Wesz łonowa (Phthirius pubis) ma odcień biało-szary. Samica osiąga długość od 1,5 do 2,5 mm, natomiast samiec 1 mm. Ogólna budowa ciała jest zbliżona do tej jaką posiada wesz ludzka. Tułów krótki, szerszy od również krótkiego odwłoka. W warunkach naturalnych rozwój wszy łonowej trwa ok 4 tygodnie. Samica składa około 30 jaj. Rozwój embrionalny trwa od 7 do 8 dni. Jeśli temperatura spada poniżej 20 st wylęg jest zahamowany. Zapłodnione samice wykazują tendencję do przemieszczania się w celu złożenia jaj w inne miejsce. Dorosłe osobniki przeżywają poza żywicielem w wilgotnym środowisku 40-44 godziny zaś w suchym około 30 godzin. Wesz łonowa pasożytuje najczęściej w okolicy łonowej, na kroczu, pod pachami, na rzęsach, brwiach, i owłosionych miejscach na ciele. Przyczepiona wesz pozostaje w danym miejscu przez wiele dni, od czasu do czasu ssąc krew. Przytwierdza się blisko nasady włosów. Przytwierdza się blisko nasady włosów, co uniemożliwia oderwanie się od człowieka kiedy wykonuje ruchy. Wesz opuszcza człowieka dopiero w momencie jego małej aktywności. Samica poszukując partnera do kopulacji może przemieszczać się po całym ciele lub przechodzić na inne osoby znajdujące się najbliżej. Dlatego do zarażenia tym pasożytem może dojść w czasie stosunku płciowego lub podczas spania w jednym łóżku z osobą zarażoną. Do zarażenia może również dojść przez noszenie wspólnych ubrań.
Choroba ta powoduje świąd w miejscu pasożytowania wszy. Drapanie powoduje uszkodzenie skóry, pojawia się nadżerka i krosty. W miejscu ugryzienia wszy pojawią się sinoniebieskie plamy o średnicy ok 0,5 mm. Wynika to ze zmiany hemoglobiny w melaninę pod wpływem enzymów zawartych w ślinie wszy.
