Tasiemiec nieuzbrojony (Taenia saginata)
Tasiemce mają kształt wydłużonej, płaskiej tasiemki czy wstążki. Składają się z małej główki zaopatrzonej w narządy czepne, krótkiej szyjki i przeważnie licznych członów. Pokarm pobierają powierzchnia całego ciała na drodze osmozy. Mają dość dobrze rozwinięty układ wydalniczy i najlepiej rozwinięty układ rozrodczy, przy czym w każdym członie znajduje się narząd męski i żeński (obojnactwo) Dojrzałe człony wypełnione dużą ilością jaj, odrywają się od wstążki tasiemca i są wydalane z kałem. Dalszy rozwój do postaci inwazyjnego wągra odbywa się w żywicielu pośrednim, głównie w mięśniach, ale także w wątrobie, mózgu i innych narządach. Wągier ma kształt pęcherzyka i zawiera płyn oraz główkę. Choroba wywołana przez wągry nazywana jest wągrzycą. Tasiemczyce maja powszechny zasięg geograficzny. W Polsce poważniejsze znaczenie maja choroby wywołane przez tasiemce: nieuzbrojonego, uzbrojonego i karłowatego.
Jak dochodzi do zarażenia.
Żywicielem tasiemca nieuzbrojonego jest człowiek, natomiast postacie larwalne pasożyta rozwijają się u bydła. Człowiek zaraża się tasiemcem jedząc surowe lub niedogotowane mięso. Tasiemiec pasożytuje w jelicie cienkim u człowieka , ma długość 0d 4 – 10 m i składa się z ok. 2000 członów. Końcowe człony maciczne wypełzają czynnie przez odbyt na zewnątrz. Każdy człon zawiera blisko 100 tys. jaj, które łatwo rozprzestrzeniają się w środowisku zewnętrznym; w skażonej ziemi mogą przebywać ponad rok. Jaja tasiemca rozwijają się dalej wyłącznie u bydła w ciągu 10-12 tygodni powstaje z nich postać pęcherzykowa (wągier), jest to pęcherzyk, wielkości ok. 7×4 mm, wypełniony płynem i zawierający inwazyjna główkę tasiemca. Po 3 miesiącach od dnia zarażenia tasiemiec dorasta do pełnej długości; wówczas zaczyna się wydalanie członów macicznych. Tasiemiec nieuzbrojony może przebywać w jelicie człowieka do kilkudziesięciu lat, samoistne wyleczenie następuje rzadko.
