objawy Schistosomatozy:

• nadciśnienie wrotne
• wodobrzusze
• żylaki przełyku
• zmiany w płucach mogą prowadzić do rozwoju serca płucnego
• przypadkowe przedostanie się jaj Schistosoma do mózgu może być przyczyna m. in  karłowatości przysadkowej lub porażenia poprzecznego rdzenia
• alergizacja
• toksemia
• niedokrwistość
• wyniszczenie

Cykl rozwojowy Schistosomatoza

Cykl życiowy Schistosomatozy jest ściśle związany ze środowiskiem wodnym, które człowiek – będący głównym żywicielem schisosom zanieczyszcza kałem lub moczem. Zwierzęta domowe i dzikie są rezerwuarem jedynie S. japonicum. Postacie rozwojowe Schistosoma rozwijają się w ślimakach lądowo-wodnych. Cerkarie uwolnione do wody ze ślimaków czynnie zarażają człowieka wnikając przez skórę do naczyń krwionośnych. Zapobiega się zarażaniu unikając kąpieli w skażonych otwartych zbiornikach i niepijąc niepewnej wody.
Postacie dojrzałe  S. haematobium rozwijaja się w naczyniach żylnych miednicy mniejszej, zwłaszcza pęcherza moczowego; S. mansoni i S. japonicum – w żyłach krezkowych: odpowiednio dolnej i górnej. Część jaj składanych przez samicę, żyjącą kilka lat przebija się przez tkanki do światła pęcherza moczowego lub jelita grubego i jest wydalana z kałem lub z moczem. Inna część jaj pozostaje w tkankach i jest przyczyną przewlekłych zmian patalogicznych. Miejscowym następstwem  inwazji S.heamatbium są zmiany krwotoczne i zapalne, a później przerostowe i brodawczakowe ściany pęcherza moczowego i narządów miednicy mniejszej . Zejściem tych zmian są rozległe zwapnienia lub zbliznowacenia pęcherza moczowego; prowadzi to do zakażeń bakteryjnych układu moczowego, niedrożności moczowodów, wodonercza, mocznicy oraz niedokrwistość. Zdarza się rakowacenie zmian brodawczakowych. Objawami dominującymi w chistosomozie układu moczowego są bolesne oddawanie moczu i krwiomocz (zwłaszcza w końcowej porcji moczu).
Inwazje S. mansoni i S. japonicum wywołują zmiany krwotoczne i wrzodziejące, a później polipowate lub bliznowate błony śluzowej jelita cienkiego i grubego.

Lamblia (Giardia duodenalis) to pierwotniak pasożytujący głównie w jelitach (głównie w dwunastnicy i przewodach żółciowych). Lamblie to pierwotniak, zamieszkuje przewód pokarmowy głównie dwunastnice, drogi żółciowe. 1 cm długości mieści 1000 sztuk lamblii. Lamblie przytwierdzają się do jelita. Obecność lamblii powoduje problemy trawienne, alergie, brak składników odżywczych. Co 10 – ty zarażony lamblią czuje się źle reszta osób nie przejawia objawów. Wykrycie lamblii jest trudne.

Jedna kuracja jest nieskuteczna, ponieważ cysty lamblii mogą przetrwać i z nich mogą powstać kolejne formy inwazyjne.

W przewodzie pokarmowym jest powszechne nosicielstwo lamblii.
Muchy mogą przenosić cysty lamblii, woda wodociągowa jest również niebezpieczna. Zdarzają się epidemie wody pitnej zarażonej cystą lamblii

Lamblie mogą wytwarzać toksyny

Lamblia występuje w przewodach żółciowych i może zagrażać wątrobie, może być również podrażnienie trzustki, czyli jest możliwe przeniesienie lamblii na trzustkę.

Bakteria czy pasożyty, które siedzą w nas jedzą  pokarm spożywany przez nas i muszą ten  pokarm również wydalać, jest to bardzo toksyczne. dla naszego organizmu.  Gronkowca, czy lamblie jest trudno wytępić. Dlatego bardzo ważna jest higiena, sposób obserwowania samego siebie.
Toksyny wywołane przez pasożyty  powodują:

• obniżenie hemoglobiny
• nieprzyjemny zapach z buzi
• wzdęcia
• zaburzenie dotlenienia
• zatrucie toksyczne organizmu

Lamblia powoduje kamienice woreczka żółciowego, problemy z trzustką, dwunastnicą
Lamblie uwielbiają cukier, produkty rafinowane  itp. jest to sposób odżywiania, który je bardzo wzmacnia. Jeśli ktoś lubi taki rodzaj diety jest o wiele bardziej narażony na inwazyjne infekcje, które powoduje ten pierwotniak.

Badania wykonywane na obecność lamblii:

Badanie kału na cysty jest mało czułe, może być powtarzane częsta, a te lamblie mogą być,
badania na poziomie komórkowym są bardziej czułe
testy immunoenzymatyczne gdzie poszukuje się w kale specyficznych enzymów, produkowanych przez tropozoid, czułość tego badania jest  o wiele wyższa i wynosi mniej więcej 89-96%

Dzikie zwierzęta i zwierzęta domowe są gospodarzami dla lamblii

Lamblioza to choroba pasożytnicza powstająca w wyniku zakażenia lambliami jelita cienkiego i wątroby. Zarażenia człowieka lambliami nie zawsze daje kliniczne oznaki zachorowania. W większości przypadków, ludzie są zdrowymi nosicielami.

Zakażenie jelit może przebiegać z poczuciem ogólnego wyczerpania. W badaniu rentgenowskim wykrywa się deformację opuszki dwunastnicy, naruszenie pracy pęcherza żółciowego. Rzadziej spotyka się bóle w prawej części biodra. Często zakażenie wątroby przy lambiozie przejawia się w postaci zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia przewodów żółciowych, zapalenia jelita cienkiego i okrężnicy i ich połączenia, a nawet martwicy wątroby. Lambiotycznemu zapaleniu pęcherzyka żółciowego towarzyszy ból w postaci ostrej kolki wątrobowej lub tępe i ciągłe bóle, nasilające się w trakcie jedzenia.  Niekiedy bywają wymioty żółcią i płynami, śliniotok, rozwolnienie, żółtaczka oraz podwyższenie temperatury. Lambiotyczne zapalenie pęcherzyka żółciowego bez wystąpienia powtórnej infekcji imituje kamienice żółciową. Naruszenie ze strony systemu sercowo-naczyniowego objawia się podwyższoną pobudliwością czynności serca. Intoksykacja przejawia się zaburzeniem systemu nerwowego w postaci męczenia się, rozdrażnienia lub apatii, płaczliwości, bólów głowy , skokami temperatury, zwolnieniem rozwoju u dzieci, zaburzeniami przemiany materii i chudnięciem. Przy tym można zaobserwować drżenie pleców, zwiększona potliwość.

Do zarażenia dochodzi po spożyciu zarażonej żywności, wody pitnej, a także podczas analnych kontaktów seksualnych. Ryzyko zachorowania zwiększa się u osób z osłabiona odpornością. Choroba może prowadzić do zaburzenia wchłaniania w jelicie cienkim tłuszczów i węglowodanów, witamin B12, A, kwasu foliowego, co prowadzi do niedożywienia i anemii. W jelitach człowieka lamblie tworzą cysty, które mają formę owalną o długości 10 – 14 um. Rozprzestrzenianiu lamblii sprzyjają złe warunki sanitarne.

Cykl rozwojowy lamblii

Dorosły osobnik ma niespełna 2 cm długości i ciało jasnoróżowego koloru. Żyje w dwunastnicy. Chorobę którą wywołuje nazywa się ankylostomatoza (ancylostomiasis). Ancylostomatoza, nekatorioza, choroba inwazyjna wywołana przez gatunek nicieni z rodzaju Ancylostoma. Zasadniczą rolę w patogenezie u człowieka odgrywają  2 gatunki: tęgoryjec dwunastnicy i tęgoryjec amerykański. Ancylostomatoza należy do najbardziej rozpowszechnionych chorób pasożytniczych w krajach o klimacie ciepłym i wilgotnym, a więc w Afryce, Ameryce Pd, Azji, rzadziej w Europie. Z jaj pasożytów znajdujących się w glebie rozwijają się larwy inwayzjne, które mogą pozostawać w glebie przez kilka tygodni. Przy odpowiedniej wilgotności otoczenia mogą mogą wydostawać się na rośliny, kamienie, obudowania w kopalniach, gromadząc się często w dużych ilościach. Reagują intensywnie na bodźce dotykowe, chemiczne i cieplne ze strony człowieka, co umożliwia im czynne wniknięcie przez nieuszkodzoną skórę i dostanie się do naczyń krwionośnych. Po przejściu przez prawą komorę serca dostają się do pęcherzyków płucnych, tchawicy i gardła. Połknięte larwy dostają się do jelita cienkiego, gdzie osiągają dojrzałość płciową. Długość życia tęgoryjca w organizmie człowieka ocenia się na ok. 8 lat. Wnikanie larw inwazyjnych przez skórę wywołuje świąd i zapalenie skóry, których natężenie zależy od liczby larw i wrażliwości człowieka. Dojrzałe nicienie wysysają krew, przyczepiając się do błony śluzowej jelita. Po ich odczepieniu się krwawienie z jelita nie ustępuje, w skutek zmniejszenia krzepliwości krwi. Stała utrata krwi prowadzi do ciężkiej nieraz niedokrwistości. Mogą dołączyć się liczne objawy ze strony układu pokarmowego oraz układu nerwowego, u dzieci niedorozwój fizyczny.