rozmiary, że narządy bądź tkanki, w których się usadowiła larwa nie pozwalają już na dalszy rozrost pęcherza lub na skutek urazu mechanicznego. Bąblowica wtórna polega na rozsianiu protoskoleksów po organizmie żywiciela, co może doprowadzić do wstrząsu anafilaktycznego, a to kończy się na ogół śmiercią.

Chorobę zwaną bąblowicą (Echinococcosis) wywołują larwalne postacie tasiemca bąblowcowego (Echinococcus granulosus lub Echinococcus multilocularis). Źródłem ich są na ogół zarażone postacią dojrzałą tasiemca psy, koty, lisy i wilki. Zarażone zwierzęta wydalają jaja i zanieczyszczają tym samym środowisko zewnętrzne. Człowiek może zarazić się tasiemcem bąblowcowym poprzez bezpośredni kontakt z zarażonym zwierzęciem domowym, dotyczy to zwłaszcza dzieci, które podczas zabaw ze zwierzętami poprzez ręce lub przedmioty zanieczyszczone jajami tasiemca przenoszą je do swoich ust. Pośrednim źródłem zarażenia mogą być również nie myte warzywa i owoce, zwłaszcza rośliny i owoce leśne oraz inne zabrudzone, bądź niehigienicznie przygotowane pokarmy. Gryzonie i drobne ssaki oraz surowe mięso i trzewia innych zwierząt mogą natomiast stanowić źródło zarażenia dla zwierząt domowych, które zjadając pokarm z inwazyjnymi formami pasożyta, ulegają zarażeniu tasiemcem i wydalają jaja do swojego otoczenia. Zarażenie człowieka jajami tasiemca bąblowcowego nie musi jednak zakończyć się chorobą, gdyż zależy to od indywidualnej odporności organizmu, a nie każda wykluta z jaja larwa tasiemca znajdzie w organizmie człowieka odpowiednie warunki do dalszego rozwoju. Poza tym tylko nieliczne zwierzęta są zarażone tasiemcem, dlatego tak rzadko bąblowica jest notowana u ludzi. Jednak nie można lekceważyć tej jednostki chorobowej, ponieważ jest ona niezwykle niebezpieczna i gdy już wystąpi, to może doprowadzić do bardzo ciężkich, długofalowych i niejednokrotnie nieodwracalnych powikłań zdrowotnych, a w konsekwencji nawet do śmierci człowieka, jeśli nie podejmie się w odpowiednim czasie stosownego leczenia.

Epidemiolodzy apelują, by nie jeść leśnych jagód, poziomek i malin prosto z krzaka, bo rośliny często są „hotelem” dla tasiemca o nazwie bąblowiec. Wywołuje on bąblowicę, która wyniszcza organizm jak rak. „Koledzy z Wojskowego Instytutu Higieny przebadali kilkadziesiąt słoików jagód. W co drugim były jaja bąblowca”

Cykl rozwojowy tasiemca bąblowca

Bąblowiec jest niezwykle agresywnym pasożytem. Jego larwy po dostaniu się do organizmu wybierają najważniejsze części ciała człowieka: wątrobę (w ponad 90 proc. przypadków), płuca i mózg i tam się zagnieżdżają. Wokół larw tworzy się torbiel, która powiększa się i uciska sąsiednie tkanki. Żywicielami ostatecznymi tasiemca bąblowcowego są zwierzęta mięsożerne, na ogół dziko żyjące, u których pasożyt ten zamyka swój cykl rozwojowy.Bąblowica wielojamowa przez ok. 10-15 lat nie musi dawać objawów. Pasożyt latami rozmnaża się i rozprzestrzenia na inne narządy (do płuc i mózgu), dając przerzuty jak rak. Pęknięcie torbieli można nawet przypłacić życiem.

w Polsce występują rzadko, został do nas przywleczony z krajów tropikalnych. Jest to nieduży, triploidalny pasożyt jelita cienkiego, przy czym pasożytują tylko samice. Wywołuje on chorobę – węgorczycę (strongyloidoza). Zarażenie człowieka następuje przez zetknięcie skóry z nitkowatymi inwazyjnymi larwami pasożyta. Przenikanie larw przez skórę odbywa się podobnie jak w przypadku zakażenia tęgoryjcem dwunastnicy. Objawy chorobowe dotyczą przede wszystkim przewodu pokarmowego.

Węgorek jelitowy (Strongyloides stercoralis) jest jednym z niewielu pasożytów, które mogą prowadzić oprócz pasożytniczego również wolno żyjący tryb życia zwykle w glebie bogatej w materiał organiczny. występuje w krajach zwrotnikowych i podzwrotnikowych. Zarażenie człowieka następuje przez zetkniecie skóry z nitkowatymi inwazyjnymi larwami pasożyta. Objawy chorobowe dotyczą przede wszystkim układu pokarmowego.
Pasożytnicza samica węgorka jest drobnym nicieniem o długości nieco ponad 2 mm, pasożytuje w błonie śluzowej dwunastnicy i jelita czczego, rzadziej w tkance płucnej. Z jaj o delikatnej błoniastej otoczce, składanych w tkance wylęgają się larwy rabditopodobne; są one wydalane z kałem ub odksztuszanie. Niekiedy larwy rabditopodobne jeszcze w jelicie lub w okolicy odbytu rozwijają się do stadium larw filariopodobnych, takie larwy są inwazyjne i mogą zarażać tego samego lub innego żywiciela. Zarażanie żywiciela może utrzymywać się przez dziesiątki lat. Węgorek jelitowy wywołuje chorobę zwaną węgorzycą

Larwy węgorka wnikające przez skórę stóp, pośladków pozostawiają zmiany skórne o charakterze rumieni wędrujących, swędzących i zanikających w ciągu kilku godzin lub dni. Krótkotrwałe rumieniowe zmiany linijne w okolicy skóry brzucha i odbytu powstają w wyniku autoinwazji u osoby już zarażonej. Wędrówce węgorka przez miąższ płucny mogą towarzyszyć zwiewne nacieki  Lfflera. Mało intensywne inwazje Strongyloides powodują tylko niewielkie zmiany błony śluzowej i jelita cienkiego.

• bóle brzucha
• biegunka
• świąd odbytu
• zmiany skórne
• uczucie osłabienia
• pobudzenie
• kaszel
• duszności

Masywne inwazje powodują zmiany w postaci wrzodziejącego, a niekiedy krwotocznego nieżytu dwunastnicy i jelita czczego.

Jak rozpoznać chorobę?

Rozpoznanie węgorczycy opiera się na wykryciu larw w kale, ślinie, moczu czy treści dwunastniczej. W stolcu mogą być obecne jaja węgorka.

Objawy chorobowe węgorczycy

1. Objawy skórne, jakie towarzyszą przenikaniu przez skórę:

• bolesność w miejscu wniknięcia larwy
• obrzęk,
• zaczerwienienie
• Larwa wycina bowiem w skórze tunel skierowany do najbliższego naczynia krwionośnego

2. Objawy towarzyszące obecności larw w płucach:

• objawy zapalne tchawicy,
• oskrzeli i płuc

3. Objawy towarzyszące zagnieżdżeniu larwy się w jelitach:

• bezsenność,
• drażliwość,
• brak apetytu,
• bóle brzucha,
• biegunka,
• anemia, spadek masy ciała, aż do ciężkiego wyniszczenia organizmu

• bóle w nadbrzuszu
• nudności
• brak łaknienia
• biegunki
• ogólne złe poczucie chorego

Uwaga!!! larwy mogą zagnieździć się także w pęcherzyku żółciowym, sercu, nerkach czy mózgu.

Jak można zapobiegać węgorkowi?

• przestrzegać higienę osobistą
• nosić obuwie i rękawice, przy robotach ziemnych
• sanitarna ochrona gleby przed zanieczyszczeniami fekaliami ludzkimi
• wodę przeznaczoną do picia należy przegotować

Leczenie: u lekarza, niezbędne są kontrole skuteczności leczenia. Węgorek jest bardzo oporny na leczenie, trzeba więc je kilkukrotnie powtarzać.

Cykl rozwojowy węgorka jelitowego

W pasożytniczym cyklu rozwojowym samce z reguły nie występują. Larwy rabditopodobne wylęgają się z delikatnej błoniastej otoczki jajowej już w błonie śluzowej jelita. Larwy mają około 250 pm, krótką jamę gębową oraz rozdwojony koniec ciała. Larwy rabditopodobne mogą przejść w inwazyjne larwy filariopodobne w przewodzie pokarmowym człowieka (endoautoinwazja) lub w okolicy odbytu (egzoautoinwazja).

Larwy filariopodobne są dłuższe, mają około 55 i-im, długi przełyk, pozbawiony rozszerzeń charakterystycznych dla larw rabditopodobnych. Inwazyjne larwy filariopodobne wnikają do człowieka przez skórę i odbywają wędrówkę podobną jak larwy glisty ludzkiej, dzięki autoinwazji endo lub egzogennej inwazja węgorka może utrzymywać się dziesiątki lat. W cyklu wolno żyjącym węgorka występują samice i samce, jaja. larwy rabditopodobne i filariopodobne. Pokolenia wolno żyjące rozwijają się w glebie lub na pożywce sztucznej przy odpowiedniej wilgotności i temperaturze. Występuje endemicznie w pewnych rejonach świata (Półwysep Indochiński, Afryka Równikowa, Ameryka Środkowa).

Glista ludzka (askarioza) jest dużym obłym nicieniem , pasożytującym w jelicie cienkim. Samica ma 20 – 35 cm długości i  3 – 6 mm średnicy, samiec 15 – 30 cm i 2 – 4 mm średnicy. Glista ludzka żyje od 6 – 18 miesięcy i w tym czasie płodzi 65 mln jaj, wydalanych z kaem. Zbliżony gatunek glisty (A. suum), pospolity u świń, rozwija się u człowieka jedynie w stadium larwalnym, podobnie jak glista psia i glista kocia. Glista ludzka wywołuje chorobę zwaną glistnicą, która jest w świecie najczęstszą robaczycą przewodu pokarmowego – ok. 1 mld osób zarażonych. Intensywne inwazje  i powikłania glistnicy są przyczyna niemałej liczby zgonów w świecie – 20 000 rocznie. Glista ludzka jest rozpowszechniona w świecie głownie w krajach tropikalnych. Żywicielem ostatecznym glisty ludzkiej jest wyłącznie człowiek. Jaja wydalone z kałem dostają się do środowiska zewnętrznego (gleba, ścieki), gdzie odbywa się ich rozwój do stadium inwazyjnego. Z jaja połkniętego przez człowieka oswobadza się, na skutek działania soków trawiennych, larwa, która następnie rozpoczyna wędrówkę w organizmie: penetruje przez ścianki jelita cienkiego do naczyń układu żyły wrotnej, po czym przez wątrobę, prawe serce do płuc. Z pęcherzyków płucnych dostaje się do oskrzeli, a następnie do tchawicy, a stąd z prądem śluzu do przewodu pokarmowego, gdzie dochodzi do dojrzałości płciowej. Takie larwy wędrujące mogą wywołać uszkodzenia ścian jelit i wątroby oraz zmiany w płucach i eozynofilię. Dorosłe glisty są przyczyną: zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego. Mogą wystąpić bóle brzucha, brak łaknienia, nudności, wymioty, zaparcia, biegunki, niedrożność jelita, zaczopowanie przewodów żółciowych. Czasem spotykane są zmiany alergiczne skóry, obrzęki twarzy, zapalenie spojówek, kaszel. U dzieci często stwierdza się niespokojny sen, nadmierna pobudliwość, niemożność skupienia uwagi. Rozpoznanie polega na wykryciu jej jaj w kale.