Pasożyty » nudności

Balantidioza

ela — Thu, 23 Apr 2009 08:27:47 +0000

Balantidioza (Balantidium coli)
Balantidium coli pasożytuje w postaci trofozoitu i cysty. Obie wyżej wymienione formy Balantidium mają największe rozmiary spośród wszystkich pierwotniaków mających zdolność do prowadzenia pasożytniczego trybu życia na terenie organizmu człowieka. Trofozoit Balantidium coli osiąga wielkość 30-200 µm, cysta osiąga wielkość 45-90 µm, mikroskopowa identyfikacja tego pierwotniaka ze względu na wielkość i cechy charakterystyczne formy cysty i trofozoitu nie nastarcza wielu trudności analitykowi.
Trofozoit Balantidium coli o charakterystycznym gruszkowatym, asymetrycznym kształcie jest gęsto i równomiernie pokryty krótkimi rzęskami. Na biegunie przednim trofozoitu znajduje się cytostom, przez który pierwotniak pobiera substancje pokarmowe; natomiast na biegunie tylnym widoczny jest otwór (tzw. cytopyge), przez który usuwane są niestrawione resztki pokarmowe. Na terenie cytoplazmy trofozoitu widoczny jest charakterystyczny dla Balantidium coli aparat jądrowy złożony z dużego jądra o nerkowatym kształcie (tzw. macronucleus) oraz drugiego mniejszego jądra (micronucleus) leżącego po stronie wklęsłej jądra dużego. Na terenie cytoplazmy widoczne są również 2 wodniczki tętniące oraz liczne mniejsze wodniczki pokarmowe. Balantidioza – to choroba zakaźna, rozwijająca się w wyniku zakażenia pierwotniakiem Balantidium coli.

Objawy balantidiozy

biegunka z okresowo występującymi dużymi ilościami śluzu i krwi
nudności i wymioty
brak łaknienia
bóle brzucha
bóle głowy
utratę masy ciała
niedokrwistość w morfologii krwi

Cykl rozwojowy Balantidiozy

Pierwotniak ten jest szeroko rozpowszechniony i zakażenie typowo występuje u świń, które zarówno są rezerwuarem jak i gospodarzem pasożyta. Do zakażenia człowieka dochodzi drogą oralną, poprzez spożycie pożywienia lub wody skażonych świńskim kałem, który zawiera cysty Balantidium coli. Opisywano również zakażenia drogą bezpośredniego kontaktu z osobą zakażoną. Połknięte cysty uwalniają trofozoity, które przebywają i namnażają się w świetle jelita grubego, powodując jej naciek zapalny z ogniskową martwicą i wytworzeniem owrzodzeń. U większości chorych przebiega to bezobjawowo, jednak u niektórych pojawia się biegunka – główny objaw choroby. Choroba bardzo rzadko przebiega z objawami krwawienia z przewodu pokarmowego, który może imitować czerwonkę. Nigdy w przebiegu balantidiozy nie dochodzi do zajęcia drogą krwi innych narządów (jak ma to miejsce w pełzakowicy).

Włosogłówka ludzka

ela — Thu, 23 Apr 2009 07:56:42 +0000

Włosogłówka ludzka (Trichuris trichiura) ma 3-5 cm długości. Przednia nitkowatą częścią ciała włosogłówka wnika pod nabłonek jelita grubego, zwłaszcza w jelicie ślepym i odbytnicy. Samica płodzi dziennie ok. 2000 jaj, które – podobnie jak jaja glisty ludzkiej – rozwijają się w glebie do postaci inwazyjnej w ciągu kilku tygodni T. truchiura nie odbywa wędrówki przez wątroba i płuca człowieka, lecz osiedla się bezpośrednio w jelicie grubym człowieka. Jaj pasożyta pojawiają się w kale w 3 miesiące po zarażeniu. Włosogłówki żyją kilka lat. Ich inwazje w świecie są pospolite, zwłaszcza w krajach ciepłych i tropikalnych np. W Wietnamie zarażonych jest 80% populacji ludzkiej, lecz na ogół inwazje są mało intensywne. Masywne inwazje występują w niektórych rejonach Karaibów, w południowej Afryce i Malezji. W Polsce częstość występowania trichuriozy ocenia się mniej więcej na 10 % populacji, zarażone są najczęściej dzieci szkolne na wsi. Intensywność tych inwazji jest na ogół mała – od 4 do 10 pasożytów, tylko sporadyczne zdarzają się inwazje masywne.

Objawy włosogłówka ludzkiego

następstwem uszkodzenia nabłonka jelita grubego są zakażenia bakteryjne i stany zapalne
swędzące wysypki
bóle brzucha
nudności
biegunki
zaparcia
nerwowość
bezsenność
osłabienie
eozynofilia, niedokrwistość

Cykl rozwojowy włosogłówka ludzkiego

Samica składa około 3 tys. jaj. Jaja wydostają się wraz z kałem do wody lub gleby, gdzie dojrzewają w ciągu kilku tygodni. Zakażenie następuje przez spożycie pokarmu lub wody zanieczyszczonej jajami. Jaja w przewodzie pokarmowym (jelito cienkie kręte) żywiciela uwalniają larwy. Dojrzewają w ciągu miesiąca, po czym przedostają się do jelita grubego.

Owsiki

ela — Thu, 23 Apr 2009 07:18:51 +0000

Owsik ludzki (Enterobius vermicularis) jest pasożytem jelita ślepego i występuje wyłącznie u człowieka. Samica owsica ma długość ok. 1 cm i szerokość nitki 0,4 mm, tylna część jej ciała jest przejrzysta i zaostrzona. Samiec o długości ma kilka milimetrów i trudno jest dostrzegany gołym okiem. Samice owsika żyją ok 4 tygodni, po tym czasie wychodzą czynnie przez odbyt, kilkanaście minut pełzają po skórze krocza i potem wysychając giną. Wędrowanie owsików zwykle następuje wieczorem, po zaśnięciu człowieka. Jaja w liczbie ok 11000 na każdą samicę, są przylepiane do skóry w ślad za wędrującym pasożytem. Z większości jaj wylęgają się larwy inwazyjne już w ciągu 6 h. Zdarza się, że larwy opuszczają otoczkę jajową na skórze odbytu i wracają z powrotem do jelita grubego. Częściej jaja inwazyjne trafiają do tego samego lub innego żywiciela przez nos lub usta. Po opuszczeniu otoczki jajowej larwy osiedlają się początkowo w jelicie krętym, a dojrzewają w jelicie cenkim.

Owsiki

Owsik przenosi się łatwo droga pokarmową lub wziewną , za pośrednictwem brudnych rąk, skażonego pożywienia lub kurzu. Inwazyjne jaja owsika zachowują żywotność co najmniej przez kilka tygodni, zwłaszcza w pomieszczeniach klimatyzowanych o stałej temperaturze i odpowiedniej wilgotności. Dlatego środowisko zewnętrzne np. mieszkanie, internaty, szkoły przedszkola , zawierające w kurzu jaja pasożyta , może być traktowane jako rezerwuar inwazji. Zarażenie owsikiem często następuje poza domem. Przestrzeganie higieny osobistej i mieszkania ma duże znaczenie w zapobieganiu owsicy. Pasożyty w jelicie ślepym powodują zmiany nieżytowe błony śluzowej. Inwazja robaczka wyrostkowego może prowadzić do znacznego odczynu zapalnego, niekiedy z wybroczeniami krwawymi i martwicą , a także do uszkodzenia naskórka w wyniku drapania się. Niekiedy samice owsika przedostają się do rzńskiego układu rozrodczego. W okół tych pasożytów, którym udaje się przedostać do jamy otrzewnej, tworzą się na otrzewnej ziarniaki o średnicy 1 cm, niekiedy obserwowane podczas laparotomii lub laparoskopii. Owsica jest najczęstszą robaczycą w Polsce i wielu krajach zurbanizowanych, gdyż łatwo rozprzestrzenia się w środowiskach o populacjach zagęszczonych.

Owsik ludzki może zakażać wyłącznie ludzi. Początkowo zasiedla się w jelicie cienkim, a potem w jelicie grubym, następnie w jelicie ślepym. Robaki żyją do 2 miesięcy. Samiczka składa ok. 15 tys jaj jednorazowo. Jaja, która znajdują się na skórze odbytu może spowodować kolejne zakażenie. Największa aktywność tych robaków jest duża w temp 35 stopni .

Owsiki objawy

uporczywe swędzenie w okolicy odbytu, a u dziewczynek pochwy i sromu
zaczerwieniona skóra w okół odbytu
nerwowość i rozdrażnienie
osłabienie
brak apetytu
nudności
bóle brzucha

Powikłania owsicy

zapalenie wyrostka robaczkowego
zmiany skórne okolicy odbytu
przewlekłe stany zapalne okolicy pochwy i sromu

Aby nie dopuścić do zarażenia należy przestrzegać zasad higieny, obcinanie krótko paznokci u dzieci, własna pościel i ręcznik, unikanie zabaw w brudnej piaskownicy, dokładne mycie owoców, warzyw i zabawek.

Cykl rozwojowy owsika ludzkiego

Glistnica

ela — Thu, 16 Apr 2009 07:57:07 +0000

Glista ludzka (askarioza) jest dużym obłym nicieniem , pasożytującym w jelicie cienkim. Samica ma 20 – 35 cm długości i 3 – 6 mm średnicy, samiec 15 – 30 cm i 2 – 4 mm średnicy. Glista ludzka żyje od 6 – 18 miesięcy i w tym czasie płodzi 65 mln jaj, wydalanych z kaem. Zbliżony gatunek glisty (A. suum), pospolity u świń, rozwija się u człowieka jedynie w stadium larwalnym, podobnie jak glista psia i glista kocia. Glista ludzka wywołuje chorobę zwaną glistnicą, która jest w świecie najczęstszą robaczycą przewodu pokarmowego – ok. 1 mld osób zarażonych. Intensywne inwazje i powikłania glistnicy są przyczyna niemałej liczby zgonów w świecie – 20 000 rocznie. Glista ludzka jest rozpowszechniona w świecie głownie w krajach tropikalnych. Żywicielem ostatecznym glisty ludzkiej jest wyłącznie człowiek. Jaja wydalone z kałem dostają się do środowiska zewnętrznego (gleba, ścieki), gdzie odbywa się ich rozwój do stadium inwazyjnego. Z jaja połkniętego przez człowieka oswobadza się, na skutek działania soków trawiennych, larwa, która następnie rozpoczyna wędrówkę w organizmie: penetruje przez ścianki jelita cienkiego do naczyń układu żyły wrotnej, po czym przez wątrobę, prawe serce do płuc. Z pęcherzyków płucnych dostaje się do oskrzeli, a następnie do tchawicy, a stąd z prądem śluzu do przewodu pokarmowego, gdzie dochodzi do dojrzałości płciowej. Takie larwy wędrujące mogą wywołać uszkodzenia ścian jelit i wątroby oraz zmiany w płucach i eozynofilię. Dorosłe glisty są przyczyną: zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego. Mogą wystąpić bóle brzucha, brak łaknienia, nudności, wymioty, zaparcia, biegunki, niedrożność jelita, zaczopowanie przewodów żółciowych. Czasem spotykane są zmiany alergiczne skóry, obrzęki twarzy, zapalenie spojówek, kaszel. U dzieci często stwierdza się niespokojny sen, nadmierna pobudliwość, niemożność skupienia uwagi. Rozpoznanie polega na wykryciu jej jaj w kale.

Objawy choroby

kaszel
stany spastyczne oskrzeli
gorączka
leukocytoza i eozynofilia
zmiany struktury kosmków błony śluzowej jelita cienkiego
nieokreślone nawracające bóle brzucha
mdłości
sporadyczne wymioty
brak łaknienia
apatia lub nadmierne pobudzenie ruchowe
zaburzenia snu
zapalenie spojówek, obrzęk powiek
zmiany skórne
brak łaknienia
nieżyt nosa
stany kurczowe jelit
objawy alergiczne
drgawki
omdlenia
napady duszności

Jak dochodzi do zarażenia

do zakażenia dochodzi drogą pokarmową przez połknięcie jaj, przenoszonych przez brudne ręce, zanieczyszczony kałem pokarm lub wodę.
za pośrednictwem środowiska zewnętrznego (gleba, woda)
spożywając surowe warzywa i owoce z ogrodów nawożonych odchodami ludzkimi
dzieci w czasie zabawy
dorośli przy pracach w polu i ogrodzie

Człowiek nie może się zarazić bezpośrednio od drugiego człowieka.

Przebieg choroby

Larwy, które dostały się do układu pokarmowego człowieka przebijają ścianę jelita i dostają się do krążenia. Wraz z krwią osiadają w płucach skąd wędrują w górę przez oskrzela do tchawicy, skąd zostają odkrztuszone i ponownie połknięte. Znowu trafiają do jelita cienkiego, gdzie tym razem rozwijają się w dorosłe osobniki (samice mają długość 25-35 cm, a samce 15-25 cm), które żyją od 1 do 2 lat. Przebieg zakażenia ma znaczenie w identyfikacji objawów.

U kogo najczęściej wykrywa się glistę ludzką

Zapadalność na glistnicę jest najwyższa w grupie wieku 3- 10 lat i wiąże się ze zwiększoną ekspozycją dzieci przedszkolnych i młodszych klas szkolnych na zarażenie.

Pasożyty » nudności

Balantidioza

Objawy balantidiozy

Cykl rozwojowy Balantidiozy

Włosogłówka ludzka

Objawy włosogłówka ludzkiego

Cykl rozwojowy włosogłówka ludzkiego

Owsiki

Owsiki

Owsiki objawy

Powikłania owsicy

Cykl rozwojowy owsika ludzkiego

Glistnica

Objawy choroby

Jak dochodzi do zarażenia

Przebieg choroby

U kogo najczęściej wykrywa się glistę ludzką

Cykl rozwojowy glisty